ကၽြန္ေတာ္ႀကိဳက္ခဲ႔ေသာ စာအုပ္မ်ား(၃)-အဆက္(၂)

ဆရာေအာင္သင္းက သရုပ္ေဆာင္ ေဆြဇင္ထိုက္ႏွင္႔ ေတြ႕ဆုံေမးၿမန္းမွုကို အသိငတ္တဲ့အႏုပညာသည္ ဟု ေခါင္းစဥ္တပ္ ခဲ႔ပါသည္။

သင္း။  ။ ညည္းဟာ ေရႊစင္ရုပ္ကိုရတဲ႔ ရုပ္ရွင္မင္းသမီးၿဖစ္ေနပါလွ်က္နဲ႔ ဆိုလိုတာက အႏုပညာနယ္ပယ္မွာ ေအာင္ၿမင္ၿပီးသူၿဖစ္ေနပါလွ်က္ ပညာေရးကိုလံုး၀ မ်က္ၿခည္အၿပတ္မခံဘဲ လိုက္စားေနခဲ႔တာက ဘာေႀကာင္႔လဲ။ ဘယ္လိုရည္ရြယ္ခ်က္လဲဆိုတာကို ေၿပာၿပေပးႏုိင္လား။   

ေဆြ။  ။ ….ဒါေပမဲ႔ေနာက္ပိုင္းမွာ အေတြ႕အႀကံဳအရေရာ၊ ကိုယ္ သင္ႀကားဆည္းပူးလာရတဲ့ ပညာေတြအရေရာ က်ေတာ့မွ ထူးခၽြန္တယ္ဆိုတာ မိမိကုိယ္ကိုသာမက မိမိပတ္၀န္းက်င္ကိုပါ တိုးတက္ေအာင္လုပ္ႏုိင္မွ တကယ္ထူးခၽြန္တာၿဖစ္လာတယ္ ဆိုတာကို သိလာတာကိုး ဆရာရဲ႕။

ေဆြ။  ။ကၽြန္မအေဖက ေၿပာဖူးပါတယ္ ႀကီးပြားခ်င္ရင္ ပညာ၊ အသိ၊ အၿမင္ က်ယ္၀န္းရတယ္။ အဲဒီထက္ ပိုၿပီး ေငြေႀကးပါ ခ်မ္းသာခ်င္တယ္ဆိုရင္ၿဖင္႔ စာရင္းအင္းကိစၥ၊ ဥပေဒကိစၥေတြပါ နားလည္းထားရမယ္တဲ႔။…..ကၽြန္မတို႔ အိမ္မွာ ငယ္ငယ္က ေၿပာႀကဆိုႀကေတာ့ ကၽြန္မကပညာမွာ ‘ပုတိ’ မွာ ေရာက္ေနတယ္ ဆိုပဲ။ ဒီေတာ့ ပညာမွာၿဖင္႔ ထြန္းထြန္းေပါက္ေပါက္ မၿဖစ္ႏုိင္ဘူး။ မေက်ာ္ေစာႏုိင္ဘူးေပါ႔ ဆရာ။ ဒါေပမဲ႔ ကၽြန္မတို႔ ေမာင္ႏွမအားလံုးမွာ ကၽြန္မဟာ စာေမးပြဲေတြကို ေအာင္ခဲ႔ႏုိင္တာမို႔ ႀကိဳးစားမွုကိုပဲ ကၽြန္မ ယံုပါတယ္။

…ဒီလိုနဲ႔ ေဆြဇင္ထိုက္က သူမရဲ႕ပညာေရး ခရီးႀကမ္းကို ဆက္ေၿပာၿပပါတယ္။

ေဆြ။  ။ လွုပ္လိုက္ရွားလိုက္ရတာကိုၿဖင္႔ ေၿပာမေနနဲ႔ေတာ႔ဆရာေရ႕။ မနက္လင္းလာလိုက္တာနဲ႔ တစ္ၿပိဳင္နက္ ခင္ပြန္းသည္အတြက္ လိုအပ္တာေတြ အကုန္ၿပင္ဆင္ေပးရတယ္။ ဇနီးသည္ကိုး ဆရာရဲ႕။ ေနာက္ၿပီး မိခင္တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ကေလးအတြက္ လိုအပ္သမွ်ေတြကို ၿပင္ဆင္ေပး။

ေဆြ။  ။ ဘယ္ေလာက္မ်ား လုပ္ခဲ႔သလဲ ဆိုရင္ ေက်ာင္းအားတဲ႔ေန႔မ်ားဆို မနက္ခုႏွစ္နာရီ က ဆယ္႔တစ္နာရီအထိ တစ္ကား၊ ဆယ္႔ႏွစ္နာရီ ကေန ညေန ေၿခာက္နာရီေလာက္အထိ တစ္ကား၊ညေန ခုႏွစ္နာရီေလာက္ ကေန ည ဆယ္႔တစ္နာရီ၊တစ္ခါတေလ ဆယ္႔ႏွစ္နာရီေလာက္အထိ တစ္ကား၊ ေလာဘက လည္းရိွေနေသးတာကိုး။….ဆိုၿပီးသူမရဲ႕ႀကိဳးစားမွုမ်ားကို ေၿပာၿပတယ္။

    ထိုေနာက္ သူမတက္ခဲ႔ေသာ ဘြဲ႕ႏွင္႔ ဒီပလိုမ်ားလက္မွတ္မ်ားကို ဆက္ေၿပာၿပ ပါတယ္။ ၀ါဏိဇၨေဗဒဘြဲ႔၊ စာရင္းအင္း ဒီပလိုမာ၊ HGP၊ R.L ၊ၿပင္သစ္ဘာသာ စကားသင္တန္း၊ ၿဗိတိသွ်ေကာင္စီကဖြင္႔တဲ႔ သင္တန္းေတြစတဲ႔ သင္တန္းေပါင္းစံုပင္ၿဖစ္တယ္။ ထုိေခတ္က ယခုေခတ္လို သင္တန္းေပါင္းစံုတက္စရာ မလိုသည့္ေခတ္မွာပင္ သရုပ္ေဆာင္ ေဆြဇင္ထိုက္သည္ ရသည့္အခ်ိန္ကိုလုကာ အခက္အခဲမ်ားႀကားမွ ဆက္လက္ ဆည္းပူးခဲ႔ပါသည္။ သူမကို အခုလိုပညာကို တရႈိက္မက္မက္ ဆည္းပူးလိုသည့္စိတ္ကို တြန္းအားေပးသည့္အခ်က္ကို သူမက ယခုလို ေၿဖႀကားထားပါသည္။

ေဆြ။  ။…..ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ ကၽြန္မ အသိအၿမင္ က်ယ္၀န္းခ်င္တယ္။ ေနာက္ၿပီး ကၽြန္မ သမီးေလးကို လည္း အသိအၿမင္ က်ယ္က်ယ္နဲ႔ လမ္းညႊန္ၿပီး ဦးေဆာင္ဦးရြက္ လုပ္ေပးသြားခ်င္တယ္။ အဲဒါကေတာ့ၿဖင့္ ပဓာန တြန္းအားႀကီးလို႔ ေၿပာႏုိင္ပါ လိမ္႔မယ္။

  အသိပညာ က်ယ္၀န္းလာသည့္ အတြက္ ေကာင္းက်ိဳးခံစားရပံုကို ယခုလို

ေဆြ။  ။ေကာင္းတာကေတာ႔ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ကလည္း အဖြဲ႕အစည္းေတြမွာ ပါ၀င္လုပ္ေဆာင္ ေနရေတာ႔ ေၿပာစရာ ေဆြးေႏြးစရာ ႀကံဳလာၿပီဆိုရင္ အက်ိဳးအေႀကာင္းက်က် စည္းကမ္းညီေအာင္ ေဘာင္၀င္ေအာင္ ေၿပာႏိုင္ဆိုႏိုင္ လာတယ္။ အဲဒီလို ေၿပာတတ္တဲ့လူမ်ိဳးေတြရဲ႕ လူမ်ိဳးေတြရဲ႕ စကားကိုလည္း အေလးအနက္ထားၿပီး ယူလာတတ္တယ္။ ဘာမွန္းညာမွန္းမသိ စကားေၿပာရရင္ၿပီးေရာ ဆိုတာမ်ိဳးေတြကို ႀကားေနရရင္လည္း စိတ္ပ်က္ လာတယ္။

   မေကာင္းတဲ့ဘက္လို႔ ထင္တာေတြကေတာ႔

ေဆြ။  ။ …ကၽြန္မ အိမ္ေထာင္က်စက အသက္ကငယ္ေသးတယ္။ ကိုယ္႔ပညာကလည္းဆယ္တန္းပဲ ရိွေသးတယ္ ကၽြန္မခင္ပြန္းသည္ ေၿပာတာကို အားလံုး ေခါင္းညိတ္နာခံ ခဲ႔တာပါပဲ။ ဒါေပမယ္႔ တကၠသိုလ္ကို တက္ရင္း အသိပညာ ကလည္း ထိုက္သင္႔သေလာက္ က်ယ္၀န္းလာတယ္။ အရြယ္အားၿဖင္႔လည္း နည္းနည္းပိုၿပီး ရင္႔က်က္လာတယ္ ဆိုပါေတာ႔။ အဲဒီအခါမွာ ခင္ပြန္းသည္ရဲ႕ ဆံုးၿဖတ္ခ်က္ဟူသမွ်ကို မည္းသည္ ၿဖစ္ေစ၊ ၿဖဴသည္ ၿဖစ္ေစ ေခါင္းညိတ္တာမ်ိဳး မလုပ္ႏိုင္ေတာ႔ဘူး။ ကၽြန္မက သူ႔ကို အက်ိဳးအေႀကာင္းနဲ႔ ၿပန္ေၿပာတာမ်ိဳး ၿဖစ္လာတာကို ေၿပာတာပါ။ အဲဒီေလာက္ကစၿပီး အိမ္ေထာင္ေရးမွာ ၿပသနာပိ်ဳးလာတာဆိုေတာ့ တစ္ဖက္ကလည္း မေကာင္းဖူးလို႔ ေၿပာရမလားမသိေတာ႔ ပါဘူးဆရာ။

…..ၿပန္လည္ ေၿဖႀကားရင္း အင္တာဗ်ဴးကို အဆံုးသတ္ထားပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္ႀကိဳက္ခဲ႔ေသာ စာအုပ္မ်ား(၃)-အဆက္(၁)

·ေအး။  ။....ၿမန္မာႏိုင္ငံမွာေရာ တၿခားႏိုင္ငံေတြမွာပါ လူ၀င္စားကေလးငယ္ေတြကို သိပံၸ နည္းက်ေလ့လာခဲ့တဲ့ ေဒါက္တာ စတီဗင္ဆင္ရဲ႕ သုေတသန စာအုပ္ထဲမွာ ကမၼ၀ါဒနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အေထာက္အထား တစ္စြန္းတစ္စကိုမွ မေတြ႕ရ ဘူး။....

   တစ္ဖက္စြန္းေရာက္ ကမၼ၀ါဒ ဟာ ထာ၀ရဘုရား၀ါဒနဲ႔ တူမေနဘူးလား။ ထာ၀ရ ဘုရားေနရာမွာ ကမၼနိယာမကို အစားထိုးလိုက္သလို ၿဖစ္မေနဘူးလား။ ထာ၀ရဘုရား ၀ါဒီေတြက ဘာမဆို ထာ၀ရဘုရားသခင္ရဲ႕ အလိုေတာ္အတိုင္း ၿဖစ္ရတယ္လို႔ ဆိုႀကသလို ကမၼ၀ါဒီေတြကလည္း သတၱတစ္ခုကံတစ္ခုလို႔ ဆိုႀကတာပဲ။ ဘုရားသခင္ရဲ႕ အလိုေတာ္ကို မသိႏိုင္ဘူးလို႔ဆိုႀကသလို ကံတရားရဲ႕ဆန္းႀကယ္ပံုကို မႀကံစည္အပ္ဘူးလို႔ ဆိုႀကတာပဲ မဟုတ္လား။အဲ ..မတူတာ တစ္ခုေတာ့ရွိတယ္။ ကမၼ၀ါဒရဲ႕ မေကာင္းမႈ အၿပစ္ေဘးေတြဟာ သိပ္ေႀကာက္စရာေကာင္းတယ္။ ေရွာင္လို႔ မလြတ္ႏုိင္ဘူး။ ထာ၀ရဘုရား၀ါဒီေတြလို ဆုေတာင္းအသနားခံဖို႔ ကယ္တင္ရွင္လည္းမရိွဘူး။.......

...စသည္႔ ရဲ၀ံ့ေသာ ေ၀ဖန္ ဆန္းစစ္ခ်က္မ်ားၿဖင့္ ေၿဖဆို ထားပါတယ္။...

 ဆရာႀကီးက အဆိုပါအေၿဖမ်ားကို ဆ႒သံဃာဂါယနာ ပိဋကတ္ေတာ္မ်ားမွ ယူထားေႀကာင္း ေၿခေၿခ ၿမစ္ၿမစ္ ေၿဖႀကားထားပါတယ္။

....ႏိုင္ငံတစ္ခု သို႔မဟုတ္ လူမ်ိဳးတစ္မ်ိဳးရဲ႕ ဆင္ၿခင္ဥာဏ္နဲ႔ ပတ္သက္လာရင္ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး ထက္ေတာင္ ပိုၿပီးအေရးႀကီး ပါေသးတယ္။ ဆိုလိုတာက လူမ်ိဳးတစ္မ်ိဳးတိုးတက္ဖို႔ဆိုတာ က်န္းမာေရးဟာ အလြန္ကို အေရးႀကီးတယ္။ ဒါေပမယ္႔ စဥ္းစားဆင္ၿခင္ဥာဏ္ ၿမင္႔မားမႈအတြက္ဆိုရင္ ပညာေရးက ပိုၿပီးအေရးႀကီးတာ အမွန္ပဲ။ သို႔ေပမယ့္ ပညာတတ္မႈနဲ႔ ဆင္ၿခင္ဥာဏ္ရိွမႈကိုလည္း ခြဲၿပီး သိဖို႔ေတာ႔ လိုေသးတယ္ထင္တယ္ ကိုေအာင္သင္းေရ႕။ ပညာတတ္ပါတယ္ ဆိုတဲ႔ လူတိုင္းဟာ စဥ္းစားဆင္ၿခင္ ဥာဏ္ရိွပါတယ္လို႔ ေၿပာဖို႔ေတာ့ အေတာ့္ကို ခက္တယ္ေနာ္။...

   စဥ္းစားဆင္ၿခင္ဥာဏ္ ရင္႔က်က္မွ ပညာဥာဏ္ ဗဟုသုတ ရွာမွီးမႈေရာ တၿခားဘ၀ နယ္ပယ္မွာပါ အေကာင္းအဆိုး၊ အေႀကာင္းအက်ိဳး ေ၀ဖန္ႏိုင္မွာေပါ႔။ ဒါေပမယ္႔ အခုေခတ္ႀကီးမွာ ေတြ႕ေနရတာ ႀကီးတစ္ခုကိုေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ အေတာ္ေလးစိတ္ပ်က္မိတယ္ ကိုေအာင္သင္းရယ္။

ေအး။  ။ ေက်ာင္းသားေတြ ေက်ာင္းသခၤန္းစာ အားလံုးကို အလြတ္က်က္ေနႀကတဲ႔ ကိစၥႀကီးေပါ႔ ကိုေအာင္သင္းရဲ႕။

ေအး။  ။ ဟုတ္တာေပါ႔ ကိုေအာင္သင္းရဲ႕။ အဲဒီလို အလြတ္ေလွ်ာက္ၿပီး က်က္မွတ္ေနတာဟာ စဥ္းစားဆင္ၿခင္ ဥာဏ္ ဖြံၿဖိဳးမႈနဲ႕ ၿပဒါးတစ္လမ္း သံတစ္လမ္း ဆိုတာလို ဖီလာဆန္႔က်င္ႀကီးကို ၿဖစ္ေနတာ မဟုတ္လား။ ပညာေရးပါရဂူတို႔ရဲ႕ အလိုအားၿဖင့္ ဆရာက ေက်ာင္းသားကို ေမးခြန္းေတြ ဆင့္ကာဆင့္ကာ ေမးရင္း ေက်ာင္းသားမွာ သူ႔ဟာသူ ဆင္ၿခင္စဥ္းစားဥာဏ္သံုးၿပီး သိသင့္သိထိုက္တဲ့ အခ်က္အလက္ေတြကို သိလာေအာင္ လုပ္ယူရမယ္လို႔ ဆိုတယ္။ ဒီနည္းဟာ ဗုဒၶဘုရားရွင္နဲ႔ ေရွးဂရိ ပညာေက်ာ္ ေဆာ႔ခေရးတီးရဲ႕ ပညာသင္ေပးနည္းေတြပဲ။ ဘုရားရဲ႕ေဒသနာေတြၿဖစ္တဲ့ နိကာယ္သုတၱန္ေတြမွာဆိုရင္ ဒီလိုနည္းမ်ိဳးေတြ သံုးထားတာ အမ်ားႀကီးကိုေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။ ကိုေအာင္သင္းလည္း သတိထားမိမွာေပါ႔။...

   ..စသည္ၿဖင္႔ ေၿဖႀကားထားပါတယ္။ ေနာက္ဆုံးအပိုင္းအၿဖစ္ ေမးၿမန္းမႈမွာ ဗုဒၶႏွင္႔ ဗုဒၶ၀ါဒ စာအုပ္ၿဖစ္သည္။ထိုစာအုပ္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ အၿမင္အရ ဗုဒၶဘာသာအားၿခံဳငံုကာ သံုးသပ္သလို၊ ဗုဒၶေခတ္ေနာက္ခံ သမိုင္းေႀကာင္း။ ဗုဒၶဘာသာ၏ အႏွစ္သာရ အေႀကာင္းအရာမ်ားကို ရွာေဖြၿခင္း။ အဓိပၸါယ္ ဖြင္႔လွစ္ၿခင္း၊ အေနာက္တိုင္း ပါဠိစာေပပညာရွင္၊ ဗုဒၶစာေပပညာရွင္မ်ား၏ အဆိုအမိန္႔မ်ားကို ေဖၚၿပကာ၊ ႏိႈင္းယွဥ္ၿခင္းတို႕ ၿပဳလုပ္ထားပါတယ္။

  အေနာက္တိုင္း ပညာရွင္တို႔၏ အဓိကဟာကြက္ႀကီး တစ္ခုကိုလည္း ဆရာႀကီးက ေၿပာႀကားထားပါေသးတယ္။

ေအး။  ။ ....သူတို႔ ေလ့လာမႈမွာ ႀကီးမားတဲ့ တၿခားဟာကြက္ႀကီး တစ္ခုကေတာ့ ဗုဒၶလက္ထက္က ရဟန္းသံဃာအေႀကာင္းကို လ်စ္လ်ဴရႈထားၿခင္းပါပဲ။ ဗုဒၶအလိုေတာ္က် ရဟန္းသံဃာရဲ႕ အေၿခခံဖြဲ႕စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပံုကို မီးေမာင္းထိုးၿပထားတဲ့ ၀ိနည္းပိဋကတ္ဟာ သိပ္စိပ္၀င္စားဖို႔ေကာင္းတယ္ ကိုေအာင္သင္းရဲ႕။ ရဟန္းသံဃာေတာ္တို႔ရဲ႕ ဒီမိုကေရစီ က်င္႔သံုးမႈ၊ လြတ္လပ္ၿပီး တစ္ေသြးတစ္သံတစ္မိန္႔ ဆိုတာမ်ိဳးမရွိမႈ၊ ရဟန္းနဲ႔ လူတို႔ရဲ႕ တရားနဲ႔အညီ အခ်င္းခ်င္း ဆက္ဆံမႈ၊ ဗုဒၶရဲ႕ အံ့မခန္း စိတ္ဓာတ္ၿမင့္ၿမတ္မႈ စသည္အားၿဖင့္ မွတ္သားႀကည္ညိဳစရာေတြ တစ္ပံုႀကီးပါလာပါတယ္ ကိုေအာင္သင္းရဲ႕။....

  စသည္ၿဖင္႔ ေၿဖႀကားထားကာ ေနာက္ဆံုး ဆရာႀကီးက ေတြ႔ဆံုခန္းကို ဒီလို အဆံုးသတ္ခဲ့ပါတယ္။

  ကဲ ဆရာေရ… ကၽြန္ေတာ္လည္းဆက္ၿပီး ေမးခ်င္တာေတြကေတာ႔ အမ်ားႀကီးပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ မေမးခ်င္ေတာ့တဲ့ အေႀကာင္းေတြကလည္း အမ်ားႀကီးပဲ။

ေအး။  ။ ဟုတ္ပါ႔ ကိုေအာင္သင္းေရ။ ကိုေအာင္သင္း ေမးလာရင္ေတာင္မွ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း မေၿဖခ်င္တဲ႔ အေႀကာင္းေတြက အမ်ားႀကီးပဲ။။။။။။

  ထိုသို႔ ေမးၿမန္းခန္းကို အဆံုးသတ္ထားခဲ့ပါသည္။

ဆရာဦးေအာင္သင္းေနာက္ထပ္ ေမးၿမန္းထားေသာ သူမွာ သရုပ္ေဆာင္ ေဆြဇင္ထိုက္ ၿဖစ္ၿပီး။ေ မးၿမန္းမႈကို အသိငတ္တဲ့ အႏုပညာသည္ ဟု ေခါင္းစဥ္ တပ္ထားခဲ့ပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္ႀကိဳက္ခဲ႔ေသာ စာအုပ္မ်ား(၃)

       ကၽြန္ေတာ္ႀကိဳက္တဲ့ စာအုပ္ေလး ေနာက္တစ္အုပ္က အင္တာဗ်ဴးစာအုပ္ေလးပါ။ ေမးသူက ဆရာႀကီးဦးေအာင္သင္းပါ။ သရဖူမဂၢဇင္းမွာ အခန္းဆက္ေရးထားတာကို စာအုပ္ၿပန္ထုတ္ေ၀ထား တာပါ။ ေၿဖတဲ့သူေတြက ဆရာႀကီး ဦးေအးေမာင္၊  ရုပ္ရွင္သရုပ္ေဆာင္ ေဆြဇင္ထိုက္နဲ႔ စာေရးဆရာ ႀကည္မင္းပါ။ မူရင္းသရဖူမဂၢဇင္းမွာ အင္တာဗ်ဴးလုပ္တုန္းက ေၿဖဆိုသူသရုပ္ေဆာင္ မင္းသားႀကီး ဦးေက်ာ္ဟိန္း ပါခဲ႔ေပမယ့္ စာအုပ္အၿဖစ္ ထုတ္ေ၀ရာမွာေတာ့ မပါ၀င္ခဲ့တာလဲ ထူးျခားမႈတစ္ခုပါ။

        ဒီစာအုပ္မွာ ဆရာေအာင္သင္းရဲ႕အပင္ပန္းခံမႈကို အထင္သား ေတြ႕ၿမင္ရပါတယ္။

 ေမးခ်င္တာေတြ ေမးထားတာမဟုတ္ဘဲ၊ ေနာင္လူငယ္ေတြအတြက္ ဆရာႀကီးဦးေအးေမာင္ထံမွ ပညာအေမြေတြ ရသေလာက္ႏိႈက္ထုတ္ထားပါတယ္။ ဆရာႀကီးရဲ႕ စာအုပ္ေတြကို အကုန္လံုး ၿပန္ဖတ္ၿပီး ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြကို ေမးခြန္းေတြ ထုတ္ခိုင္းပါတယ္။ သူကိုယ္တိုင္စာအုပ္ေတြနဲ႔ ညိွႏိႈင္းဖတ္ရႈထားတာပါ။ အင္တာဗ်ဴးဆိုတာနဲ႕ပတ္သက္ၿပီး၊ တစ္ခါတုန္းက အဆိုေတာ္ ေလးၿဖဳကို အင္တာဗ်ဳးဆရာက ေမးခြန္းေတြေမးပါတယ္။ ေလးၿဖဴက “ခင္ဗ်ားအေနနဲ႔ အင္တာဗ်ဳးမယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ့္ အေႀကာင္းကို ႀကိဳတင္ေလ႔လာထားရမွာ”လို႔ ေၿဖလိုက္တဲ့အတြက္ အဲဒီအေျဖဟာ အေတာေလးကို ဂယက္ရုိက္သြားေသးတယ္။

        ဆိုလိုတဲ့ သေဘာက ဘာမွမေလ႔လာပဲ ေမးခ်င္တာေတြေမးရင္ စာဖတ္ပရိသတ္အတြက္ အႀကိဳးမမ်ားပါ။ ေလ႔လာထားမွ ေၿဖတဲ့လူဆီက အဖိုးတန္တာေတြ ႏိႈက္ထုတ္ႏိုင္မွာပါ။

• ဆရာႀကီးဦးေအးေမာင္ကိုေတာ့ သူ၏ေလးနက္ေသာ အေတြးအေခၚမ်ား၊ ကိုယ္ပိုင္ဥာဏ္ အသံုးခ်မႈမ်ားကို ရုိေသေလးစားေသာေႀကာင့္ ခ်ဥ္းကပ္ေမးၿမန္းခဲ့ပါသည္။

• ရုပ္ရွင္မင္းသမီး ေဆြဇင္ထိုက္ကိုေတာ့ၿဖင့္ အႏုပညာသည္တစ္ေယာက္အၿဖစ္ ေအာင္ၿမင္ေနပါလွ်က္ ပညာကို ခင္ခင္မြတ္မြတ္ၿဖင့္ လိုက္စားဆည္းပူးခဲ႔သည့္ ဇြဲကို ေလးစားစိတ္ႏွင့္ ခ်ဥ္းကပ္ ေမးၿမန္းခဲ႔ ပါသည္။

• ဆရာကိုႀကည္မင္းကိုေတာ့ ပညာကို ေၿခေၿခၿမစ္ၿမစ္ရေအာင္ ဆည္းပူးခဲ့သည့္ ဇြဲကို ေလးစားစိတ္ႏွင့္ ခ်ဥ္းကပ္ေမးၿမန္းခဲ႔ပါသည္။

        အားလံုးမွာ ပညာႏွင့္ပတ္သက္ေနသည္ခ်ည္း ၿဖစ္ေႀကာင္းကိုလည္း သတိၿပဳမိႀကပါလိမ္႔မည္ ဟု အမွာစာတြင္ ေရးသားထားပါသည္။

      ပထမဆံုးေမးၿမန္းသူမွာ ဆရာႀကီးဦးေအးေမာင္ၿဖစ္သည္။ "သူ႕ပညာ"ဟု ေခါင္းစဥ္ တပ္ထားသည္။ ဆရာႀကီး၏ ထိုစဥ္က ထုတ္ေ၀ၿပီးစာအုပ္မွာ ၇-အုပ္ၿဖစ္သည္။ ဗုဒၶႏွင့္ ဗုဒၶ၀ါဒ(၃)တြဲမွာ ဆ႒သံဃာမွူႏွင့္ မကိုက္ညီဟုဆိုကာ ၿပန္လည္ထုတ္ေ၀ခြင့္ကို ထိုစဥ္က ပိတ္ထားခဲ့သည္။ ဆရာႀကီး၏ စာအုပ္မ်ားမွာ ၿပန္လည္မထုတ္ေ၀ႀကေသးပါ။ အင္တာဗ်ဴးစာအုပ္တြင္ ပါၿပီးေနာက္မွ ၿပန္လည္ ထုတ္ ေ၀ႀကၿခင္း ၿဖစ္ပါ သည္။ ဆရာႀကီး၏ လံု႔လ၀ိရိယႏွင့္ ေစတနာမွာ အ့ံႀသေလာက္ပါသည္။         
        စာအုပ္ တစ္အုပ္၏ ေနာက္တြင္ေရးထားေသာ က်မ္းကိုးမ်ားမွာ ရည္လ်ားလွပါသည္။ ထို႔ၿပင္ တင္ၿပေသာ အေႀကာင္းအရာမ်ားမွာ သာမာန္လူမ်ား မကိုင္၀ံ႔ေသာ ဘာသာရပ္မ်ားကို အေထာက္ အထား ခိုင္ခိုင္လံုလံုၿဖင့္ ပညာရွင္ပီသစြာ သမာသမတ္က်လွပါသည္။

       ေရးသားေသာ ဘာသာရပ္ကို ကၽြမ္းက်င္စြာ ေမႊေနာက္ၿပီးမွ ပိုင္ႏိုင္စြာ စီစဥ္ေရးသားၿခင္းၿဖစ္ပါသည္။ ဘာသာၿပန္ရုံသက္သက္ မဟုတ္ပါ။ ထို႔သို႔ ပိုင္ႏုိင္ေသာေႀကာင့္ ေမးလိုက္ေသာ ေမးခြန္းမ်ားကိုေၿဖရာတြင္ အကိုးအကားက်မ္းမ်ားကို လက္တမ္းေၿဖဆို ႏုိင္ၿခင္းၿဖစ္ပါသည္။

       ဆရာႀကီးကို ပထမဆံုးေမးၿမန္းေသာအပိုင္းမွာ ဗီဇႏွင့္ပတ္၀န္းက်င္အပိုင္း ၿဖစ္ပါသည္။ ထုိ အေမး အေၿဖမ်ားမွ ေကာင္းႏုိးရာရာမ်ားကို ေကာက္ႏုတ္တင္ၿပပါမည္။ အၿပည့္အစံုကို မူရင္းစာအုပ္ တြင္ရွာေဖြ ႏိုင္ပါသည္။

 ေအး။  ။ ဗီဇႏွင့္ ပတ္၀န္းက်င္ဟာ လူသတၱ၀ါတစ္ဦး သို႔မဟုတ္ ႏိုင္ငံတစ္ခု ႀကီးပြားတိုးတက္မႈ အတြက္ အဓိကအေႀကာင္းတရား ႏွစ္ပါးၿဖစ္တယ္ဆိုတာ ဘာမွယံုမွားစရာမရိွဘူး ကိုေအာင္သင္းရဲ႕။ ဒါေပမယ့္  ဒီအခ်က္ဟာ လူသတၱ၀ါ တစ္ဦးအတြက္မွာ မွန္ႏိုင္ေသာ္လည္းပဲ ႏုိင္ငံတစ္ခုအတြက္ဆိုရင္ ဟုတ္ႏိုင္ပါ႔မလားလို႔ သံသယ ၿဖစ္တတ္ႀကတယ္။ ဒါေႀကာင့္ အေမရိကန္လို သဘာ၀ ပစၥည္းမႀကြယ္၀တဲ့ တရုတ္-ဂ်ပန္-ထိုင္၀မ္ဆိုတဲ့ တိုင္းၿပည္မ်ိဳးေတြမွာ ဘာေႀကာင့္ တိုးတက္ႀကီးပြါးေနသလဲလို႔ ေမးစရာ ၿဖစ္လာတာေပါ႔။

           ဒီေနရာမွာ ႏိုင္ငံတစ္ခုရဲ႕ ဥစၥာဓနဆိုတာ အဲဒီ ႏိုင္ငံရဲ႕ သဘာသ ပစၥည္းႀကြယ္၀ေနရံုနဲ႔ မၿပီးေသးဘဲ က်င့္သံုးတဲ့ စီးပြါးေရး စနစ္ေပၚမွာ လည္း တည္ေနေသးတယ္ဆိုတာကို မေမ႔သင့္ ဘူးေလ။....အဲဒီလို စီးပြားေရးစနစ္ ဆိုတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ကိုလည္း ထည့္တြက္အံုးမွေပါ႔။

 ေအး။  ။ လူ႔ဘ၀ကို ၿပဳၿပင္ေၿပာင္းလဲ ဖန္တီးတဲ့ပတ္၀န္းက်င္ အေႀကာင္းတရားဆိုတာ မ်ိဳးရုိးဗီဇမွ တစ္ပါး အၿခားအရာအားလံုးကို ရည္ညႊန္းတာၿဖစ္ေနတယ္။ ဒါေႀကာင့္ ပတ္၀န္းက်င္ ဆိုတာ အဆံုးအစ မရိွေလာက္ေအာင္ကိုပဲ က်ယ္၀န္းေနတယ္။ မိဘဆရာသမားရဲ႕ ဆံုးမမႈ-ဘာသာတရား-ရုိးရာ ယဥ္ေက်းမႈ-လူေနမႈစနစ္-ရာသီဥတု စသည္အားၿဖင့္ ေၿပာလို႔ မကုန္ႏုိင္ဘူး မဟုတ္လား။...

       ...ေႀကာက္စိတ္၊ မိမိဘ၀ ကိုတြယ္တာစိတ္၊ မိမိဘ၀ တည္ၿမဲဖို႔ အတြက္ တစ္ဖက္သား အေပၚ သနားညာတာမႈ ကင္းမဲ႔တဲ့စိတ္ စသည္ ဗီဇစိတ္ေတြကေတာ့ လူနဲ႔ တိရိစာၦန္ ေၿပာပေလာက္ေအာင္ ကြာၿခားမႈ မရိွလွဘူး။.....စသည္ ဗီဇ ႏွင့္ပတ္၀န္းက်င္စာအုပ္ အေပၚေၿဖႀကားခ်က္မ်ားသည္ လြန္စြာ စိတ္၀င္စားစြာ ေကာင္းေနပါသည္။

   ဆရာေအာင္သင္း၏ ေနာက္ထပ္ေမးၿမန္းမည့္စာအုပ္မွာ သိပၸၸံနည္းစူးစမ္းမႈႏွင့္ သိပၸံပညာသေဘာ စာအုပ္ ၿဖစ္ပါသည္။

 ေအး။  ။ကိုေအာင္သင္းေရ ကၽြန္ေတာ္ေရးခဲ႔ေလသမွ် စာအုပ္ထဲမွာ ဒီစာအုပ္ဟာ လူႀကိဳက္ အနည္းဆံုးလို႔ ထင္တာပဲ။ စာဖတ္ ပရိသတ္ရဲ႕ တံု႔ၿပန္မႈကလည္း ဘာမွေက်နပ္ေလာက္စရာ မရိွဘူး။ ကိုေအာင္သင္းကို ေၿပာရအံုးမယ္။ ကၽြန္ေတာ့စာအုပ္ လက္ေဆာင္ေပးလိုက္တဲ့ တကၠသိုလ္က သိပၸံပါေမာကၡတစ္ဦးကေတာင္ စိတ္၀င္စားမႈလကၡဏာ မၿပဘူး။...

.....ေလးေလးနက္နက္ ဆင္ၿခင္ သံုးသပ္ခ်င္တဲ့ ဥာဏ္အားနည္းခ်က္ဟာ ကမာၻ႕လူအမ်ားစုရဲ႕ စရုိက္ႀကီးလိုကို ၿဖစ္ေနတယ္မဟုတ္လား...စတဲ့ စဥ္းစားဆင္ၿခင္မႈနဲ႔ ပတ္သက္ေသာ မွတ္ခ်က္မ်ားက ရဲ၀ံ႕ထိရွလွပါသည္။

   ဘာသာေရး ႏွင့္ပတ္သက္ ၿပီး မွားယြင္းစြာ ေကာက္ခ်က္ဆြဲမႈမ်ား၊

   ...သမိုင္းအေတြ႔ အႀကံဳကို ၿပန္လည္ သံုးသပ္ႏုိင္ေသာ စဥ္းစားဥာဏ္ အားနည္းမႈေႀကာင့္ ၿမန္မာတို႔ စစ္(၃)ႀကိမ္ ရႈံးနိမ္႔ခဲ့သည္ဟု ဆရာႀကီးက ေကာက္ခ်က္ဆြဲ ထားသည္။

    အတိတ္ကံႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ ေၿဖႀကားခ်က္မ်ားသည္ မိရိုးဖလာ ဗုဒၶဘာသာမ်ားအတြက္ ထိရွ လြန္းလွသည္။ထိုအေႀကာင္းအရာမ်ားအတြက္ ဆရာႀကီးက ဗုဒၶေဟာႀကားေသာ သုတၱန္မ်ားကို ကိုးကားထားသည္။

ကၽြန္ေတာ္ႀကိဳက္ခဲ႔ေသာစာအုပ္မ်ား(၂)

ႏွစ္ေလာက--ၿမန္မာၿပန္ဆိုသူ ေမာင္ထြန္းသူ
Adventure in Two World ---A.J Cronin..
         ဒီစာအုပ္ေလးကေတာ့ စာေရးဆရာရဲ႕ ကိုယ္တိုင္ေရး အတၱဳပတၱိ (Autobiography)လို႔ ဆိုရပါမယ္။ ဒီစာအုပ္ထဲက ဇာတ္လမ္း အတိုေလးေတြကို ဆရာေဖၿမင္႔က ထုတ္ႏုတ္ၿပီးစာအုပ္အၿဖစ္ ထုတ္ထားပါေသးတယ္။ စာေရးဆရာရဲ႕ စာအုပ္ ၃-အုပ္ေလာက္က ဇာတ္လမ္းေႀကာရုိး အတူတူပါပဲ။ ဆင္းဆင္းရဲရဲ ပညာသင္ခဲ့ၿပီး ဆရာ၀န္ ၿဖစ္လာတယ္။
    ဆရာ၀န္ၿဖစ္လာေတာ့ ေက်ာက္မီးေသြးတြင္းေတြ ရိွတဲ့ေနရာမွာ တာ၀န္က်ၿပီး၊ ဆင္းရဲႏုံခ်ာတဲ႔ ဘ၀ေတြကိုေတြ႕ရတယ္။ ထပ္ႀကိဳးစားလို႔ ဘြဲ႕လြန္ရကာ ဆရာ၀န္ႀကီးၿဖစ္လာတယ္စတဲ႔ အခ်က္ေတြပါ။ ဒီစာအုပ္ရဲ႕ ထူးၿခားခ်က္က ေအာင္ၿမင္တဲ႔စာေရးဆရာဘ၀ကိုပါ ထပ္မံတည္ေဆာက္တာပါ။ ၿပီးေတာ႔ ကိုယ္တိုင္ေရးအတၱဳပတၱိပါ။
    ဖတ္ခဲ႔တာႀကာၿပီဆိုေတာ့ အခ်က္အလက္ေတြကို မမွတ္မိလို႔ မေၿပာႏိုင္ေတာ႔ပါဘူး။ စေန၊ တနဂၤေႏြေတြမွာ ႏွင္းေတြႀကားမွာဆိုင္ကယ္စီးၿပီး ၿမိဳ႕ေဆးရုံေလးကိုသြားၿပီး လက္ေတြ႕လုပ္ရတဲ႔ဘ၀၊ ခ်မ္းခ်မ္းစီးစီး၊ စိုစိုစြတ္စြတ္၊ အိမ္က မိန္းမက ဘုရားတလွ်က္။ Oral exam မွာ examiner ကို ဖတ္စာအုပ္ထဲက ေတြ႔ရိွမႈထက္ေစာတဲ့ ေတြ႕ရိွသူကို Latin စာေလ႔လာရင္း ၿပန္ျငင္းခ်က္ထုတ္မိ။ တပည္႔ရဲ႕ အယူအဆကို တေလးတစားနားေထာင္တဲ႔ Examiner၊ ခ်မ္းခ်မ္းစီးစီးနဲ႕ ဆာေလာင္မြတ္သိပ္မႈ။ ရုန္းကန္မႈုရဲ႕ ရလာဒ္ေကာင္း-စတဲ႔ ရင္သိပ္ဖြယ္ႀကိဳးစား ရုန္းကန္သူတစ္ေယာက္၊ မိမိၿဖစ္ခ်င္တဲ႔ အရာေပၚမွာ တရႈိက္မက္မက္ တမ္းတကာ အေကာင္အထည္ေဖာ္မႈ၊ ေအာင္ၿမင္မႈကို အဆံုးအထိ မခံစားလိုက္မီွ၊ ေနာက္ထပ္ေၿပာင္းလဲခဲ႔ေသာဘ၀တစ္ခု ေအာင္ၿမင္တဲ႕စာေရးဆရာဘ၀ကို ထပ္ၿပီး တက္လွမ္းပံု စတဲ႔ ပံုရိပ္ေတြပါ။
  ဆင္းဆင္းရဲရဲ ဘ၀ကေနၿပီးေတာ႔ ေတာ္၀င္သမားေတာ္ႀကီးၿဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားပံု၊ ေနာက္ထပ္ ေအာင္ၿမင္တဲ႔ စာေရးဆရာဘ၀ စတာေတြက ဖတ္ရတာ အလြန္ အားက်စရာ ေကာင္းပါတယ္။ ဘ၀ကိုရုန္းကန္ေနရတဲ႔ ဆင္းရဲသားေတြရဲ႕ဘ၀ကိုလည္း ေဖာ္ႀကဴးကာ ထည္႕ထားပါတယ္။ သူ႕ရဲ႕ ဘာသာတရားကိုင္းရုွိင္းတဲ႔ ခရစ္ယာန္ တစ္ေယာက္ ဘ၀၊ ဘုရားသခင္ကို အၾကြင္းမဲ႕ယံုႀကည္မႈေတြ ကိုလည္းဖတ္ရပါတယ္။
     ဇာတ္လမ္းအရ ေကာင္းမြန္သလို၊ အေရးအသား တင္ၿပမႈမွာ ေကာင္းမြန္ေသာေႀကာင္႔ ဆြဲေဆာင္မႈအား ေကာင္းလွပါတယ္။ သူ႕ရဲ႕ အတၱဳပတၱိ (Autobiography) ၿဖစ္တာေႀကာင့္ သူ႔ရဲ႕ ႀကိဳးစားမႈေတြ၊ အားမာန္ေတြက စိမ့္၀င္ကူးစက္လာပါတယ္။ ဒါေႀကာင့္လဲ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ႀကာတာေတာင္ မွတ္မိေနတာပါ။ ဘ၀မွာ မိမိရဲ႕ႀကိဳးစားမႈကို အရင္းတည္ကာ ေအာင္ၿမင္တဲ့ဘ၀(အလုပ္အကိုင္) ႏွစ္ခုကို တည္ေဆာက္ႏုိင္ခဲ့သူ ၿဖစ္တာေႀကာင့္ အလြန္အားက်မိပါတယ္။ ဒီစာအုပ္ကို ေနာက္တစ္ေခါက္ ၿပန္ဖတ္ၿဖစ္ရင္ ပိုေကာင္းတဲ႔ အခ်က္အလက္ေတြကို ထည့္ႏိုင္မွာပါ။ ေနာက္တစ္ခါ ဖတ္ၿပီးရင္ ဒီထက္ေကာင္းတဲ႔ အခ်က္အလက္ေတြကို သူငယ္ခ်င္းေတြကို မွ်ေ၀ေပးပါမယ္။

ကၽြန္ေတာ္ႀကိဳက္ခဲ႔ေသာစာအုပ္မ်ား(၁)

ကၽြန္ေတာ္ ဖတ္ခဲ့တဲ့စာအုပ္ေတြအေႀကာင္းၿပန္စဥ္းစားႀကည့္ေတာ့ ဝတၳဳအမ်ိဳးအစားက အမ်ားဆံုးပါပဲ။ ဝတၳဳထဲမွာေတာင္ ဘာသာၿပန္က မ်ားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဖတ္ၿဖစ္တဲ့ထဲက ႀကိဳက္မိတဲ့ စာအုပ္ေလးေတြကို သူငယ္ခ်င္းေတြကို မွ်ေဝေပးခ်င္တာပါ။

(၁) မုန္းခ်စ္သံသရာ ဟိုဘက္မွာ (နႏၵသူ)...
မူရင္းဂ်ပန္ဝတၳဳက (The Realm Beyond ---by Kikuchi Kan) ပါ။
ေနာက္ဆုံးအႀကိမ္ ျမန္မာျပန္ကို စိတ္ကူးခ်ဳိခ်ဳိစာအုပ္တိုက္က ၂၀၀၉-ၾသဂုတ္လတြင္ ဒုတိယအၾကိမ္ အျဖစ္ျပန္လည္ထုတ္ေဝခဲ့ပါတယ္။

  ဇာတ္လမ္းက ဆာမူရုိင္းတစ္ေယာက္က သူ႔ဆရာအိမ္မွာေနရင္း ဆရာျဖစ္သူရဲ႕ မယားငယ္နဲ႔ ၿငိစြန္းမိၾကတယ္။ သူ႕ဆရာက သိတဲ့အခါ ဆရာျဖစ္သူကိုၿပန္လည္ ခုခံရင္း သူ႕ဆရာ ေသဆံုးသြားပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ သူလည္း မယားငယ္ကိုေခၚၿပီး အေ၀းကို ထြက္ေၿပးခဲ႔တယ္။ ေနာက္ေတာ႔ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ဟာ လူသူအလွမ္းေဝးတဲ့ ရြာႏွစ္ရြာ ႀကားက ေတာလမ္းခရီးမွာ စားေသာက္ဆိုင္ေလးနဲ႔ တည္းခိုခန္းဖြင့္ၿပီး ဝရမ္းေၿပးဘဝကို ဇာတ္ၿမဳပ္ ထားခဲ႔တယ္။

  ဆိုင္ကိုလာေရာက္ တည္းခိုသူေတြကို အကဲခတ္မွတ္သားၿပီး ဆိုင္ကထြက္ခြာသြားတဲ႔အခါ အေနာက္ကလိုက္ၿပီး ပစၥည္းလုလူသတ္ ႏႈတ္ပိတ္ေတာ့တာပါပဲ။ သူကိုယ္တုိင္ မေကာင္းမွႈမွန္း သိေပမယ့္ မယားၿဖစ္သူရဲ႕ တိုက္တြန္းမႈနဲ႔ ပစၥည္းလုလူသတ္ အလုပ္ကို ဆက္လုပ္ေနၿမဲ လုပ္ခဲ့တယ္။

   ေနာက္ဆုံးမွာ  ေလာဘေဇာမသတ္နုိင္ေသာ မယားၿဖစ္သူကို စြန္႔လႊတ္ကာ တစ္ေယာက္ထဲ အဲဒီေနရာေဒသကို စြန္႔ခြာခဲ့တယ္။ ဆရာကိုသတ္ခဲ႔ေသာ အတိတ္မွအရိပ္က သူရဲ႕စိတ္ကို အၿမဲေၿခာက္လွန္႔ေနဆဲ။ ထိုအတိတ္ဆိုးကို ေၿဖေဖ်ာက္ရန္ ရဟန္းဘဝကုိ ခံယူခဲ့ၿပီး တစ္ေနရာမွ တစ္ေနရာသို႔ ခရီးလွည့္လည္ သြားလာေနခဲ့ပါတယ္။

   လမ္းခရီးတစ္ေနရာကို ေရာက္တဲ့အခါ က်ဥ္းေၿမာင္းတဲ့ ေတာင္ပတ္လမ္းက လူအမ်ား အျပားကို မၾကာခဏလိမ့္က်ေသဆံုးတဲ့ အေျခအေနကိုသိရွိၿပီး အတိတ္ကအၿပစ္မ်ား ကို ေဆးေႀကာသည့္ အေနႏွင့္  ေတာင္ကိုေဖာက္ကာ လမ္းေဖာက္မည္ ဟု ဆံုးၿဖတ္ခ်က္ ခ်လိုက္ေတာ့တယ္။

  မာေႀကာေသာ ေက်ာက္ေတာင္ကို ေဖာက္ကာ လမ္းေဖာက္ရမယ့္ အလုပ္သည္ မလြယ္ကူမွန္း သိေသာ္ေပမယ့္ အၿပစ္ေတြကို ေဆးေႀကာသည့္အေနၿဖင့္ ေတာင္ေဖာက္ လိႈဏ္လမ္းကို အတိုဆံုးလမ္းတစ္ခုအျဖစ္ ေဖာက္လုပ္ရန္ ဆံုးၿဖတ္ခ်က္ခ်ခဲ့တယ္။

   ေဖာက္လုပ္ရန္ သတ္မွတ္လိုက္တဲ့ ေနရာအနီးအနားမွာ တဲငယ္ေလးတစ္လံုးထိုးၿပီး ကိရိယာ၊ ဆူး၊ ေဆာက္ အနည္းငယ္ႏွင့္ ေတာင္ကို ေဖာက္သည့္အလုပ္ကို တစ္ကိုယ္ေတာ္ စတင္ပါေတာ့တယ္။ ဆြမ္းခံထြက္ခ်ိန္မွလြဲလို႔ အခ်ိန္အေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ေတာင္ေဖာက္တဲ့ အလုပ္မွာပဲ အသံုးခ်လိုက္တယ္။

  လမ္းသြားလမ္းလာေတြက ျမင္ေတြ႔တဲ႔အခါ ေက်ာက္ေတာင္ကို လိႈဏ္ထြင္းၿပီး လမ္းေဖာက္သည့္အလုပ္ဟာ မၿဖစ္နိုင္တဲ့ အလုပ္တစ္ခုလို ၿပစ္တင္ကဲ့ရဲ႕ႀကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ရဟန္းၾကီးကေတာ့ မိမိလုပ္ရမည့္အလုပ္ကို ဆက္လုပ္ေနၿမဲ လုပ္ခဲ႔တယ္။ ႏွစ္အနည္းငယ္ႀကာေတာ့ ရြာသားမ်ား အၿမင္ေၿပာင္းကာ တစ္ကိုယ္တည္း လုပ္ကိုင္ေနသည့္ ရဟန္းကို အကူအညီေပးဖို႔ ရြာလံုးကၽြတ္နီးပါး ဆူး၊ ေဆာက္၊ ေပါက္ၿပားမ်ားၿဖင္႔ ေက်ာက္ေတာင္ကို ကုညီ ထြင္းေဖာက္ေပးႀကျပန္ပါတယ္။

   ေက်ာက္ေတာင္ကို ထြင္းေဖာက္တဲ့အလုပ္ဆိုတာကလည္း ပင္ပန္းလြန္းၿပီး အရာထင္မႈသည္ နည္းလြန္းလွတဲ့အတြက္ တစ္ေနကုန္ ပင္ပင္ပန္းပန္း တူးဆြမွ ေရွ႕ကိုတစ္လက္မ၊ ႏွစ္လက္မမွ် မေပါက္ခ်င္၊ တစ္လလံုးလံုး ပင္ပင္ပန္းပန္း ထြင္းေဖာက္ေပမယ့္ အလုပ္ၿပီးေျမာက္မႈက သိပ္မသိသာလွ စသည္ျဖင့္ ႀကံဳေတြ႕လာရတယ္။ လအနည္းငယ္ႀကာတဲ့အခါ တၿဖည္းၿဖည္းႏွင္႔ ရြာသားမ်ားလည္း အေၾကာင္းျပခ်က္အမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ စြန္႔ခြားသြားလိုက္ၾကတာ ရဟန္းႀကီးတစ္ပါးထဲသာ က်န္ရစ္ခဲ႔ပါေတာ့တယ္။

  ထြက္ခြာသြားသူမ်ားဘက္ကလည္း မၿဖစ္ႏိုင္သည့္အလုပ္တစ္ခုကို ဆက္လုပ္ေနတယ္ဆိုတဲ့ အၿပစ္တင္ ၿငိဴၿငင္ႀကတယ္။ ရဟန္းကေတာ့ ကိုယ္လုပ္ရမည့္ အလုပ္ကို ဆက္လက္ လုပ္ကိုင္ေနဆဲ..

  အဲဒီအခိ်န္မွာပဲ သူ႕သတ္ခဲ့မိတဲ့ ဆရာရဲ႕သားလည္း အရြယ္ေရာက္လာခ်ိန္ အေဖကို သတ္ခဲ႔ေသာသူကို လက္စားေခ် ၿပန္သတ္ၿပီး က်ဆင္းခဲ႔တဲ့မ်ိဳးရုိး ဂုဏ္သိကၡာကို ၿပန္ဆယ္ဖို႔ ခရီးလွည့္လွည္ရင္း  လိုက္လံ ရွာေဖြ ေနပါတယ္။

  ရဟန္းႀကီးကေတာ့ အိပ္ခိ်န္ စားခ်ိန္ကလြဲလို႔ လႈိဏ္ေခါင္းထဲမွာ မီးေရာင္လဲ႔လဲ႔နဲ႔ တစ္ကိုယ္ေတာ္ တူးဆြေနၿမဲ တစ္ခါတစ္ရံ ညအေမွာင္ထဲမွာ ေတာင္တူးဆြလွ်က္၊ တစ္ကိုယ္ထဲ ပင္ပင္ပန္းပန္း လုပ္ကိုင္ရမႈႀကာင့္ ကိုယ္ခႏၶာက ပိုၿပီးႀကံဳလီွလာတယ္္။ ဘယ္လိုပဲ ပင္ပန္းဆင္းရဲေပမယ့္ မရပ္မနား တူးဆြလွ်က္။

    သူ႕ဆရာ၏ သားကလည္း ေနရာအႏွံ႔ သြားလာရင္း ရွာေဖြစံုစမ္းေနဆဲ။ ဒီလိုနဲ႔ လႈိဏ္ေခါင္းက အေတာ္ခရီးေပါက္လာတဲ့အခါ ရြာသားမ်ား ၿပန္ေရာက္လာၿပီး ကူညီ ႀကၿပန္တယ္။ လအနည္းငယ္ ကူညီၿပီးတဲ့အခါ အၿပစ္တင္ ေရရြတ္သံေတြနဲ႔ ထြက္ခြာ သြားႀကၿပန္တယ္။ ရဟန္းႀကီးကေတာ့ တစ္ကိုယ္ေတာ္ ဆက္လက္ လုပ္ကိုင္လွ်က္ရွိေနဆဲ။

    တစ္ေန႔ေတာ့ သူ႔ဆရာရဲ႕သားက ရဟန္းႀကီးကို ရွာေတြ႕ခဲ႔သြားတယ္။ သူ႕အေဖကို သတ္သြားသူ လူသတ္သမားက အိုမင္းႀကံဳလွီေနေသာ ရဟန္းႀကီးအၿဖစ္ ေတြ႔ရလိမ့္နယ္လို႔ု သူ-ထင္မွတ္မထားခဲ့တာအမွန္ပါ။ လူသတ္သမားကို သတ္ဖို႔ သူအမ်ိဳးမိ်ဳးေတြးေတာခဲ႔၊ ႀကံစည္ခဲ႔ေပမယ့္ အခုလို ရဟန္းအိုႀကီး အၿဖစ္ေတာ့ မေမ်ွာ္လင္႔ခဲ႔ပါ။

   ဘယ္လိုပဲျဖစ္ၿဖစ္ သတ္ရမယ္္။ ရဟန္းႀကီးရဲ႕ လွိုဏ္ေခါင္းတူးၿခင္းကလည္း တေၿဖးေၿဖး တစ္ဖက္သို႔ေပါက္ဖို႔ အရမ္းနီးကပ္လာၿပီ္။ ရြာသားေတြလည္း ကူညီဖို႔ ၿပန္ေရာက္လာႀကျပန္ပါတယ္။ ဆာမူရုိင္းသားက ရဟန္းႀကီးကို အဆင္သင့္ၿပင္ရန္ေၿပာေတာ့ ရဟန္းႀကီးက သူ႔ကိုသတ္ခြင့္ရပါေစမည္ ဟု ကတိေပးရင္း လွိုဏ္ေခါင္းတူးၿခင္းကိစၥ ၿပီးဆံုးသည္အထိ ေစာင္႔ရန္သာခြင့္ေတာင္းလိုက္တယ္။ အဲဒီအခါ ဆာမူရိုင္းၾကီးရဲ႕သားက ရြာသားမ်ားနဲ႔ ကူညီလုပ္ကိုင္ရင္း ေစာင္႔ဆိုင္းေနခဲ့တယ္။

  ဆာမူရိုင္းရဲ႕သားဟာ ရြာသားမ်ားနဲ႔ ကူညီလုပ္ကိုင္ရင္း ရဟန္းႀကီးနဲ႔အတူ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အပင္ပန္းဆင္းရဲခံ အတူႀကိဳးစားပံု၊ သာမာန္လူတို႔ မၿဖစ္နိုင္ဟု ထင္ထားတဲ့ အလုပ္ကို တစ္ကိုယ္ထဲ ကိုယ္ႀကိဳးစြန္႔ ေဆာင္ရြက္ပုံကို ၿမင္ေယာင္လာေအာင္ ေရးသားထားတာေတြ႔ရပါတယ္။ 

တစ္ခိ်န္က ၿပစ္မႈက်ဴးလြန္ခဲ႔သူ၊ ရွက္စရာ အလုပ္ကို ေဆာင္ရြက္ခဲ႔သူ၊ 

အခုေတာ့  သူ႕ကိုယ္က်ိဳးမပါဘဲ အမ်ားေကာင္းက်ိဳးအတြက္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ စြန္႔လႊတ္ အနစ္နာခံခဲသူ ။

    တစ္ဖက္မွာလဲ ေဆြမ်ိဳးမ်ားအလယ္တြင္ က်ဆင္းခဲ႔ရေသာ သိကၡာ....

    သိကၡာဆယ္ရန္ အတြက္ လူသတ္သမားကို သတ္ရေတာ့မည္။

    အေဖကိုသတ္တဲ့ လူသတ္သမားအၿဖစ္ မုန္းၿခင္း၊ လူအမ်ားအက်ိဳးကို ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ကိုယ္ႀကိဳးစြန္႔ အႏွစ္နာခံသူအၿဖစ္ ခ်စ္ၿခင္း စသၿဖင္႔ အားၿပိဳင္ရင္း ဝတၳဳကို အဆံုးသတ္ထားပါတယ္။

 မူရင္းဝတၳဳက ပါးပါးေသးေသး စာအုပ္ေလးပါ။ နာမည္ႀကီး စာအုပ္စာရင္းထဲလည္း မပါခဲ့ပါ။

ကၽြန္ေတာ္ႀကိဳက္မိတာကေတာ႔ ရဟန္းႀကီးနဲ႕ရြာသားေတြပါ။ သူတို႔ရဲ႕ အၿပဳအမူေတြကို လက္ေတြ႕ ဘဝေတြနဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္ ႀကည္႕ခ်င္မိပါတယ္။