ပိရမစ်များဆီသို့ အလည်တစ်ခေါက် ( ၄ )

 ထိုအခန်းတွင် နတ်ဘုရားပုံစံ ရုပ်ထုများကိုလည်း တွေ့ရပါသည်။ ထိုအခန်းမှ ပြန်ထွက်လာသောအခါ အခြားပိရပစ်တစ်ခု၏ အောက်ခြေသို့ သွားရောက်လေ့လာကြပါသည်။ ထိုနေရာသည် မြေပြင်မှ ၁၀ မီတာ အနက်တွင် တည်ရှိပါသည်။ မာမီများထည့်ထားသော မြေအောက်ရှိ သင်းချိုင်းဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြပါသည်။ 

           ကျွန်တော့်အတွက်တော့ သဲကန္တာရ၏ ရှင်းလင်းသော မြင်ကွင်း၊ ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် မြေပြင်မှ တောင်ကြီးများကဲ့သို့ ထိုးထွက်နေသော ပိရမစ်ကြီးများ၊ နှစ်ပေါင်း ၅၀၀၀ သက်တမ်းရှိ လူလုပ်ပိရပစ်ကြီးများ၏ အလယ်မှ ကျွန်တော်တို့ လူသားများ၏ တည်ရှိနေမှုများကိုသာ တွေးနေမိပါသည်။ နှစ် ၅၀၀၀ သက်တမ်းကို မည်သည့်ကြံခိုင်မှုမျိုးဖြင့် ဖြတ်ကျော်ခဲ့ပါသလဲ။ သဲကန္တရ၏ ပြင်းထန်သော ရာသီဥတုနှင့် သဲမုန်တိုင်းများကို ဆန့်ကျင်တွန်းလှန်နိုင်ခဲ့သော ပိရပစ်များကို တည်ဆောက်ခဲ့သည့် အတတ်ပညာနှင့် စည်းလုံးမှု၊ ထိုကာလက သက်ဦးဆံပိုင်ဘုရင်စနစ် စသည်တို့ကိုသာ တွေးတောနေမိသည်။ 

        တည်ဆောက်ရမည့်နှစ်ကာလမှာ အကြာကြီး ဖြစ်သည်။ ထိုကာလအတွင်း နိုင်ငံ၏ စီးပွါးရေး နိုင်ငံရေးစနစ်များကို တည်ငြိမ်နေစေရန် မည်သို့ထိန်းထားခဲ့ပါသလဲ..စသည့် အတွေးပင်လယ်ထဲတွင် မျှော်နေမိတော့သည်။ ထိုသို့ ရှေးဟောင်းမြို့ပြများ၊ နေရာဋ္ဌာနများတွင် ခိုင်မာသောယဉ်ကျေးမှုနှင့် သမိုင်း ရှိကြပါသည်။ နိုင်ငံခြားသားများ ထိုသို့သောနေရာများသို့ သွားရောက် လေ့လာလည်ပတ်လျှင် အရင်ဆုံး သွားရောက်မည့်ဒေသနှင့် ပတ်သက်သော စာအုပ်များကို ဖတ်ကြသည်။ 

         ထိုနေရာများသို့ ရောက်သောအခါ ဘယ်နှစ်ခုနှစ်၊ ဘယ်နှစ်ရာစုတုန်းက ဒီနေရာမှာ ဘယ်ဘုရင်ကြီးက ဘာလုပ်တာ စသည်ဖြင့် စိတ်ကူးခံစားကြသည်ဟု မှတ်သားရဖူးပါသည်။ ဥပမာ..အာနန္ဒာဘုရားသို့ ရောက်လျှင် ကျန်စစ်သားမင်းကြီးက လွန်ခဲ့သောနှစ်ပေါင်း ၁၂၀၀ ခန့်က ဒီနေရာကို ဘာကြောင့် လာတယ်..စသည် စိတ်ကူးကြပါသည်တဲ့။ 

        ထို့နောက် နာမည်ကျော် စဖင့်ရုပ်ထုကြီးဆီသို့လည်း သွားရောက်ကြပါသည်။ ထိုရုပ်ထုကြီးမှာ ပိရမစ်များ နှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ရှိပါသည်။ တကယ်တော့ ရုပ်ထုကြီးမှာ မြေကြီးထဲတွင် နစ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ နောက်မှလူများက တူးဖေါ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်တို့က ချိုင့်ကြီး၏ နှုတ်ခမ်းမှ လှမ်းကြည့်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုရုပ်ထုကြီး ရှိရာသို့ သွားရောက်သော လမ်းရှိသော်လည်း ခရီးသွားများကို သွားရောက်ခွင့်မပြုပေ။ ထိုရုပ်ထုကြီး၏ ရှေ့တွင် ထိုင်ခုံများ တန်းစီချထားပါသည်။ မီးစလိုက်များလည်း ဆင်ကာ ရုပ်ထုကြီးကို ထိုးထားပါသည်။ ရုပ်ထုကြီး၏ ညဘက် အလှအပကို ခံစားနိုင်ရန် လုပ်ထားခြင်းဖြစ်သည်ဟု ထင်မိပါသည်။

( Zawgyi )

           ထိုအခန္းတြင္ နတ္ဘုရားပုံစံ ရုပ္ထုမ်ားကိုလည္း ေတြ႔ရပါသည္။ ထိုအခန္းမွ ျပန္ထြက္လာေသာအခါ အျခားပိရပစ္တစ္ခု၏ ေအာက္ေျခသို႔ သြားေရာက္ေလ႔လာၾကပါသည္။ ထိုေနရာသည္ ေျမျပင္မွ ၁၀ မီတာ အနက္တြင္ တည္ရိွပါသည္။ မာမီမ်ားထည္႔ထားေသာ ေျမေအာက္ရိွ သင္းခ်ိဳင္းျဖစ္ေၾကာင္း ရွင္းျပပါသည္။ 

           ကၽြန္ေတာ္႔အတြက္ေတာ႔ သဲကႏၱာရ၏ ရွင္းလင္းေသာ ျမင္ကြင္း၊ ဟင္းလင္းျပင္ထဲတြင္ ေျမျပင္မွ ေတာင္ႀကီးမ်ားကဲ႔သို႔ ထိုးထြက္ေနေသာ ပိရမစ္ႀကီးမ်ား၊ ႏွစ္ေပါင္း ၅၀၀၀ သက္တမ္းရိွ လူလုပ္ပိရပစ္ႀကီးမ်ား၏ အလယ္မွ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူသားမ်ား၏ တည္ရိွေနမႈမ်ားကိုသာ ေတြးေနမိပါသည္။ ႏွစ္ ၅၀၀၀ သက္တမ္းကို မည္သည္႔ႀကံခိုင္မႈမ်ိဳးျဖင္႔ ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ႔ပါသလဲ။ သဲကႏၱရ၏ ျပင္းထန္ေသာ ရာသီဥတုႏွင္႔ သဲမုန္တိုင္းမ်ားကို ဆန္႔က်င္တြန္းလွန္ႏိုင္ခဲ႔ေသာ ပိရပစ္မ်ားကို တည္ေဆာက္ခဲ႔သည္႔ အတတ္ပညာႏွင္႔ စည္းလုံးမႈ၊ ထိုကာလက သက္ဦးဆံပိုင္ဘုရင္စနစ္ စသည္တို႔ကိုသာ ေတြးေတာေနမိသည္။ 

        တည္ေဆာက္ရမည္႔ႏွစ္ကာလမွာ အၾကာႀကီး ျဖစ္သည္။ ထိုကာလအတြင္း ႏိုင္ငံ၏ စီးပြါးေရး ႏိုင္ငံေရးစနစ္မ်ားကို တည္ၿငိမ္ေနေစရန္ မည္သို႔ထိန္းထားခဲ႔ပါသလဲ..စသည္႔ အေတြးပင္လယ္ထဲတြင္ ေမွ်ာ္ေနမိေတာ႔သည္။ ထိုသို႔ ေရွးေဟာင္းၿမိဳ႕ျပမ်ား၊ ေနရာ႒ာနမ်ားတြင္ ခုိင္မာေသာယဥ္ေက်းမႈႏွင္႔ သမိုင္း ရိွၾကပါသည္။ ႏိုင္ငံျခားသားမ်ား ထိုသို႔ေသာေနရာမ်ားသို႔ သြားေရာက္ ေလ႔လာလည္ပတ္လွ်င္ အရင္ဆုံး သြားေရာက္မည္႔ေဒသႏွင္႔ ပတ္သက္ေသာ စာအုပ္မ်ားကို ဖတ္ၾကသည္။ 

         ထိုေနရာမ်ားသို႔ ေရာက္ေသာအခါ ဘယ္ႏွစ္ခုႏွစ္၊ ဘယ္ႏွစ္ရာစုတုန္းက ဒီေနရာမွာ ဘယ္ဘုရင္ႀကီးက ဘာလုပ္တာ စသည္ျဖင္႔ စိတ္ကူးခံစားၾကသည္ဟု မွတ္သားရဖူးပါသည္။ ဥပမာ..အာနႏၵာဘုရားသို႔ ေရာက္လွ်င္ က်န္စစ္သားမင္းႀကီးက လြန္ခဲ႔ေသာႏွစ္ေပါင္း ၁၂၀၀ ခန္႔က ဒီေနရာကို ဘာေၾကာင္႔ လာတယ္..စသည္ စိတ္ကူးၾကပါသည္တဲ႔။ 

        ထို႔ေနာက္ နာမည္ေက်ာ္ စဖင္႔ရုပ္ထုႀကီးဆီသို႔လည္း သြားေရာက္ၾကပါသည္။ ထိုရုပ္ထုႀကီးမွာ ပိရမစ္မ်ား ႏွင္႔ မလွမ္းမကမ္းတြင္ ရိွပါသည္။ တကယ္ေတာ႔ ရုပ္ထုႀကီးမွာ ေျမႀကီးထဲတြင္ နစ္ေနျခင္း ျဖစ္သည္။ ေနာက္မွလူမ်ားက တူးေဖၚထားျခင္း ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ခ်ိဳင္႔ႀကီး၏ ႏႈတ္ခမ္းမွ လွမ္းၾကည္႔ရျခင္း ျဖစ္သည္။ ထိုရုပ္ထုႀကီး ရိွရာသို႔ သြားေရာက္ေသာ လမ္းရိွေသာ္လည္း ခရီးသြားမ်ားကို သြားေရာက္ခြင္႔မျပဳေပ။ ထိုရုပ္ထုႀကီး၏ ေရွ႕တြင္ ထိုင္ခုံမ်ား တန္းစီခ်ထားပါသည္။ မီးစလိုက္မ်ားလည္း ဆင္ကာ ရုပ္ထုႀကီးကို ထိုးထားပါသည္။ ရုပ္ထုႀကီး၏ ညဘက္ အလွအပကို ခံစားႏိုင္ရန္ လုပ္ထားျခင္းျဖစ္သည္ဟု ထင္မိပါသည္။

ပိရမစ်များဆီသို့ အလည်တစ်ခေါက် ( ၃ )

ထို့ကြောင့် ပိရပစ်များကို လေ့လာချက်အရ ထိုခေတ် နည်းပညာ တည်ဆောက်မှုနှင့် စီးပွါးရေးကောင်းမွန်မှုမှာ အံ့မခန်း ဖြစ်ခဲ့ပုံရသည်ဟု ကောက်ချက်ချခဲ့ပါသည်။ တကယ်တော့ ယနေ့လူသားတို့၏ ယဉ်ကျေးမှုသည် တက်လိုက်ကျလိုက်၊ တည်ဆောက်လိုက် ဖျက်ဆီးလိုက် ဖြင့် နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုကဲ့သို့ ပျက်စီးသွားသော ယဉ်ကျေးမှုကို စဉ်းစားမိသောအခါ မိမိတို့၏ ယနေ့တည်ရှိမှုမှာ အလွန်မှုံဝါးလှပါသည်။ 

ယနေ့ကာလ၏ ထူးခြားချက်သည် အရာဝတ္ထုများ ပျက်စီးရုံသာမက လူသားမျိုးနွယ်ပါ ပျက်စီးသွားနိုင်သည့် အနုမြူဗုံး၊ ဟိုက်ဒရိုဂျက်ဗုံးများကို ပိုင်ဆိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင်း သိပ္ပံပညာရှင် အိုင်းစတိုင်းက တတိယကမ္ဘာစစ် ဘယ်တော့ဖြစ်မလဲ ဆိုတာ မပြောတတ်ပါဘူး။ သေချာတာက စတုတ္ထကမ္ဘာစစ်ကြီး ဖြစ်ရင် လူသားတွေ ကျောက်လက်နက်တွေနှင့် တိုက်ခိုက်ကြမှာ….လို့ အင်တာဗျူးတစ်ခုတွင် ပြောကြားခဲ့လေသည်။

       ထိုအနုမြူလက်နက်များကြောင့် ယဉ်ကျေးမှုစနစ်တစ်ခုလုံး ပျက်သုန်းသွားနိုင်ပုံကို ပြောခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ပိရမစ်ကြီးများ အောက်ခြေတွင် ဓါတ်ပုံရိုက်ပြီးသွားသောအခါ၊ ပိရမစ်အောက်ခြေရှိ အဆောက်အဦးတစ်ခု အတွင်းသို့ သွားကြမည်ဟု တိုးဂိုက်က ပြောသည်။ ထိုအဆောက်အဦးသည် ကျောက်တုံးကြီးများဖြင့် တည်ဆောက်ထားပါသည်။ 

          ထိုအဆောက်အဦးထဲတွင် နတ်ကွန်းပုံစံနှင့် နတ်များအား ဆက်သရန် ကျောက်စားပွဲတစ်ခု ရှိသည်။ ထို့နောက် ရေချိုးဇလုံပုံစံချိုင့်တစ်ခုကို အခန်း၏ ကြမ်းပြင်တွင် တွေ့ရသည်။ ထို ချိုင့်ခွက်သည် ခြောက်ပေခန့် ရှည်၍ ၊ နှစ်ပေခန့်ကျယ်ပါသည်။ ခေါင်းတလားတစ်ခု အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထိုချိုင့်ထဲတွင် မာမီ ပြုလုပ်စီမံသည်ဟု ဆိုသည် ။ ထိုသို့လျှင် ချိုင့်၏ အကျယ်အဝန်းအရ ထိုလွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၅၀၀၀ ခန့်မှ လူများ၏ အရွယ်အစားသည်လည်း ကျွန်တော်တို့ ယခုခေတ် လူများ၏ အလွယ်အစားအတိုင်းပင် ဖြစ်ပါသည်။ ဤသို့ပင် အမှန်ဖြစ်ပါလိမ့်မည်။

        ယခုခေတ် စာများတွင် တွေ့ရသော ဗုဒ္ဓဘုရားရှင်၏ ကိုယ်ခန္ဓာအရွယ်အစား  စဉ်းစားစရာကောင်းပါသည်။ အတွင်းတွင် ကျောက်တိုင်ပုံစံများကိုလည်း တွေ့ရသည်။ ထိုကျောက်တိုင်များမှာ တဆက်တည်း ချောနေကာ၊ ဆက်ရာ လုံးဝ မရှိပါ။

        နံရံတွင် ထွင်းထုထားသော တံခါးပုံတစ်ခု အနီးသို့ ရောက်သောအခါ တိုးဂိုက်က ထိုတံခါးသည် ပထမတံခါး ဟု ခေါ်ပါသည်ဟု ရှင်းပြသည်။ တံခါး၏ အောက်ခြေတွင် လူဝင်နိုင်သောအပေါက်နှင့် လှေကားတစ်များ ရှိပါသည်။ ထို တံခါးပုံ ထွင်းထုထားသော်လည်း ၊ အမှန်တကယ်ဝင်ပေါက်မှာ တံခါး၏အောက်ခြေ ရှိ အပေါက်သာ ဖြစ်သည် ။ ရှာဖွေသူများ မျက်စိလည်စေရန် တည်ဆောက်ထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအောက်ခြေရှိ လှေကားထစ်များ အတိုင်း ဆင်းသွားသောအခါ အောက်ဘက်တွင် အခန်းငယ်တစ်ခု ရှိပါသည်။ 

      ထိုအခန်းငယ်၏ အဝင်ပေါက်နှင့် တည့်တည့်ခန့်တွင် ကျောက်တလားတစ်ခု ရှိပြီး၊ ထိုကျောက်တလားထဲတွင် မံမီကို ထည့်ထားသည် ဟု တိုးဂိုက်က ရှင်းပြသည်။ ကျောက်တလားသည် ခြောက်ပေခန့် ရှိပြီး၊ အဖုံးဖြင့် ဖုံးထားသည်။ ယခုခေတ်လူများက အဖုံးကို ဟပြီး ကျောက်ခဲများဖြင့် ခုထား၏။ အခုအချိန်တွင် မံမီကို  ကိုင်ရိုပြတိုက်သို့ ရွေ့ထားလိုက်ပါပြီ။ ထူးဆန်းသည်မှာ ကျောက်တလား အဖုံးမှာ တသားထဲ ဖြစ်သော ကျောက်ဖျာချပ်ကြီး ဖြစ်သည်။ ထိုအခန်းငယ်သည် လူပေါက်များစွာ ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်နိုင်ရန် ကျယ်ဝန်းခြင်း မရှိပါ။ 

        ထိုကျောက်ဖျာသည် ၆ တန်ခန့်လေးသည် ။ ကျောက်တလားသည် နံရံတွင် ထွင်းထားသော ချိုင့်ထဲတွင် ထည့်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အဖုံးကို မပြီး ဖုံးလျှင် တဘက်ထဲတွင်သာ လူများ မနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ လေးသော ကျောက်ဖျာကြီးကို ခက်ခက်ခဲခဲ မရမည့် အလုပ်မှာ မလွယ်သောအလုပ် ဖြစ်သည်။ 

         မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လွန်ခဲ့သောထောင်စုနှစ်များက ယဉ်ကျေးမှုများ၏ အချို့အစိတ်အပိုင်းများသည် ယနေ့ခေတ်လူများအား အံ့သြစေခဲ့သည်။ ထိုသို့သော အကြောင်းအရာနှင့် ပတ်သက်၍ သင်္ဘောကပ္ပတိန်နှင့် ကျနော် စကားပြောဖြစ်ပါသည်။ သူငယ်စဉ်အချိန်က နေခဲ့သော ပါကစ္စတန်တွင်လည်း နှစ်ပေါင်း ၅၀၀၀ သက်တမ်းရှိ မြို့ပျက်နှစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ ရှိသည်ဟု ပြောပါသည်။ ထူးခြားမှုကား မြို့တည်ဆောက်မှုသည် ယနေ့ခေတ်မြို့တော်များကဲ့သို့ ခေတ်မှီသည်။ မိလ္လာစနစ်အတွက် မြောင်းကို စနစ်တကျ ဖေါက်ထားပါသည် ။ ကျွန်တော်တို့ မြန်မာနိုင်ငံ ရှိသရေခေတ္တာမြို့ဟောင်းသည် မည်သို့ တည်ဆောက်ထားသလဲ အဆင်သင့်လျှင်တော့ သွားရောက်၍ လေ့လာသင့်ပေသည်။

( Zawgyi )  

   ထို႔ေၾကာင္႔ ပိရပစ္မ်ားကို ေလ႔လာခ်က္အရ ထိုေခတ္ နည္းပညာ တည္ေဆာက္မႈႏွင္႔ စီးပြါးေရးေကာင္းမြန္မႈမွာ အံ့မခန္း ျဖစ္ခဲ႔ပုံရသည္ဟု ေကာက္ခ်က္ခ်ခဲ႔ပါသည္။ တကယ္ေတာ႔ ယေန႔လူသားတို႔၏ ယဥ္ေက်းမႈသည္ တက္လိုက္က်လိုက္၊ တည္ေဆာက္လိုက္ ဖ်က္ဆီးလိုက္ ျဖင္႔ ႏွစ္ေပါင္းေထာင္ခ်ီ ခဲ႔ၿပီ ျဖစ္သည္။ ထိုကဲ႔သို႔ ပ်က္စီးသြားေသာ ယဥ္ေက်းမႈကို စဥ္းစားမိေသာအခါ မိမိတို႔၏ ယေန႔တည္ရိွမႈမွာ အလြန္မႈံဝါးလွပါသည္။ 

ယေန႔ကာလ၏ ထူးျခားခ်က္သည္ အရာဝတၳဳမ်ား ပ်က္စီးရုံသာမက လူသားမ်ိဳးႏြယ္ပါ ပ်က္စီးသြားႏိုင္သည္႔ အႏုျမဴဗံုး၊ ဟုိက္ဒရိုဂ်က္ဗုံးမ်ားကို ပိုင္ဆိုင္ျခင္းပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင္း သိပၸံပညာရွင္ အိုင္းစတိုင္းက တတိယကမာၻစစ္ ဘယ္ေတာ႔ျဖစ္မလဲ ဆိုတာ မေျပာတတ္ပါဘူး။ ေသခ်ာတာက စတုတၳကမာၻစစ္ႀကီး ျဖစ္ရင္ လူသားေတြ ေက်ာက္လက္နက္ေတြႏွင္႔ တိုက္ခိုက္ၾကမွာ….လို႔ အင္တာဗ်ဴးတစ္ခုတြင္ ေျပာၾကားခဲ႔ေလသည္။

       ထိုအႏုျမဴလက္နက္မ်ားေၾကာင္႔ ယဥ္ေက်းမႈစနစ္တစ္ခုလံုး ပ်က္သုန္းသြားႏုိင္ပံုကို ေျပာျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ ပိရမစ္ႀကီးမ်ား ေအာက္ေျခတြင္ ဓါတ္ပုံရိုက္ၿပီးသြားေသာအခါ၊ ပိရမစ္ေအာက္ေျခရိွ အေဆာက္အဦးတစ္ခု အတြင္းသို႔ သြားၾကမည္ဟု တိုးဂိုက္က ေျပာသည္။ ထိုအေဆာက္အဦးသည္ ေက်ာက္တုံးႀကီးမ်ားျဖင္႔ တည္ေဆာက္ထားပါသည္။ 

          ထိုအေဆာက္အဦးထဲတြင္ နတ္ကြန္းပံုစံႏွင္႔ နတ္မ်ားအား ဆက္သရန္ ေက်ာက္စားပြဲတစ္ခု ရိွသည္။ ထို႔ေနာက္ ေရခ်ိဳးဇလံုပံုစံခ်ိဳင္႔တစ္ခုကို အခန္း၏ ၾကမ္းျပင္တြင္ ေတြ႕ရသည္။ ထို ခ်ိဳင္႔ခြက္သည္ ေျခာက္ေပခန္႔ ရွည္၍ ၊ ႏွစ္ေပခန္႔က်ယ္ပါသည္။ ေခါင္းတလားတစ္ခု အတိုင္းပင္ ျဖစ္သည္။ ထိုခ်ိဳင္႔ထဲတြင္ မာမီ ျပဳလုပ္စီမံသည္ဟု ဆိုသည္ ။ ထိုသို႔လွ်င္ ခ်ိဳင္႔၏ အက်ယ္အဝန္းအရ ထိုလြန္ခဲ႔ေသာ ႏွစ္ေပါင္း ၅၀၀၀ ခန္႔မွ လူမ်ား၏ အရြယ္အစားသည္လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ ယခုေခတ္ လူမ်ား၏ အလြယ္အစားအတိုင္းပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ဤသို႔ပင္ အမွန္ျဖစ္ပါလိမ္႔မည္။

        ယခုေခတ္ စာမ်ားတြင္ ေတြ႔ရေသာ ဗုဒၶဘုရားရွင္၏ ကိုယ္ခႏၶာအရြယ္အစား  စဥ္းစားစရာေကာင္းပါသည္။ အတြင္းတြင္ ေက်ာက္တိုင္ပံုစံမ်ားကိုလည္း ေတြ႔ရသည္။ ထိုေက်ာက္တိုင္မ်ားမွာ တဆက္တည္း ေခ်ာေနကာ၊ ဆက္ရာ လုံးဝ မရိွပါ။

        နံရံတြင္ ထြင္းထုထားေသာ တံခါးပံုတစ္ခု အနီးသို႔ ေရာက္ေသာအခါ တိုးဂိုက္က ထိုတံခါးသည္ ပထမတံခါး ဟု ေခၚပါသည္ဟု ရွင္းျပသည္။ တံခါး၏ ေအာက္ေျခတြင္ လူဝင္ႏိုင္ေသာအေပါက္ႏွင္႔ ေလွကားတစ္မ်ား ရိွပါသည္။ ထို တံခါးပံု ထြင္းထုထားေသာ္လည္း ၊ အမွန္တကယ္ဝင္ေပါက္မွာ တံခါး၏ေအာက္ေျခ ရိွ အေပါက္သာ ျဖစ္သည္ ။ ရွာေဖြသူမ်ား မ်က္စိလည္ေစရန္ တည္ေဆာက္ထားျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ ထိုေအာက္ေျခရိွ ေလွကားထစ္မ်ား အတိုင္း ဆင္းသြားေသာအခါ ေအာက္ဘက္တြင္ အခန္းငယ္တစ္ခု ရိွပါသည္။ 

      ထိုအခန္းငယ္၏ အဝင္ေပါက္ႏွင္႔ တည္႔တည္႔ခန္႔တြင္ ေက်ာက္တလားတစ္ခု ရိွၿပီး၊ ထိုေက်ာက္တလားထဲတြင္ မံမီကို ထည္႔ထားသည္ ဟု တိုးဂိုက္က ရွင္းျပသည္။ ေက်ာက္တလားသည္ ေျခာက္ေပခန္႔ ရိွၿပီး၊ အဖံုးျဖင္႔ ဖုံးထားသည္။ ယခုေခတ္လူမ်ားက အဖံုးကို ဟၿပီး ေက်ာက္ခဲမ်ားျဖင္႔ ခုထား၏။ အခုအခ်ိန္တြင္ မံမီကို  ကိုင္ရိုျပတိုက္သို႔ ေရြ႕ထားလိုက္ပါၿပီ။ ထူးဆန္းသည္မွာ ေက်ာက္တလား အဖုံးမွာ တသားထဲ ျဖစ္ေသာ ေက်ာက္ဖ်ာခ်ပ္ႀကီး ျဖစ္သည္။ ထုိအခန္းငယ္သည္ လူေပါက္မ်ားစြာ ဝင္ေရာက္လုပ္ကိုင္ႏုိင္ရန္ က်ယ္ဝန္းျခင္း မရိွပါ။ 

        ထုိေက်ာက္ဖ်ာသည္ ၆ တန္ခန္႔ေလးသည္ ။ ေက်ာက္တလားသည္ နံရံတြင္ ထြင္းထားေသာ ခ်ိဳင္႔ထဲတြင္ ထည္႔ထားျခင္း ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင္႔ အဖုံးကို မၿပီး ဖံုးလွ်င္ တဘက္ထဲတြင္သာ လူမ်ား မႏိုင္မည္ ျဖစ္သည္။ ထိုသို႔ ေလးေသာ ေက်ာက္ဖ်ာႀကီးကို ခက္ခက္ခဲခဲ မရမည္႔ အလုပ္မွာ မလြယ္ေသာအလုပ္ ျဖစ္သည္။ 

         မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ လြန္ခ႔ဲေသာေထာင္စုႏွစ္မ်ားက ယဥ္ေက်းမႈမ်ား၏ အခ်ိဳ႕အစိတ္အပိုင္းမ်ားသည္ ယေန႔ေခတ္လူမ်ားအား အံ႔ၾသေစခဲ႔သည္။ ထိုသို႔ေသာ အေၾကာင္းအရာႏွင္႔ ပတ္သက္၍ သေဘၤာကပၸတိန္ႏွင္႔ က်ေနာ္ စကားေျပာျဖစ္ပါသည္။ သူငယ္စဥ္အခ်ိန္က ေနခဲ႔ေသာ ပါကစၥတန္တြင္လည္း ႏွစ္ေပါင္း ၅၀၀၀ သက္တမ္းရိွ ၿမိဳ႕ပ်က္ႏွစ္ခုကို ရွာေဖြေတြ ရိွသည္ဟု ေျပာပါသည္။ ထူးျခားမႈကား ၿမိဳ႕တည္ေဆာက္မႈသည္ ယေန႔ေခတ္ၿမိဳ႕ေတာ္မ်ားကဲ႔သို႔ ေခတ္မွီသည္။ မိလႅာစနစ္အတြက္ ေျမာင္းကို စနစ္တက် ေဖါက္ထားပါသည္ ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံ ရိွသေရေခတၱာၿမိဳ႕ေဟာင္းသည္ မည္သို႔ တည္ေဆာက္ထားသလဲ အဆင္သင္႔လွ်င္ေတာ႔ သြားေရာက္၍ ေလ႔လာသင္႔ေပသည္။

တာဝန်ရှိခြင်း နှင့် တာဝန်သိခြင်း

SMS ( Safety Management System ) ဆိုရင် သင်္ဘောသားတွေ တရင်းတနှီး သိကြပါလိမ့်မယ်။ အဲဒီစာအုပ်ထူကြီးထဲမှာ သင်္ဘောပေါ်ရှိ ရာထူးတိုင်းအတွက် တာဝန်ဝတ္တရားနှင့် တာဝန်ရှိခြင်း ( Duty & Responsibility ) ကို ရေးထားပါသည်။

        သင်္ဘောသားတစ်ဦးစီရဲ့ ကိုယ်ပိုင်တာဝန်များနှင့် တာဝန်ရှိသောအလုပ်များကို စနစ်တကျ မှားယွင်းမှုမရှိရအောင် ရေးထားပါသည်။ ဒီလို ရေးဆွဲပြဌာန်းထားခြင်းကို သင်္ဘောပေါ်တွင် သာမက ကုန်းပေါ်ရှိကုမ္ပဏီများတွင်လည်း ပြုလုပ်ထား တတ်ကြပါသည်။ မိမိတာဝန်ရှိသောအလုပ်အကိုင်ကို ပြဌာန်းထားခြင်းကြောင့် တာဝန်နှင့် ဆိုင်သောအမှားများ နည်းပါးစေရန်ဖြစ်ပါသည်။ 

        တာဝန်ရှိသော ဘောင်ကိုကျော်၍ လုပ်ကိုင်ခြင်း၊ တာဝန်ရှိသည်ကို မသိကျိုးနွံပြုပြီး ရှောင်ဖယ်ခြင်း မရှိစေရန်ဖြစ်သည်။ Duty & Responsibility ကို ပြဌာန်းခြင်းကို management ပြုလုပ်သော ပင်မကုမ္ပဏီမှ ရေးဆွဲခြင်းဖြစ်သည်။

        အထက်မှ အလုပ်သမားများ လုပ်ကိုင်ရန်အတွက် ပြဌာန်ထားသော တာဝန်၊ ဝတ္တရားကို Duty & Responsibility ဟုခေါ်ပါသည်။

        ထို့ပြင် အခြားစိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသော စကားလုံးတစ်ခု ရှိပါသေးသည်။ Accountability - တာဝန်သိခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ မိမိလက်ခံကျင့်သုံးသော ကျင့်ဝတ်အရ မိမိလုပ်ကိုင်သင့်သောတာဝန်ဝတ္တရားကို မိမိစိတ်တွင်းမှသိခြင်းကို ဆိုလိုပါသည်။ အထက်လူကြီးများမှ ခိုင်းစေသောတာဝန် မဟုတ်ပါ။ မိမိကိုယ်တိုင်သိ၍ လုပ်ကိုင်ခြင်း၊ တာဝန်ယူခြင်း စသည့်အဓိပ္ပါယ်များ ပါဝင်ပါသည်။

        မိမိ၏တာဝန်ကို သိထားဖို့ ပထမဆုံး အရေးကြီးပါသည်။ ထို့ထက်ပို့၍ တာဝန်ကို ကိုယ်ပိုင်သိစိတ်ဖြင့် လုပ်ကိုင်ခြင်း၊ လုံခြုံဘေးကင်းရေးအတွက် တာဝန်သိမှုဖြင့် ကြိုတင်ကာကွယ်ခြင်း အစရှိသည့် ကျင့်ဝတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အဆင့် အထိမြှင့်တင်သွားရန် လိုအပ်ပါသည်။

        ကျနော့်အတွေ့အကြုံအရ တာဝန်သိစိတ်ရှိသော သင်္ဘောသားတစ်ဦးသည် လုပ်ငန်းခွင်တွင် အောက်ငယ်သား၊ အထက်လူကြီး တို့နှင့် အဆင်ပြေလေ့ရှိပြီး၊ ထိုသူ့ကို လုပ်ငန်းခွင်အတွင်း အားကိုးတကြီး ရှိတတ်ကြပါသည်။ 

        မည်သို့သေးငယ်သောအလုပ်မဆို ငါနှင့်မဆိုင်၊ ဟိုဒီလွှဲချတတ်သူများနှင့် တွဲ၍ဆက်ဆံလုပ်ကိုင်ရသူများမှာ အလွန်စိတ်မချမ်းသာစရာကောင်းလှပါသည်။

        တာဝန်ကို သိသောလူအဆင့်မှ တာဝန်ကို မိမိဘာသာသိသောလူ အဆင့်သို့ တဖြေးဖြေး မြှင့်တင်သွားနိုင်ကြပါစေဟု ဆုတောင်းရင်း….

လေးစားလျှက်

အလင်းသစ်

( Zawgyi )

SMS ( Safety Management System ) ဆိုရင္ သေဘၤာသားေတြ တရင္းတႏွီး သိၾကပါလိမ္႔မယ္။ အဲဒီစာအုပ္ထူႀကီးထဲမွာ သေဘၤာေပၚရိွ ရာထူးတိုင္းအတြက္ တာဝန္ဝတၱရားႏွင္႔ တာဝန္ရိွျခင္း ( Duty & Responsibility ) ကို ေရးထားပါသည္။

        သေဘၤာသားတစ္ဦးစီရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္တာဝန္မ်ားႏွင္႔ တာဝန္ရိွေသာအလုပ္မ်ားကို စနစ္တက် မွားယြင္းမႈမရိွရေအာင္ ေရးထားပါသည္။ ဒီလို ေရးဆြဲျပဌာန္းထားျခင္းကို သေဘၤာေပၚတြင္ သာမက ကုန္းေပၚရိွကုမၸဏီမ်ားတြင္လည္း ျပဳလုပ္ထား တတ္ၾကပါသည္။ မိမိတာဝန္ရိွေသာအလုပ္အကိုင္ကို ျပဌာန္းထားျခင္းေၾကာင္႔ တာဝန္ႏွင္႔ ဆိုင္ေသာအမွားမ်ား နည္းပါးေစရန္ျဖစ္ပါသည္။ 

        တာဝန္ရိွေသာ ေဘာင္ကိုေက်ာ္၍ လုပ္ကိုင္ျခင္း၊ တာဝန္ရိွသည္ကို မသိက်ဳိးႏြံျပဳၿပီး ေရွာင္ဖယ္ျခင္း မရိွေစရန္ျဖစ္သည္။ Duty & Responsibility ကို ျပဌာန္းျခင္းကို management ျပဳလုပ္ေသာ ပင္မကုမၸဏီမွ ေရးဆြဲျခင္းျဖစ္သည္။

        အထက္မွ အလုပ္သမားမ်ား လုပ္ကိုင္ရန္အတြက္ ျပဌာန္ထားေသာ တာဝန္၊ ဝတၱရားကို Duty & Responsibility ဟုေခၚပါသည္။

        ထို႔ျပင္ အျခားစိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းေသာ စကားလုံးတစ္ခု ရိွပါေသးသည္။ Accountability - တာဝန္သိျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ မိမိလက္ခံက်င္႔သုံးေသာ က်င္႔ဝတ္အရ မိမိလုပ္ကိုင္သင္႔ေသာတာဝန္ဝတၱရားကို မိမိစိတ္တြင္းမွသိျခင္းကို ဆိုလိုပါသည္။ အထက္လူႀကီးမ်ားမွ ခိုင္းေစေသာတာဝန္ မဟုတ္ပါ။ မိမိကိုယ္တိုင္သိ၍ လုပ္ကိုင္ျခင္း၊ တာဝန္ယူျခင္း စသည္႔အဓိပၸါယ္မ်ား ပါဝင္ပါသည္။

        မိမိ၏တာဝန္ကို သိထားဖို႔ ပထမဆုံး အေရးႀကီးပါသည္။ ထို႔ထက္ပို႔၍ တာဝန္ကို ကိုယ္ပိုင္သိစိတ္ျဖင္႔ လုပ္ကိုင္ျခင္း၊ လုံၿခံဳေဘးကင္းေရးအတြက္ တာဝန္သိမႈျဖင္႔ ႀကိဳတင္ကာကြယ္ျခင္း အစရိွသည္႔ က်င္႔ဝတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ အဆင္႔ အထိျမွင္႔တင္သြားရန္ လိုအပ္ပါသည္။

        က်ေနာ္႔အေတြ႔အႀကံဳအရ တာဝန္သိစိတ္ရိွေသာ သေဘၤာသားတစ္ဦးသည္ လုပ္ငန္းခြင္တြင္ ေအာက္ငယ္သား၊ အထက္လူႀကီး တို႔ႏွင္႔ အဆင္ေျပေလ႔ရိွၿပီး၊ ထိုသူ႔ကို လုပ္ငန္းခြင္အတြင္း အားကိုးတႀကီး ရိွတတ္ၾကပါသည္။ 

        မည္သို႔ေသးငယ္ေသာအလုပ္မဆို ငါႏွင္႔မဆိုင္၊ ဟိုဒီလႊဲခ်တတ္သူမ်ားႏွင္႔ တြဲ၍ဆက္ဆံလုပ္ကိုင္ရသူမ်ားမွာ အလြန္စိတ္မခ်မ္းသာစရာေကာင္းလွပါသည္။

        တာဝန္ကို သိေသာလူအဆင္႔မွ တာဝန္ကို မိမိဘာသာသိေသာလူ အဆင္႔သို႔ တေျဖးေျဖး ျမွင္႔တင္သြားႏိုင္ၾကပါေစဟု ဆုေတာင္းရင္း….

ေလးစားလွ်က္

အလင္းသစ္

ပျက်ယွင်းသွားသော စံနှုန်းများ

  "လူဆိုသည်မှာ ရှေ့ကလူပုခုံးပေါ်မှာ နောက်လူက တက်ရပ်ရတာ ဟူသော စကားကို ကြားဖူးပါတယ်။ ရှေ့က မျိုးဆက် သို့မဟုတ် ရှေ့မှလူများ၏ လုပ်ဆောင်ကြိုးစားချက်များကို မှီတည်၍ နောက်မျိုးဆက်များက လိုက်ရသည် ဟု ထင်မြင်မိပါသည်။" ထိုစကားရပ်သည် မိသားစုတစ်စု မှသည် နိုင်ငံ တစ်နိုင်ငံ ၊ လူသားမျိုးဆက် တစ်ခု လုံးအတွက် မှန်ကန်သည် ဟု ထင်မိပါသည်။ ဥပမာအားဖြင့် မိသားစုတစ်ခုကို ကြည့်ကြပါစို့။

      ကိုယ်ပိုင် စီးပွါးရေးလုပ်သည့် မိသားစုတစ်ခုတွင် မိသားစုဝင်များသည် ရောင်းဝယ်ခြင်း၊ မိတ်ဆွေအပေါင်းအသင်းရှိ ခြင်း၊ စသည့် အတွေ့အကြုံများကို တွေ့ကြုံပြီးဖြစ်သောကြောင့် မိမိ၏ နောက်မျိုးဆက်များသည် ထိုအတွေ့ အကြုံများပေါ်တွင် မူတည်၍ ရှေ့သို့တက်နိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုသို့မဟုတ်ပဲ အခုမှ ကိုယ်ပိုင်စီးပွါးရေးကို စလုပ်သော အခါ မိတ်ဆွေကောင်းမရှိ၊ မစွန့်စားရဲ၊ ရင်းနှီးမှုမှား စသည် များတွေ့ကြုံ ရကာ တလည်လည်ဖြစ်နေတတ်သည်။

    အမေ၊အဖေ ကောင်းတို့က အနစ်နာခံကာ ပညာရေးကောင်းကို ပေးခဲ့ သောကြောင့် သားသမီးတို့သည် ဘဝတွင် ဖြောင့်ဖြူးခဲ့ ရသည်။ အမေ၊ အဖေ တို့က စည်းကမ်းစနစ် အမွေပေးခဲ့သော ကြောင့် သားသမီးတို့ ဘဝတွင် စနစ်တကျဖြစ်ခဲ့သည်။

    လူသားမျိုးဆက် အတွက်ဆိုလျှင်လည်း ရှေ့မှနေ၍ လူသားမျိုးဆက်အတွက် လိုအပ်သော အခြေအနေကောင်း၊စနစ်ကောင်းများကို မိမိတို့ မခံစားနိုင်တော့မှန်းသိသော်လည်း၊ အနစ်နာခံကာ တိုက်ခိုက် ဖေါ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ယနေ့ လူ့အခွင့်အရေးကြေညာ စာတမ်း အတွက် နှစ်ပေါင်းများစွာ အကောင်အထည်ဖေါ်ခဲ့သည်။

   သမ္မာကျမ်းစာကို ဘာသာပြန်ခဲ့သော မာတင်လူသားကင်း ကြောင့် လူသန်းပေါင်းများစွာ ဘာသာရေးတွင် လွတ်လပ်မှုရခဲ့ကြသည်။

    ကျွန်တော်တို့၏ နိုင်ငံ အနာဂါတ် အတွက် တွေးကြည့်သော အခါတွင်ကား အလွန်ရင်လေးဖွယ်ရာ ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့် ဆိုသော် ရှေ့မျိုးဆက်များသည် နိုင်ငံ၏ အမွေအနှစ်သယံဇာတ များကို နောက်လာနောက်သား အတွက် မစဉ်းစားဘဲ ထုတ်ရောင်းခဲ့ကြသည်။ ထို့အတူ ရေရှည် အတွက် အလွန် အရေးကြီးသော ပညာရေး၊ တရားဥပဒေ စသည့် စနစ်များမှာ ချွတ်ခြုံကျကာ၊ အားနည်းလျှက်ရှိပါသည်။

     ရုံးတွင် အလုပ်လုပ်သော ဖေါင်တိန်၊ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ သုံးသော ဖေါင်တိန် ခွဲခြားထားသော ရှေးအခါက မြန်မာ အရာရှိများ အကြောင်းကို စာတွင် ဖတ်ရပါသည်။ သို့သော် ယခုခေတ်တွင် ရောက်သောနေရာ ၊ရာထူးတွင် မည်သို့ အမြတ်ထုတ်ရမည် ကို အရင် စဉ်းစားသော အရာရှိမှာ အများစု ပင်ဖြစ်သည်။

      အပျော် သဘောရှိ ရမည့် ဘောလုံးအားကစားကို အလောင်းအစား၊ အမြတ်အစွန်း လို သဘောထားသော လူငယ်များ၊ ကြိုးစားအားထုတ်မှုကြောင့် ချမ်းသာသည်ထက် အဆက်အသွယ်ကောင်း များ၏ မစမှုကြာင့် ချမ်းသာခြင်းများ ကြောင့် နိုင်ငံ၏ နောက်မျိုးဆက်ကို ပေးခဲ့ ရန် တွက် ကျွန်တော်တို့ မျိုးဆက် image သည် မကောင်းလှပါ။

     ထို့ကြောင့် မြန်မာ လူမျိုးများသည် လိုအပ်သည်ထတ် ပို၍ ကံ ဟုတမ်းတကာ ပုံအပ်လေ့ ရှိပါသည်။ ငယ်ရွယ်စဉ် အခါက အမေရိကန်ရုပ်ရှင်များကို ကြည့်ကာ အလွန် အားကျပါသည်။ အေးအေးလူလူဖြင့် နေချင်တိုင်းနေကာ ချမ်းသာနေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် စာပေများကို ဖတ်ရှုရသော အခါ ရုပ်ရှင်များကဲ့သို့ မဟုတ်ပဲ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အောင်မြင်သော နိုင်ငံတိုင်းသည် အလုပ်အလွန် လုပ်ကြသော နိုင်ငံ များ ဖြစ်သည်ကို တွေ့ရှိရသည်။

     အထပ်ပေါင်းများစွာပါသော ကွန်ဒိုကြီးကို ဖခင်ဖြစ်သူ ဘီလျှံနာ သူဠေးကြီး ဝါရင်ဘူဖေးမှ ပိုင်ဆိုင်သော်လည်း သမီးဖြစ်သူက အခန်းတစ်ခန်း ကို ဖခင်ထံမှ ပြန်ဝယ်နေရသည်။ ထိုအတွက် အကြွေးကျေရန် နေ့စဉ် ၁၃ နာရီ ခန့် အလုပ်လုပ်ရသည်။

     ကံကောင်းကာ ချမ်းသာလာသည် ဟုပြော၍ မရပါ။ထို့ကြောင့် ကျွန်တော်တို့သည် နောင်မျိုးဆက်များအတွက် ကုန်သွားသော သယံဇာတများကို ပေးနိုင်သော်လည်း၊ ပိုမို အရေးကြီးသည့် ကောင်းမွန်သော စနစ်၊ အလုပ်ကြိုးစားသော စိတ်ဓါတ် တို့ ကို အမွေပေးနိုင်ရန် ကြိုးစားသင့်သည်။

(ကျွန်တော့် ကိုယ်ပိုင်အတွေးလေးများကို မျှဝေထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ )

( Zawgyi )  

      "လူဆိုသည္မွာ ေရွ႕ကလူပုခံုးေပၚမွာ ေနာက္လူက တက္ရပ္ရတာ ဟူေသာ စကားကို ၾကားဖူးပါတယ္။ ေရွ႕က မ်ိဳးဆက္ သို႔မဟုတ္ ေရွ႕မွလူမ်ား၏ လုပ္ေဆာင္ႀကိဳးစားခ်က္မ်ားကို မွီတည္၍ ေနာက္မ်ိဳးဆက္မ်ားက လုိက္ရသည္ ဟု ထင္ျမင္မိပါသည္။" ထုိစကားရပ္သည္ မိသားစုတစ္စု မွသည္ ႏိုင္ငံ တစ္ႏိုင္ငံ ၊ လူသားမ်ိဳးဆက္ တစ္ခု လံုးအတြက္ မွန္ကန္သည္ ဟု ထင္မိပါသည္။ ဥပမာအားျဖင္႔ မိသားစုတစ္ခုကို ၾကည္႔ၾကပါစို႔။
      ကိုယ္ပိုင္ စီးပြါးေရးလုပ္သည္႔ မိသားစုတစ္ခုတြင္ မိသားစု၀င္မ်ားသည္ ေရာင္း၀ယ္ျခင္း၊ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းရိွ ျခင္း၊ စသည္႔ အေတြ႕အႀကံဳမ်ားကို ေတြ႔ႀကံဳျပီးျဖစ္ေသာေႀကာင္႔ မိမိ၏ ေနာက္မ်ိဳးဆက္မ်ားသည္ ထိုအေတြ႕ အႀကံဳမ်ားေပၚတြင္ မူတည္၍ ေရွ႕သို႕တက္ႏိုင္ျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုသို႔မဟုတ္ပဲ အခုမွ ကိုယ္ပိုင္စီးပြါးေရးကို စလုပ္ေသာ အခါ မိတ္ေဆြေကာင္းမရိွ၊ မစြန္႔စားရဲ၊ ရင္းႏွီးမႈမွား စသည္ မ်ားေတြ႔ႀကံဳ ရကာ တလည္လည္ျဖစ္ေနတတ္သည္။
    အေမ၊အေဖ ေကာင္းတို႔က အနစ္နာခံကာ ပညာေရးေကာင္းကို ေပးခဲ႔ ေသာေၾကာင္႔ သားသမီးတို႔သည္ ဘ၀တြင္ ေျဖာင္႔ျဖဴးခဲ႔ ရသည္။ အေမ၊ အေဖ တို႔က စည္းကမ္းစနစ္ အေမြေပးခဲ႔ေသာ ေၾကာင္႔ သားသမီးတို႔ ဘ၀တြင္ စနစ္တက်ျဖစ္ခဲ႔သည္။
    လူသားမ်ိဳးဆက္ အတြက္ဆိုလွ်င္လည္း ေရွ႕မွေန၍ လူသားမ်ိဳးဆက္အတြက္ လိုအပ္ေသာ အေျခအေနေကာင္း၊စနစ္ေကာင္းမ်ားကို မိမိတို႔ မခံစားႏိုင္ေတာ႔မွန္းသိေသာ္လည္း၊ အနစ္နာခံကာ တိုက္ခိုက္ ေဖၚေဆာင္ခဲ႔ႀကသည္။ ထို႔ေၾကာင္႔ ယေန႔ လူ႔အခြင္႔အေရးေၾကညာ စာတမ္း အတြက္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အေကာင္အထည္ေဖၚခဲ႔သည္။
   သမၼာက်မ္းစာကို ဘာသာျပန္ခဲ႔ေသာ မာတင္လူသားကင္း ေၾကာင္႔ လူသန္းေပါင္းမ်ားစြာ ဘာသာေရးတြင္ လြတ္လပ္မႈရခဲ႔ၾကသည္။
    ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ ႏိုင္ငံ အနာဂါတ္ အတြက္ ေတြးၾကည္႔ေသာ အခါတြင္ကား အလြန္ရင္ေလးဖြယ္ရာ ျဖစ္သည္။ အဘယ္ေၾကာင္႔ ဆိုေသာ္ ေရွ႕မိ်ဳးဆက္မ်ားသည္ ႏိုင္ငံ၏ အေမြအႏွစ္သယံဇာတ မ်ားကို ေနာက္လာေနာက္သား အတြက္ မစဥ္းစားဘဲ ထုတ္ေရာင္းခဲ႔ၾကသည္။ ထုိ႔အတူ ေရရွည္ အတြက္ အလြန္ အေရးႀကီးေသာ ပညာေရး၊ တရားဥပေဒ စသည္႔ စနစ္မ်ားမွာ ခၽြတ္ျခံဳက်ကာ၊ အားနည္းလွ်က္ရိွပါသည္။
     ရံုးတြင္ အလုပ္လုပ္ေသာ ေဖါင္တိန္၊ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ သုံးေသာ ေဖါင္တိန္ ခြဲျခားထားေသာ ေရွးအခါက ျမန္မာ အရာရိွမ်ား အေၾကာင္းကို စာတြင္ ဖတ္ရပါသည္။ သို႔ေသာ္ ယခုေခတ္တြင္ ေရာက္ေသာေနရာ ၊ရာထူးတြင္ မည္သို႔ အျမတ္ထုတ္ရမည္ ကို အရင္ စဥ္းစားေသာ အရာရိွမွာ အမ်ားစု ပင္ျဖစ္သည္။
      အေပ်ာ္ သေဘာရိွ ရမည္႔ ေဘာလံုးအားကစားကို အေလာင္းအစား၊ အျမတ္အစြန္း လို သေဘာထားေသာ လူငယ္မ်ား၊ ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈေႀကာင္႔ ခ်မ္းသာသည္ထက္ အဆက္အသြယ္ေကာင္း မ်ား၏ မစမႈၾကာင္႔ ခ်မ္းသာျခင္းမ်ား ေၾကာင္႔ ႏိုင္ငံ၏ ေနာက္မ်ိဳးဆက္ကို ေပးခဲ႔ ရန္ တြက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မ်ိဳးဆက္ image သည္ မေကာင္းလွပါ။
     ထုိ႔ေၾကာင္႔ ျမန္မာ လူမ်ိဳးမ်ားသည္ လိုအပ္သည္ထတ္ ပို၍ ကံ ဟုတမ္းတကာ ပံုအပ္ေလ႔ ရိွပါသည္။ ငယ္ရြယ္စဥ္ အခါက အေမရိကန္ရုပ္ရွင္မ်ားကို ၾကည္႔ကာ အလြန္ အားက်ပါသည္။ ေအးေအးလူလူျဖင္႔ ေနခ်င္တိုင္းေနကာ ခ်မ္းသာေနၾကေသာေၾကာင္႔ ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ စာေပမ်ားကို ဖတ္ရွုရေသာ အခါ ရုပ္ရွင္မ်ားကဲ႔သို႔ မဟုတ္ပဲ ကမာၻေပၚတြင္ ေအာင္ျမင္ေသာ ႏိုင္ငံတိုင္းသည္ အလုပ္အလြန္ လုပ္ၾကေသာ ႏိုင္ငံ မ်ား ျဖစ္သည္ကို ေတြ႔ရိွရသည္။
     အထပ္ေပါင္းမ်ားစြာပါေသာ ကြန္ဒိုႀကီးကို ဖခင္ျဖစ္သူ ဘီလွ်ံနာ သူေဠးႀကီး ၀ါရင္ဘူေဖးမွ ပိုင္ဆိုင္ေသာ္လည္း သမီးျဖစ္သူက အခန္းတစ္ခန္း ကို ဖခင္ထံမွ ျပန္၀ယ္ေနရသည္။ ထိုအတြက္ အေၾကြးေက်ရန္ ေန႔စဥ္ ၁၃ နာရီ ခန္႔ အလုပ္လုပ္ရသည္။

     ကံေကာင္းကာ ခ်မ္းသာလာသည္ ဟုေျပာ၍ မရပါ။ထို႔ေႀကာင္႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ ေနာင္မ်ိဳးဆက္မ်ားအတြက္ ကုန္သြားေသာ သယံဇာတမ်ားကို ေပးႏိုင္ေသာ္လည္း၊ ပိုမို အေရးႀကီးသည္႔ ေကာင္းမြန္ေသာ စနစ္၊ အလုပ္ႀကိဳးစားေသာ စိတ္ဓါတ္ တို႔ ကို အေမြေပးႏိုင္ရန္ ႀကိဳးစားသင္႔သည္။

(ကၽြန္ေတာ္႔ ကိုယ္ပိုင္အေတြးေလးမ်ားကို မွ်ေဝထားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ )

အားကိုးရမည့် အရာ

   အမေရိကန်သမ္မတ Thomas Jefferson နှင့်အတူ အမေရိကန် လွတ်လပ်ရေးကြေညာစာတန်းကို ပူးတွဲရေးသားသူ Charles Thomson,က သမ္မာကျမ်းစာကို သူ ယုံကြည်ရာ အကြောင်းအရာများကို သာ ဖြတ်ထုတ်၍ စာရွက်အလွတ်တွင် ကပ်ကာ သမ္မာကျမ်းစာအုပ် အသစ် လုပ်လိုက်သည်။

    ကယ်တင်ရှင် ယေရှု၏ လူသားဆန်သော အချက်အလက်များသာ ယူထားသည်။ တန်ခိုးပြမှုများ၊ အပျိုစင်မွေးဖွါးမှု၊ ရှင်သန်ထမြောက်မှု စသည့် အလွန်အကျူးဖြစ်ရပ်များကို သူက ဖြတ်ထုတ်ထား လိုက်သည်။ ထိုစာအုပ်ကို အမေရိကန်သမ္မတ Thomas Jefferson ထံ ကို ပို့လိုက်သောအခါ သမ္မတကြီးက ကျေးဇူးတင်ကြောင်း စာပြန်ရေးသားခဲ့သည်။ ( The Economist မှာ ပါတဲ့ ဆောင်းပါး မှ အချက်အလက် )

     ထို့အတူ ကျွန်တော် တို့သည် ယုံကြည်ကိုးကွယ် ရာသည် ကျမ်းစာအုပ်များ တွင် ပါဝင်သကဲ့သို့ အတိအကျ ဖြစ်ပါသလား။ မိမိတို့၏ အတ္တ၊ မိမိတို့ ၏ စိတ်စရိုက်များ အတိုင်း ကျမ်းစာများကို ဖြတ်၊ညှပ်၊ကပ် လုပ်ကာ ထားခြင်း ရော မဖြစ်နိုင်ဘူးလား။

     ဖြစ်နိုင်ပါ၏။ နှစ်ရာပေါင်းများစွာ ကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့ သော ဘာသာတရာများသည် ယခုအခါ တွင် ထို ဘာသာတရား များကို ထူထောင်ခဲ့ သော ပုဂ္ဂိုလ်များ ၏ ဦးတည်ချက် နှင့် ကွာဟ လာနိုင်ပါသည်။ ထို အကြောင်းကို သရော်သလိုလို ရေးထားတာကတော့ ဒေါ်စရိုင်ယက်စကီး ရဲ့ကရာမာဇော့ညီအစ်ကိုများ မှာ တွေ့နိုင်ပါသည်။ သခင်ယေရှုက ရှင်သန်ထမြောက်ပြီး လူ့ပြည်ကို ရောက်လာသောအခါ ရောမမြို့က ဘုန်းကြီးတွေက တရားဟောခွင့် ဘာမှ မပေးပဲ သခင်ယေရှုကို သေဒဏ်ပေးခဲ့တယ်။ သရော်စာလိုလို ရေးထားပေမဲ့ တွေးစရာတွေက တော့ အများကြီးပါပဲ။

     -In the name of God ဆိုပြီး Knight စစ်သည်တွေ နှင့် စစ်တပ်ဖွဲ့ထားတဲ့ အထိ ဘုန်းကြီးတွေက အာဏာရှိတယ်။ မွေးဖွါးသည်မှ သေဆုံးသည် အထိ ဘုန်းကြီးတွေ နှင့် မကင်းနိုင်ဘူး။ ဘုရင်တွေ၊မိဖုရား တွေ ရဲ့ လည်း ချုပ်ကိုင်ထားတယ်။ အဲဒီ အကြောင်းတွေကို ဥရောပ သမိုင်းတွေ မှာ တွေ့နိုင်ပါတယ်။

       ဘာဖြစ်လို့ လဲ ဆိုတော့ ဓမ္မာဟောင်းကျမ်းကို ဟီးဘရူးလိုရေးထားပြီး၊ ဓမ္မာသစ်ကျမ်းကို လက်တင်လိုရေးထားတာပါ။ ဒါတွေကို နားလည်းဖို့ က တသက်လုံး ဘုန်းကြီးဝတ်ပြီး လေ့လာရမယ်။ ဘုန်းကြီးကျောင်းတွေ မှာပဲ ဆင့်ကဲ ဆင့်ကဲ သင်ကြားတော့ သာမာန်လူတွေ အဖို့ ဘုရားသခင် ထံ ကို ဆုတောင်းဖို့၊ ဘုရားသခင် ရဲ့ ခွင့်လွှတ်ခြင်းကို လက်ခံ ရဖို့ ကျမ်းစာ တွေက တဆင့်သွားရမယ် ဆိုရင် ဘုန်းကြီးတွေ က တဆင့်ပဲ သွားရတော့ မယ်။

     ဒီလိုမျိုး အယူအဆကို ဟိန္ဒူဝါဒ မှာလဲ တွေ့ နိုင်တယ်။ ဝေဒကျမ်းတွေ၊ ပုရမ်ကျမ်းတွေ ကို ရွှတ်ဖတ်ဖို့ အတွက် ဇာတ်မြင့် လူတန်းစား သတ်သတ်ရှိတယ်။ သူတို့ တွေက ရွတ်ဖတ်ခြင်း၊ ဆုတောင်းခြင်းစသည့် ကိစ္စများတွင် လုပ်ရမည့် လုပ်ငန်းစဉ်များကို သားစဉ်မျိုးဆက် လက်ဆင့်ကမ်းသင်ကြားတယ်။ ဆိုလိုတာက ဘာသာရေး တစ်ခုကို လူတန်းစား တစ်ရပ်က မူပိုင် အခွင့် အရေး နှင့် ခံစားနေကြတယ်။

    အိန္ဒိယ က ဟိန္ဒူဝါဒ က အခု နောက်ပိုင်း ဘယ်လိုပြောင်းလဲ သွားသလဲ တော့ မသိဘူး။ ခရစ်ယန်ဘာသာမှာ တော့ တော်တော်အစောပိုင်းက တည်းက ဘာသာရေး တော်လှန်ရေး ဖြစ်ပွါးတယ်။ မာတင်လူသာဆိုတဲ့ ဘုန်းကြီးက ဒီလိုမျိုး ဘုန်းကြီးတွေ လက်ဝါးကြီးအုပ်ထားတဲ့ ခရစ်ယန်ဘာသာ ကနေ လူထုတွေ မိမိဘာသာ သမ္မာကျမ်းစာတွေကို ဖတ်နိုင်ဖို့ လူထုသုံးတဲ့ ဘာသာစကား နဲ့ ရေးထားတဲ့ သမ္မာကျမ်းစာအုပ် ဖြစ်အောင် ဘာသာပြန်ခဲ့တယ်။ လူတွေ သမ္မာကျမ်းစာ ကို ကိုယ်တိုင်ဖတ်ပြီး ကိုယ်တိုင် ဝတ်ပြုဆုတောင်း နိုင်အောင်ပါ။

    အဲဒီမှာ ဘာသာရေးတော်လှန်ရေးကြီး ဖြစ်တယ်။ ထုံးစံ အတိုင်း မူလ အခွင့်ထူးတွေကို ရရှိထားတဲ့ ဘုန်းကြီးတွေက နောက်ထပ် ဂိုဏ်းကွဲ တွေကို ဖိနှိပ်၊သတ်ဖြတ်တာပါ။ မိစ္ဆာဒိဠိ ဆိုပြီး စွပ်စွဲပြီး အရှင်လတ်လတ် မီးရှို့သတ်တဲ့ အထိ တောင် လုပ်တယ်။ ထင်ရှားတဲ့ ဂိုဏ်းကွဲ ကတော့ Protestent ဂိုဏ်းပေါ့။

       ဘုရားသခင်ရဲ့ ကျမ်းစာတွေကို ဘာသာပြန်ပြီး ပြီဆိုတော့ လက်တင်ဘာသာကို တသက်လုံးလေ့လာဖို့ မလိုတော့ဘူး။ လူဝတ်နဲ့ အိမ်ထောင်သားမွေး လုပ်နိုင်တယ်။ ဘုရားသခင်ရဲ့ တရားတော်တွေကို ဟောပြောတဲ့ လူဝတ် တရားဟောဆရာတွေ ဖြစ်လာတယ်။

        အမေရိကနိုင်ငံ ကို စတင်ထူထောင်တဲ့ အချိန်က ဘာသာရေးဖိနှိပ်မှုကြောင့် ဥရောပ ကနေ လူပေါင်းများစွာ ထွက်ပြေးခဲ့ကြပါတယ်။ ဒါကြောင့် အမေရိကန် ရဲ့ အခြေခံဥပဒေမှာ လွတ်လပ်စွာ ယုံကြည်ကိုးကွယ်ခွင့် ကို ထည့်သွင်းခဲ့တယ်။

        နောက်တခု စကားစပ်မိလို့ ပြောချင်တာက Thomas Jefferson အပါအဝင် အမေရိကန်နိုင်ငံ ကို ထူထောင်သူအများစု ဟာ Deist ကို ယုံကြည်တယ်တဲ့။ Deist ဟာ ဖန်ဆင်းရှင် ထာဝရ ဘုရားရဲ့ ဖန်ဆင်းမှုကို ယုံကြည်ပုံ တမျိုးပါ။ သူတို့ Deist တွေ ယုံကြည်တာက ထာဝရဘုရားဟာ စကြာဝဠာကြီး အပါအဝင် ရွေ့လျားမှု နိယာမတွေကို ဖန်ဆင်းတယ်။ အဲဒီလို ဖန်ဆင်းပြီးတဲ့ နောက် ဘာမှ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မရှိတော့ဘူး။ နောက်ထပ် ပြုပြင်တာတွေ၊ ပြောင်းလဲတာတွေ ကတော့ လူတွေ ရဲ့ အလုပ်။

      အဲဒါကြောင့်လား မသိဘူး။ကိုယ် နဲ့ ဒါရိုက် မပတ်သက်ရင်တောင် သူတို့တန်ဖိုးထားတဲ့ အရာတွေ အတွက် စစ်တိုက်တဲ့ ပါဝင် ပတ်သက်တဲ့ အမေရိကန်တွေ က ဒီလိုမျိုးယုံကြည်မှုနဲ့ တနည်းနည်း ဆက်စပ်မယ် လို့ ထင်တယ်။ ကိုယ်တန်ဖိုးထားတဲ့ အရာတွေ အခြားလူတွေ လက်ခံအောင်၊ ယုံကြည်အောင် ပြုပြင်မယ် ဆိုတာပေါ့။

      သယံဇာတကြွယ်ဝသော်လည်း အလုပ်အပေါ်တန်ဖိုးထားမှု၊ ကြိုးစားမှု တို့ကို အခြေခံပြီး နိုင်ငံ ကို တည်ဆောက်ခဲ့တာပါ။ 

       ဟိုတလောက အပျိုစင် မဂ္ဂဇင်းမှာ ပါတဲ့ ဆောင်းပါးလေးကတော့ မှတ်သားလောက် စရာပါ။ အမေရိကန် အိမ်မြေခြံသေဌေးကြီး ဝါရင်ဘူဖေး က အထပ်ပေါင်းများစွာ ပါတဲ့ ကွန်ဒိုကြီးများစွာကို ပိုင်ပါတယ်။ အဲဒီတိုက်ကြီးတစ်လုံးက အခန်းတစ်ခန်းကို သူ့သမီးအရင်းက ဘဏ်က ငွေချေးပြီးဝယ်ရ ပါတယ်။ အဖေသူဌေးကြီးကလည်း မပေးသလို၊ သမီးကလည်း မတောင်းပါဘူး။ သူဝယ်ထားတဲ့တိုက်ခန်း အကြွေးကို ဆပ်နိုင်ဖို့ အတွက် တစ်နေ့ကို ၁၄ နာရီ လောက်အလုပ်လုပ် ရပါသတဲ့။

       အတိတ်ကံ တွေကို မှေးပြီး အလုပ်မလုပ်ပဲ မစောင့်နေပါဘူး။ ဘုရားသခင်ကို ပုံပြီးမအပ်ထားပါဘူး။ ကဲ ဘယ်လောက်အတုယူစရာ ကောင်းသလဲဗျာ။

        ပစ္စုပ္ပန်ကာမဝါဒ က ဘုရားကို မကိုးကွယ်ပါနဲ့။ကိုယ် ကိုကိုယ် ကိုးကွယ်ပါလို့ ပြောတယ်။ အဲဒါကို ထေရဝါဒ ဘုန်းကြီးက မှားယွင်းတဲ့ ကိုးကွယ်မှုတဲ့။ ဗုဒ္ဓကိုယ်တိုင် အတ္တဟိ အတ္တနော နာထော….မိမိကိုယ်ကို ကိုးကွယ်ရာ ရှိသည်..လို့ အတိအကျပြောတာပဲဗျာ။

      မိမိကိုယ်ကို ကိုးကွယ်ရာ ဆို ကတည်းက ရှင်းနေပြီးပဲ။ ကိုယ့်ရဲ့ လုပ်ကိုင်ကြိုးစားမှု ၊လုံ့လဝိရိယ ဒါတွေကို ကိုးကွယ်ရမှာပါ။

(မိမိ၏ အတွေးအမြင်များကို မျှဝေတင်ပြထားခြင်း သာ ဖြစ်ပါသည်။)

( Zawgyi )

       အေမရိကန္သမၼတ Thomas Jefferson ႏွင္႔အတူ အေမရိကန္ လြတ္လပ္ေရးေၾကညာစာတန္းကို ပူးတြဲေရးသားသူ Charles Thomson,က သမၼာက်မ္းစာကို သူ ယံုၾကည္ရာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို သာ ျဖတ္ထုတ္၍ စာရြက္အလြတ္တြင္ ကပ္ကာ သမၼာက်မ္းစာအုပ္ အသစ္ လုပ္လိုက္သည္။
    ကယ္တင္ရွင္ ေယရွု၏ လူသားဆန္ေသာ အခ်က္အလက္မ်ားသာ ယူထားသည္။ တန္ခိုးျပမႈမ်ား၊ အပ်ိဳစင္ေမြးဖြါးမႈ၊ ရွင္သန္ထေျမာက္မႈ စသည္႔ အလြန္အက်ဴးျဖစ္ရပ္မ်ားကို သူက ျဖတ္ထုတ္ထား လိုက္သည္။ ထိုစာအုပ္ကို အေမရိကန္သမၼတ Thomas Jefferson ထံ ကို ပို႔လိုက္ေသာအခါ သမၼတႀကီးက ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း စာျပန္ေရးသားခဲ႔သည္။ ( The Economist မွာ ပါတဲ႔ ေဆာင္းပါး မွ အခ်က္အလက္ )
     ထို႔အတူ ကၽြန္ေတာ္ တို႔သည္ ယံုၾကည္ကိုးကြယ္ ရာသည္ က်မ္းစာအုပ္မ်ား တြင္ ပါ၀င္သကဲ႔သို႔ အတိအက် ျဖစ္ပါသလား။ မိမိတို႔၏ အတၱ၊ မိမိတို႔ ၏ စိတ္စရိုက္မ်ား အတိုင္း က်မ္းစာမ်ားကို ျဖတ္၊ညွပ္၊ကပ္ လုပ္ကာ ထားျခင္း ေရာ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလား။
     ျဖစ္ႏိုင္ပါ၏။ ႏွစ္ရာေပါင္းမ်ားစြာ ကို ျဖတ္သန္းလာခဲ႔ ေသာ ဘာသာတရာမ်ားသည္ ယခုအခါ တြင္ ထို ဘာသာတရား မ်ားကို ထူေထာင္ခဲ႔ ေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ား ၏ ဦးတည္ခ်က္ ႏွင္႔ ကြာဟ လာႏိုင္ပါသည္။ ထို အေၾကာင္းကို သေရာ္သလိုလို ေရးထားတာကေတာ႔ ေဒၚစရုိင္ယက္စကီး ရဲ႕ကရာမာေဇာ႔ညီအစ္ကိုမ်ား မွာ ေတြ႔ႏိုင္ပါသည္။ သခင္ေယရွုက ရွင္သန္ထေျမာက္ျပီး လူ႔ျပည္ကို ေရာက္လာေသာအခါ ေရာမျမိဳ႕က ဘုန္းၾကီးေတြက တရားေဟာခြင္႔ ဘာမွ မေပးပဲ သခင္ေယရွုကို ေသဒဏ္ေပးခဲ႔တယ္။ သေရာ္စာလိုလို ေရးထားေပမဲ႔ ေတြးစရာေတြက ေတာ႔ အမ်ားႀကီးပါပဲ။
     -In the name of God ဆိုၿပီး Knight စစ္သည္ေတြ ႏွင္႔ စစ္တပ္ဖြဲ႔ထားတဲ႔ အထိ ဘုန္းႀကီးေတြက အာဏာရိွတယ္။ ေမြးဖြြါးသည္မွ ေသဆံုးသည္ အထိ ဘုန္းႀကီးေတြ ႏွင္႔ မကင္းႏိုင္ဘူး။ ဘုရင္ေတြ၊မိဖုရား ေတြ ရဲ႕ လည္း ခ်ဳပ္ကိုင္ထားတယ္။ အဲဒီ အေၾကာင္းေတြကို ဥေရာပ သမိုင္းေတြ မွာ ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။
       ဘာျဖစ္လို႔ လဲ ဆိုေတာ႔ ဓမၼာေဟာင္းက်မ္းကို ဟီးဘရူးလိုေရးထားၿပီး၊ ဓမၼာသစ္က်မ္းကို လက္တင္လိုေရးထားတာပါ။ ဒါေတြကို နားလည္းဖို႔ က တသက္လံုး ဘုန္းႀကီး၀တ္ၿပီး ေလ႔လာရမယ္။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေတြ မွာပဲ ဆင္႔ကဲ ဆင္႔ကဲ သင္ၾကားေတာ႔ သာမာန္လူေတြ အဖို႔ ဘုရားသခင္ ထံ ကို ဆုေတာင္းဖို႔၊ ဘုရားသခင္ ရဲ႕ ခြင္႔လႊတ္ျခင္းကို လက္ခံ ရဖို႔ က်မ္းစာ ေတြက တဆင္႔သြားရမယ္ ဆိုရင္ ဘုန္းႀကီးေတြ က တဆင္႔ပဲ သြားရေတာ႔ မယ္။
     ဒီလိုမ်ိဳး အယူအဆကို ဟိႏၵဴ၀ါဒ မွာလဲ ေတြ႔ ႏိုင္တယ္။ ေ၀ဒက်မ္းေတြ၊ ပုရမ္က်မ္းေတြ ကို ရႊတ္ဖတ္ဖို႔ အတြက္ ဇာတ္ျမင္႔ လူတန္းစား သတ္သတ္ရိွတယ္။ သူတို႔ ေတြက ရြတ္ဖတ္ျခင္း၊ ဆုေတာင္းျခင္းစသည္႔ ကိစၥမ်ားတြင္ လုပ္ရမည္႔ လုပ္ငန္းစဥ္မ်ားကို သားစဥ္မ်ိဳးဆက္ လက္ဆင္႔ကမ္းသင္ၾကားတယ္။ ဆိုလိုတာက ဘာသာေရး တစ္ခုကို လူတန္းစား တစ္ရပ္က မူပိုင္ အခြင္႔ အေရး ႏွင္႔ ခံစားေနၾကတယ္။
    အိႏၵိယ က ဟိႏၵဴ၀ါဒ က အခု ေနာက္ပိုင္း ဘယ္လိုေျပာင္းလဲ သြားသလဲ ေတာ႔ မသိဘူး။ ခရစ္ယန္ဘာသာမွာ ေတာ႔ ေတာ္ေတာ္အေစာပိုင္းက တည္းက ဘာသာေရး ေတာ္လွန္ေရး ျဖစ္ပြါးတယ္။ မာတင္လူသာဆိုတဲ႔ ဘုန္းႀကီးက ဒီလိုမ်ိဳး ဘုန္းႀကီးေတြ လက္၀ါးႀကီးအုပ္ထားတဲ႔ ခရစ္ယန္ဘာသာ ကေန လူထုေတြ မိမိဘာသာ သမၼာက်မ္းစာေတြကို ဖတ္ႏိုင္ဖို႔ လူထုသံုးတဲ႔ ဘာသာစကား နဲ႔ ေရးထားတဲ႔ သမၼာက်မ္းစာအုပ္ ျဖစ္ေအာင္ ဘာသာျပန္ခဲ႔တယ္။ လူေတြ သမၼာက်မ္းစာ ကို ကိုယ္တိုင္ဖတ္ၿပီး ကိုယ္တိုင္ ၀တ္ျပဳဆုေတာင္း ႏိုင္ေအာင္ပါ။
    အဲဒီမွာ ဘာသာေရးေတာ္လွန္ေရးႀကီး ျဖစ္တယ္။ ထံုးစံ အတိုင္း မူလ အခြင္႔ထူးေတြကို ရရိွထားတဲ႔ ဘုန္းႀကီးေတြက ေနာက္ထပ္ ဂိုဏ္းကြဲ ေတြကို ဖိႏွိပ္၊သတ္ျဖတ္တာပါ။ မိစာၦဒိဠိ ဆိုၿပီး စြပ္စြဲၿပီး အရွင္လတ္လတ္ မီးရိွု႕သတ္တဲ႔ အထိ ေတာင္ လုပ္တယ္။ ထင္ရွားတဲ႔ ဂိုဏ္းကြဲ ကေတာ႔ Protestent ဂိုဏ္းေပါ႔။
       ဘုရားသခင္ရဲ႕ က်မ္းစာေတြကို ဘာသာျပန္ၿပီး ၿပီဆိုေတာ႔ လက္တင္ဘာသာကို တသက္လံုးေလ႔လာဖို႔ မလိုေတာ႔ဘူး။ လူ၀တ္နဲ႔ အိမ္ေထာင္သားေမြး လုပ္ႏိုင္တယ္။ ဘုရားသခင္ရဲ႕ တရားေတာ္ေတြကို ေဟာေျပာတဲ႔ လူ၀တ္ တရားေဟာဆရာေတြ ျဖစ္လာတယ္။
        အေမရိကႏိုင္ငံ ကို စတင္ထူေထာင္တဲ႔ အခ်ိန္က ဘာသာေရးဖိႏိွပ္မႈေၾကာင္႔ ဥေရာပ ကေန လူေပါင္းမ်ားစြာ ထြက္ေျပးခဲ႔ၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ အေမရိကန္ ရဲ႕ အေျခခံဥပေဒမွာ လြတ္လပ္စြာ ယံုၾကည္ကိုးကြယ္ခြင္႔ ကို ထည္႔သြင္းခဲ႔တယ္။
        ေနာက္တခု စကားစပ္မိလို႔ ေျပာခ်င္တာက Thomas Jefferson အပါအ၀င္ အေမရိကန္ႏိုင္ငံ ကို ထူေထာင္သူအမ်ားစု ဟာ Deist ကို ယံုၾကည္တယ္တဲ႔။ Deist ဟာ ဖန္ဆင္းရွင္ ထာ၀ရ ဘုရားရဲ႕ ဖန္ဆင္းမႈကို ယံုၾကည္ပံု တမ်ိဳးပါ။ သူတို႔ Deist ေတြ ယံုၾကည္တာက ထာ၀ရဘုရားဟာ စၾကာ၀ဠာႀကီး အပါအ၀င္ ေရြ႕လ်ားမႈ နိယာမေတြကို ဖန္ဆင္းတယ္။ အဲဒီလို ဖန္ဆင္းၿပီးတဲ႔ ေနာက္ ဘာမွ ၀င္ေရာက္စြက္ဖက္ျခင္း မရိွေတာ႔ဘူး။ ေနာက္ထပ္ ျပဳျပင္တာေတြ၊ ေျပာင္းလဲတာေတြ ကေတာ႔ လူေတြ ရဲ႕ အလုပ္။
      အဲဒါေၾကာင္႔လား မသိဘူး။ကိုယ္ နဲ႔ ဒါရိုက္ မပတ္သက္ရင္ေတာင္ သူတို႔တန္ဖိုးထားတဲ႔ အရာေတြ အတြက္ စစ္တိုက္တဲ႔ ပါ၀င္ ပတ္သက္တဲ႔ အေမရိကန္ေတြ က ဒီလိုမ်ိဳးယံုၾကည္မႈနဲ႕ တနည္းနည္း ဆက္စပ္မယ္ လို႔ ထင္တယ္။ ကိုယ္တန္ဖိုးထားတဲ႔ အရာေတြ အျခားလူေတြ လက္ခံေအာင္၊ ယံုၾကည္ေအာင္ ျပဳျပင္မယ္ ဆိုတာေပါ႔။
      သယံဇာတၾကြယ္၀ေသာ္လည္း အလုပ္အေပၚတန္ဖိုးထားမႈ၊ ၾကိဳးစားမႈ တို႔ကို အေျခခံၿပီး ႏိုင္ငံ ကို တည္ေဆာက္ခဲ႔တာပါ။ 
       ဟုိတေလာက အပ်ိဳစင္ မဂၢဇင္းမွာ ပါတဲ႔ ေဆာင္းပါးေလးကေတာ႔ မွတ္သားေလာက္ စရာပါ။ အေမရိကန္ အိမ္ေျမျခံေသေဌးႀကီး ဝါရင္ဘူေဖး က အထပ္ေပါင္းမ်ားစြာ ပါတဲ႔ ကြန္ဒိုႀကီးမ်ားစြာကို ပိုင္ပါတယ္။ အဲဒီတိုက္ႀကီးတစ္လံုးက အခန္းတစ္ခန္းကို သူ႔သမီးအရင္းက ဘဏ္က ေငြေခ်းၿပီး၀ယ္ရ ပါတယ္။ အေဖသူေဌးႀကီးကလည္း မေပးသလို၊ သမီးကလည္း မေတာင္းပါဘူး။ သူ၀ယ္ထားတဲ႔တိုက္ခန္း အေၾကြးကို ဆပ္ႏိုင္ဖို႔ အတြက္ တစ္ေန႔ကို ၁၄ နာရီ ေလာက္အလုပ္လုပ္ ရပါသတဲ႔။
       အတိတ္ကံ ေတြကို ေမွးၿပီး အလုပ္မလုပ္ပဲ မေစာင္႔ေနပါဘူး။ ဘုရားသခင္ကို ပံုၿပီးမအပ္ထားပါဘူး။ ကဲ ဘယ္ေလာက္အတုယူစရာ ေကာင္းသလဲဗ်ာ။
        ပစၥဳပၸန္ကာမ၀ါဒ က ဘုရားကို မကိုးကြယ္ပါနဲ႔။ကိုယ္ ကိုကိုယ္ ကိုးကြယ္ပါလို႔ ေျပာတယ္။ အဲဒါကို ေထရ၀ါဒ ဘုန္းႀကီးက မွားယြင္းတဲ႔ ကိုးကြယ္မႈတဲ႔။ ဗုဒၶကိုယ္တိုင္ အတၱဟိ အတၱေနာ နာေထာ….မိမိကိုယ္ကို ကိုးကြယ္ရာ ရိွသည္..လို႔ အတိအက်ေျပာတာပဲဗ်ာ။
      မိမိကိုယ္ကို ကိုးကြယ္ရာ ဆို ကတည္းက ရွင္းေနၿပီးပဲ။ ကိုယ္႔ရဲ႕ လုပ္ကိုင္ၾကိဳးစားမႈ ၊လံု႔လ၀ိရိယ ဒါေတြကို ကိုးကြယ္ရမွာပါ။
(မိမိ၏ အေတြးအျမင္မ်ားကို မွ်ေဝတင္ျပထားျခင္း သာ ျဖစ္ပါသည္။)

စိတ်ဓာတ်ခွန်အားပေးသော ရသစာပေ

ကျွန်တော်၏ ဘဝတွင် အဖတ်အများဆုံးသော စာအုပ်အမျိုးအစားမှာ ဝတ္ထုစာအုပ် အမျိုးအစား ဖြစ်သည်။ ထိုဝတ္ထု စာအုပ်ထဲတွင် ဘာသာပြန်အမျိုးအစားကို အဖတ်များခဲ့သည်။ လူတစ်ဦးကို လွမ်းမိုးစေသော ပတ်ဝန်းကျင်ဆိုင်ရာ အကြောင်းတရားများတွင် စာဖတ်ခြင်းသည်ပါဝင်သည်။

    ယခုအခါ တစ်ခါတစ်ရံ စဉ်းစားမိသောအခါ တချိူ့စာအုပ်များသည် ဂန္ဓဝင်အမျိုးအစားတွင် မပါဝင်ကြပါ။ သို့သော်လည်း ကျွန်တော်စိတ်ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ လွှမ်းမိုးလျှက် ရှိသည်။ ထိုစာအုပ်များမှ ဘဝအမြင်များသည် ကျွန်တော်၏ စိတ်ဓာတ်ကို ပုံသွင်းခဲ့သည်ဟုတောင် ဆို၍ရသည်။ ထို့ကြောင့် ဘာသာပြန် စာရေးဆရာကြီးများကို အလွန်ကျေးဇူးတင်ခဲ့ရပါသည်။

     ရသစာပေသည် စာဖတ်သူများကို ရသ(၉)ပါး ပေးစွမ်းသည် ဟုဆိုကြပါသည်။ ရသမြောက်သော ဝတ္ထုတစ်ပိုဒ် ဖတ်ပြီးသည်နှင့် ရင်မော၍ကျန်ခဲ့သလို၊ အားတက်ကာ ကြိုးစားချင်စိတ်များ ပြည့်၍လည်း ကျန်ခဲ့တတ်သည်။

   ဥပမာ အားဖြင့် ကျွန်တော့်စိတ်ကို စွဲကျန်စေသော စာအုပ်အနည်းငယ်ကို ဖော်ပြချင်ပါသည်။ A.J Cronin  ရေးသော Adventure in Two World  -နှစ်လောက အမည်ဖြင့် ဆရာမောင်ထွန်းသူ ဘာသာပြန်ခဲ့သည်။ ကိုယ်တိုင်ရေး အတ္ထုပ္ပတ္တိစာအုပ်ဖြစ်သည်။ ရိုးသားကြိုးစားမှု၊ ကြိုးစားမှုနှင့် တည်ဆောက်ထားသော ဘဝတစ်ခု ရုန်းကန်ရပုံ၊ ကြိုးစားမှု၏ အသီးအပွင့်ခံစားရပုံတို့မှာ ပေါ်လွင်သည်။ အရာရာတွင် ငွေကြေး၊ အဆက်အသွယ်ဖြင့် ဖြေရှင်းနေသော အသိုင်းအဝိုင်းတွင် ကြိုးစားခြင်းနှင့် ဇွဲသတ္တိကို အခြေခံ၍ တည်ဆောက်ခဲ့သော ဘဝတစ်ခုမှာ အားတက်ဖွယ်ဖြစ်သည်။ ခက်ခဲစွာရရှိခဲ့သော ဆရာဝန်ဘဝကို စွန့်လွှတ်ကာ အောင်မြင်သော စာရေးဆရာဘဝကို ထပ်မံတည်ဆောက်ခဲ့သော A.J Cronin ကို အလွန်လေးစားမိသည်။

   “ အကောင်းဆုံးသော သွန်သင်ဆုံးမသူသည် ကိုယ်တိုင် စံပြ နေထိုင်ပြသူဖြစ်၏ “ ဟူသော စကား အရ A.J Cronin  ၏ ကြိုးစားမှုဖြင့် ရရှိသောဘဝကို အလွန်အားကျမိပါသည်။ ပျင်းရိဖွယ် အချက်အလက် များကို တောက်လျှောက်မရေးဘဲ၊ ရသမြောက်ဖွယ် အရေးအဖွဲ့ ဇာတ်လမ်းတိုလေးများကို ကြားတွင် ထည့်ကာ ရေးသားထားပါသည်။ ထို့ကြောင့် မိမိ၏ စိတ်တွင် စွဲထင်ကာ နှစ်ပေါင်းများစွာ သတိရနေမိခြင်း ဖြစ်သည်။

   နောက်ထပ်ကြိုက်မိသော တစ်အုပ်မှာ ဂျပန်ဝတ္ထုဖြစ်ပြီး၊ ဇာတ်လမ်းအရ သိပ်ပြီး မထူးဆန်းပါ။ အဓိက ဇာတ်ကောင်မှာ မိမိကြူးလွန်ခဲ့သော ပြစ်မှုအတွက် ရဟန်းဘောင်သို့ ကူးပြောင်းခဲ့သည်။ သာမာန် လူသားများ စိတ်မကူးဝံ့သော ကိစ္စဖြစ်သည့် ကျောက်တောင်ကြီးကိုဖောက်ကာ လမ်းဖောက် လုပ်ခဲ့သည်။ ဖောက်လုပ်သောအခါ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့သည်။ သူ၏ တစ်ချောင်းတည်းသော စိတ်ဓာတ်ဖြင့် ကျောက်တောင်ကို တူးဖောက်နေစဉ် အနီးရွာမှ ရွာသားများမှာ ကဲ့ရဲ့လိုက် လာကူညီလိုက်ဖြင့် အခါခါ လာရောက်ခဲ့သည်။ လူသားတစ်ဦး၏ နှစ်ပေါင်းများစွာ မဆုတ်မနစ် ကြိုးစားမှု ဖော်ကြူးထားသည်။ မဖြစ်နိုင်ဟု ယူဆသော ကိစ္စဟုထင်သောအခါ စတင်လုပ်ကိုင်သူကို အပြစ်တင်ကြသည်။ ထိုကိစ္စ အနည်းငယ် အကောင်အထည်ပေါ်လာသောအခါ ပါရမီရှင် ဟု ပြောဆိုကာ ကူညီပြန်၏။

       ကိစ္စများကို ပေါ်ပင်လုပ်ကြည့်တတ်သော စရိုက်ကလည်း လူများစု၏ စရိုက်ပင် ဖြစ်သည်။ အလွန်ကြီးမားသော ကိစ္စများကို လုပ်ကိုင်အောင်မြင်ခြင်းမှာ ဇွဲသတ္တိမှလွဲ၍ အခြားမရှိပါ။ မည်သည် တန်ခိုးရှင်မှလည်း မစခြင်းမဟုတ်ပါ။ မိမိ၏ လုံ့လ ဝီရိယသာ အောင်မြင်စေသော တရားဖြစ်သည်။ ထိုသို့မဖြစ်နိုင်ဟု ထင်ထားကြသော တည်ဆောက်ခြင်းများကို တည်ဆောက်ကာ ကမ္ဘာ့သမိုင်းတွင် မှတ်တမ်းတင်ခဲ့ရခြင်းများလည်း ရှိပါ၏။ အမေရိကန်ရှိ Golden Gate တံတားကြီး၏ တည်ဆောက်ခြင်းမှာ မဖြစ်နိုင် ဆိုခဲ့ကြသည်။

     အင်ဂျင်နီယာ သားအဖမှ အခက်အခဲပေါင်းစုံဖြင့် တည်ဆောက်ပြခဲ့သည်။ ထိုကြောင့် မိမိတို့ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကြားနေရသည့် ကံ ယုံဝါဒ များသည် ကံ ဟူသော ပုဒ်၏ အဓိပ္ပါယ်နှင့် ကာမနိယာမကို သေသေချာချာမသိဘဲ မိမိ၏ ဝီရိယနှင့် ဉာဏ်ပညာကို ထုတ်မသုံးသော သူများသာ အဖြစ်များသည် ကိုတွေ့ရပါသည်။

      နောက်ထပ် ကြိုက်မိသော စာအုပ်မှာ Albert Camus ရေးသော Plague ဖြစ်သည်။ ဆရာထင်လင်းက ပုလိပ် ဟူ၍ ဘာသာပြန်ခဲ့သည်။ ဆရာထင်လင်းသည် ဘာသာပြန်စာရေးဆရာအဖြစ် စာအုပ်အနည်းငယ်ကိုသာ ဘာသာပြန်ခဲ့သည်။ သို့သော် စာအုပ်အားလုံးကို အချိန်ယူ၍ ဘာသာပြန်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ တစ်အုပ်ဆိုလျှင် တစ်အုပ်ဆိုသလောက် ကောင်းမွန်ခဲ့သည်။ စာကောင်းပေကောင်း အဖြစ်လည်းကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

       ပုလိပ်သည် လူ့သဘာဝကို အနက်ရှိုင်းဆုံး အပိုင်းအထိ စူးစမ်းရှာဖွေထားသော၊ ကပ်ရောဂါကြီး တစ်ခု ကျရောက်လာသောအခါ လူတစ်ဦးစီ၏ မတူညီသော တုန့်ပြန်မှုများ၊ လူအမျိုးမျိုး၏ စရိုက်များကို ထင်ထင်ရှားရှား ဖော်ထုတ်ထားသည်။ ထိုစာအုပ်သည် စနစ်ဆိုးကြီးတစ်ခု ကျရောက်လာသောအခါ ထိုစနစ်ဆိုးကြီးအပေါ် လူအမျိုးမျိုး၏ တုန့်ပြန်ပုံကို ရေးသားခြင်း ဖြစ်သည်ဟု မှတ်သားမိသည်။

       ထိုစာအုပ် တစ်အုပ်လုံးသည် အနိဋ္ဌာရုဏ်များဖြင့် ပြည့်နေပြီး၊ တစ်အုပ်လုံးပြီးသည်အထိ အချိန်အတော်ကြာ ပေးပြီးဖတ်ခဲ့ရသည်။ ဆရာထင်လင်း၏ ဘာသာပြန်လက်ရာသည် အလွန် အနုစိတ်ပြီး၊ အရေးအသားကို ပေါ်လွင်သည်အထိ ဂရုစိုက်ကာ ဘာသာပြန်ခဲ့သည်။ တစ်ကြောင်းဆို တစ်ကြောင်းဆိုသလောက် လေးလေးပင်ပင်နှင့် ထိထိမိမိ ရှိလှသည်။ ထိုစာအုပ်မှ ဇာတ်ကောင်များ၏ တုန့်ပြန်ပုံ ကလည်း အနုစိတ်ကာ ဝတ္ထုစာအုပ်ဖတ်နေသည် ဟူသော အသိပျောက်ကာ ပုလိပ်ရောဂါ ကပ်ဆိုးကြီး သင့်နေသောမြို့ထဲ ရောက်သွားကာ ထွက်ပေါက်မရှိပဲ မွန်းကြပ်ကာ တလည်လည်နှင့် ဖြစ်နေမိပါသည်။

      ဖတ်နေရင်း စနစ်ဆိုးကြီး၏ အောက်တွင် နေထိုင်ရသော ကျွန်တော်တို့၏ ဘဝများ နှင့်လည်း နှိုင်းယှဉ်ကြည့်နေမိသည်။ ကပ်ဆိုးကြီးရောက်လာသောအခါ နေ့မအား၊ ညမအား မိမိလုပ်ရမည့် အလုပ်ကို ညဉ်းညူခြင်းမရှိ၊ စိတ်ပျက်ခြင်းမရှိဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ လုပ်ကိုင်နေသော ဒေါက်တာရေး၏ စရိုက်ကား ဖြစ်တည်မှု ပဓာနဝါဒကို ထိုဇာတ်ကောင်ဖြင့် ပုံဖော်ထားသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ အဖြစ်တရားကို အရှိအတိုင်း လက်ခံကာ ဇွဲ၊ သတ္တိဖြင့် ရုန်းကန်ရဲသည့် စံပြလူသားတစ်ဦးကို ပုံဖော်ထားသည်။

      ထို့ဝတ္ထုမှ ဇာတ်ကောင် အသီးသီးသည် မိမိတို့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အသက်ရှင်နေသကဲ့သို့ ခံစားရပါသည်။ အသက်ရှင်ခြင်း၊ သေဆုံးခြင်းများသည် အမေ့လျှော့ခံဘဝမှ ဘဝ၏အစိတ်အပိုင်း အဖြစ်သို့ နီးနီးကပ်ကပ် ရောက်ရှိလာပြီး လူသားတစ်ဦး၏ ဒုက္ခ၊ သုက္ခ များဖြင့် ပြည့်နေသော်လည်း ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းနေရသော ဘဝကို ထွက်ပေါက်မရှိ တဝဲလည်လည် ခံစားရပါသည်။

   တစ်စုံတစ်ခု၏ ပြစ်ဒဏ်စီရင်ခံရခြင်းကို စောင့်နေမည့်အစား၊ ဆက်လျှောက်နေရသော အနေအထားကို ဖတ်ရသောအခါ ဆက်လျှောက်နေရဲသည့်သတ္တိနှင့် အားမာန်ကိုရရှိပါသည်။

    ထိုသို့ ရသဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ကို ကြိုက်မိသောအခါ ထိုဝတ္ထုမှပေးသော အတွေးအမြင်၊ ဇွဲ သတ္တိများသည် မိမိ၏ စိတ်အတွင်းသို့ စိမ့်ဝင်သွားသလို ခံစားရပါသည်။ သို့သော်လည်း တစ်ခု သတိထားရမည့်အရာမှာ တစ်ခါတစ်ရံ ရသစာပေ ရေးသားသော စာရေးဆရာသည် သူ ယုံကြည်သော စနစ်တစ်ခု၏ စံများ၊ မိမိ၏ စိတ်ကူးယဉ်မှုများကို သူတတ်သော ရသအရေးအဖွဲ့များဖြင့် ရေးဖွဲ့တတ်ကြသည်။ ထိုအခါ စာဖတ်သူသည် လွဲမှားစွာ အနက်ကောက်မှုများ လုပ်လိုက်တတ်ကြသည်။

     ဥပမာအားဖြင့် ဆိုသော ဆရာရွှေလင်းယုန် အမည်ခံ ဂျာနယ်ကျော်ဦးချစ်မောင် ရေးသားသော “သူ” ဝတ္ထုတွင် ပါဝင်သော ဆရာဝန်ဒေါက်တာမြင့်မောင်၏ အနစ်နာခံမှုသည် အပြင်လက်တွေ့ ဘဝတွင်ဖြစ်နိုင်ပါ့မလားဟု သံသယရှိစရာဖြစ်သည်ဟု စာရေးဆရာကိုတာ က မယုတ်မလွန် ရေးသားခဲ့ပါသည်။

   မပြည့်စုံသော အချက်အလက်များပေါ်တွင် မူတည်၍ ချမှတ်ရသော မည်သည့်ဆုံးဖြတ်ချက်မဆို မှန်ကန်ဖို့ ရာနှုန်းလည်းနည်းလေသည်။ ထိုသို့သော အရာများကိုတော့ သတိချပ်ထားသင့်ပါသည်။

    ထို့ကြောင့် စိတ်တွင်စွဲသွားသော ရသစာပေ တစ်အုပ်ဖြင့် မိမိ ဘဝအတွက် လိုအပ်သော တွန်းအားများကိုရရှိပါသည်။ မိမိ ဘဝအတွက် မှန်ကန်သော ဘ၀ အမြင်များ လည်း ပြောင်းလဲ သွားနိုင်ပါသည်။

( Zawgyi ) 

     ကၽြန္ေတာ္၏ ဘ၀တြင္ အဖတ္အမ်ားဆံုးေသာ စာအုပ္အမ်ိဳးအစားမွာ ၀တၳဳစာအုပ္ အမိ်ဳးအစား ၿဖစ္သည္။ ထို၀တၳဳ စာအုပ္ထဲတြင္ ဘာသာၿပန္အမ်ိဳးအစားကို အဖတ္မ်ားခဲ့သည္။ လူတစ္ဦးကို လြမ္းမိုးေစေသာ ပတ္၀န္းက်င္ဆိုင္ရာ အေႀကာင္းတရားမ်ားတြင္ စာဖတ္ၿခင္းသည္ပါ၀င္သည္။

    ယခုအခါ တစ္ခါတစ္ရံ စဥ္းစားမိေသာအခါ တခ်ိဴ႕စာအုပ္မ်ားသည္ ဂႏၶ၀င္အမ်ိဳးအစားတြင္ မပါ၀င္ႀကပါ။ သို႔ေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္စိတ္ကို ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ လႊမ္းမိုးလွ်က္ ရိွသည္။ ထိုစာအုပ္မ်ားမွ ဘ၀အၿမင္မ်ားသည္ ကၽြန္ေတာ္၏ စိတ္ဓာတ္ကို ပံုသြင္းခဲ့သည္ဟုေတာင္ ဆို၍ရသည္။ ထို႔ေႀကာင့္ ဘာသာၿပန္ စာေရးဆရာႀကီးမ်ားကို အလြန္ေက်းဇူးတင္ခဲ့ရပါသည္။

     ရသစာေပသည္ စာဖတ္သူမ်ားကို ရသ(၉)ပါး ေပးစြမ္းသည္ ဟုဆိုႀကပါသည္။ ရသေၿမာက္ေသာ ၀တၳဳတစ္ပုိဒ္ ဖတ္ၿပီးသည္ႏွင့္ ရင္ေမာ၍က်န္ခဲ့သလို၊ အားတက္ကာ ႀကိဳးစားခ်င္စိတ္မ်ား ၿပည့္၍လည္း က်န္ခဲ့တတ္သည္။

   ဥပမာ အားၿဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ကို စြဲက်န္ေစေသာ စာအုပ္အနည္းငယ္ကို ေဖာ္ၿပခ်င္ပါသည္။ A.J Cronin  ေရးေသာ Adventure in Two World  -ႏွစ္ေလာက အမည္ၿဖင့္ ဆရာေမာင္ထြန္းသူ ဘာသာၿပန္ခဲ့သည္။ ကိုယ္တိုင္ေရး အတၳဳပၸတိၱစာအုပ္ၿဖစ္သည္။ ရိုးသားႀကိဳးစားမႈ၊ ႀကိဳးစားမႈႏွင့္ တည္ေဆာက္ထားေသာ ဘ၀တစ္ခု ရုန္းကန္ရပံု၊ ႀကိဳးစားမႈ၏ အသီးအပြင့္ခံစားရပံုတုိ႔မွာ ေပၚလြင္သည္။ အရာရာတြင္ ေငြေႀကး၊ အဆက္အသြယ္ၿဖင့္ ေၿဖရွင္းေနေသာ အသိုင္းအ၀ိုင္းတြင္ ႀကိဳးစားၿခင္းႏွင့္ ဇြဲသတိၱကို အေၿခခံ၍ တည္ေဆာက္ခဲ့ေသာ ဘ၀တစ္ခုမွာ အားတက္ဖြယ္ၿဖစ္သည္။ ခက္ခဲစြာရရိွခဲ့ေသာ ဆရာ၀န္ဘ၀ကို စြန့္လႊတ္ကာ ေအာင္ၿမင္ေသာ စာေရးဆရာဘ၀ကို ထပ္မံတည္ေဆာက္ခဲ့ေသာ A.J Cronin ကို အလြန္ေလးစားမိသည္။

   “ အေကာင္းဆံုးေသာ သြန္သင္ဆံုးမသူသည္ ကိုယ္တိုင္ စံၿပ ေနထိုင္ၿပသူၿဖစ္၏ “ ဟူေသာ စကား အရ A.J Cronin  ၏ ႀကိဳးစားမႈၿဖင့္ ရရိွေသာဘ၀ကို အလြန္အားက်မိပါသည္။ ပ်င္းရိဖြယ္ အခ်က္အလက္ မ်ားကို ေတာက္ေလွ်ာက္မေရးဘဲ၊ ရသေၿမာက္ဖြယ္ အေရးအဖဲြ႕ ဇာတ္လမ္းတိုေလးမ်ားကို ႀကားတြင္ ထည့္ကာ ေရးသားထားပါသည္။ ထို႔ေႀကာင့္ မိမိ၏ စိတ္တြင္ စြဲထင္ကာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ သတိရေနမိၿခင္း ၿဖစ္သည္။

   ေနာက္ထပ္ႀကိဳက္မိေသာ တစ္အုပ္မွာ ဂ်ပန္၀တၳဳၿဖစ္ၿပီး၊ ဇာတ္လမ္းအရ သိပ္ၿပီး မထူးဆန္းပါ။ အဓိက ဇာတ္ေကာင္မွာ မိမိၾကဴးလြန္ခဲ့ေသာ ျပစ္မႈအတြက္ ရဟန္းေဘာင္သို႔ ကူးေျပာင္းခဲ့သည္။ သာမာန္ လူသားမ်ား စိတ္မကူး၀ံ့ေသာ ကိစၥျဖစ္သည့္ ေက်ာက္ေတာင္ၾကီးကိုေဖာက္ကာ လမ္းေဖာက္ လုပ္ခဲ့သည္။ ေဖာက္လုပ္ေသာအခါ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ႀကာခဲ့သည္။ သူ၏ တစ္ေခ်ာင္းတည္းေသာ စိတ္ဓာတ္ၿဖင့္ ေက်ာက္ေတာင္ကို တူးေဖာက္ေနစဥ္ အနီးရြာမွ ရြာသားမ်ားမွာ ကဲ့ရဲ႕လိုက္ လာကူညီလိုက္ျဖင့္ အခါခါ လာေရာက္ခဲ့သည္။ လူသားတစ္ဦး၏ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ မဆုတ္မနစ္ ႀကိဳးစားမႈ ေဖာ္ႀကဴးထားသည္။ မျဖစ္ႏိုင္ဟု ယူဆေသာ ကိစၥဟုထင္ေသာအခါ စတင္လုပ္ကိုင္သူကို အျပစ္တင္ၾကသည္။ ထိုကိစၥ အနည္းငယ္ အေကာင္အထည္ေပၚလာေသာအခါ ပါရမီရွင္ ဟု ေျပာဆိုကာ ကူညီျပန္၏။

       ကိစၥမ်ားကို ေပၚပင္လုပ္ႀကည့္တတ္ေသာ စရိုက္ကလည္း လူမ်ားစု၏ စရိုက္ပင္ ျဖစ္သည္။ အလြန္ႀကီးမားေသာ ကိစၥမ်ားကို လုပ္ကိုင္ေအာင္ျမင္ျခင္းမွာ ဇြဲသတၱိမွလြဲ၍ အျခားမရိွပါ။ မည္သည္ တန္ခိုးရွင္မွလည္း မစျခင္းမဟုတ္ပါ။ မိမိ၏ လံု႔လ ၀ီရိယသာ ေအာင္ျမင္ေစေသာ တရားျဖစ္သည္။ ထိုသို႔မျဖစ္ႏုိင္ဟု ထင္ထားၾကေသာ တည္ေဆာက္ျခင္းမ်ားကို တည္ေဆာက္ကာ ကမၻာ႔သမိုင္းတြင္ မွတ္တမ္းတင္ခဲ့ရျခင္းမ်ားလည္း ရိွပါ၏။ အေမရိကန္ရိွ Golden Gate တံတားႀကီး၏ တည္ေဆာက္ျခင္းမွာ မျဖစ္ႏုိင္ ဆိုခဲ့ၾကသည္။

     အင္ဂ်င္နီယာ သားအဖမွ အခက္အခဲေပါင္းစံုျဖင့္ တည္ေဆာက္ျပခဲ့သည္။ ထိုေႀကာင့္ မိမိတို႔ ပတ္၀န္းက်င္တြင္ ၾကားေနရသည့္ ကံ ယံု၀ါဒ မ်ားသည္ ကံ ဟူေသာ ပုဒ္၏ အဓိပၸါယ္ႏွင့္ ကာမနိယာမကို ေသေသခ်ာခ်ာမသိဘဲ မိမိ၏ ၀ီရိယႏွင့္ ဥာဏ္ပညာကို ထုတ္မသံုးေသာ သူမ်ားသာ အျဖစ္မ်ားသည္ ကိုေတြ႕ရပါသည္။

      ေနာက္ထပ္ ႀကိဳက္မိေသာ စာအုပ္မွာ Albert Camus ေရးေသာ Plague ၿဖစ္သည္။ ဆရာထင္လင္းက ပုလိပ္ ဟူ၍ ဘာသာၿပန္ခဲ့သည္။ ဆရာထင္လင္းသည္ ဘာသာၿပန္စာေရးဆရာအၿဖစ္ စာအုပ္အနည္းငယ္ကိုသာ ဘာသာၿပန္ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ စာအုပ္အားလံုးကို အခ်ိန္ယူ၍ ဘာသာၿပန္ခဲ့ၿခင္းၿဖစ္ရာ တစ္အုပ္ဆိုလွ်င္ တစ္အုပ္ဆိုသေလာက္ ေကာင္းမြန္ခဲ့သည္။ စာေကာင္းေပေကာင္း အၿဖစ္လည္းက်န္ရစ္ခဲ့သည္။

       ပုလိပ္သည္ လူ႕သဘာ၀ကို အနက္ရႈိင္းဆံုး အပိုင္းအထိ စူးစမ္းရွာေဖြထားေသာ၊ ကပ္ေရာဂါႀကီး တစ္ခု က်ေရာက္လာေသာအခါ လူတစ္ဦးစီ၏ မတူညီေသာ တုန္႔ၿပန္မႈမ်ား၊ လူအမ်ိဳးမိ်ဳး၏ စရိုက္မ်ားကို ထင္ထင္ရွားရွား ေဖာ္ထုတ္ထားသည္။ ထုိစာအုပ္သည္ စနစ္ဆိုးႀကီးတစ္ခု က်ေရာက္လာေသာအခါ ထိုစနစ္ဆိုးႀကီးအေပၚ လူအမ်ိဳးမ်ိဳး၏ တုန္႔ၿပန္ပံုကို ေရးသားၿခင္း ၿဖစ္သည္ဟု မွတ္သားမိသည္။

       ထိုစာအုပ္ တစ္အုပ္လံုးသည္ အနိ႒ာရုဏ္မ်ားၿဖင့္ ၿပည့္ေနၿပီး၊ တစ္အုပ္လံုးၿပီးသည္အထိ အခ်ိန္အေတာ္ႀကာ ေပးၿပီးဖတ္ခဲ့ရသည္။ ဆရာထင္လင္း၏ ဘာသာၿပန္လက္ရာသည္ အလြန္ အႏုစိတ္ၿပီး၊ အေရးအသားကို ေပၚလြင္သည္အထိ ဂရုစိုက္ကာ ဘာသာၿပန္ခဲ့သည္။ တစ္ေႀကာင္းဆို တစ္ေႀကာင္းဆိုသေလာက္ ေလးေလးပင္ပင္ႏွင့္ ထိထိမိမိ ရွိလွသည္။ ထိုစာအုပ္မွ ဇာတ္ေကာင္မ်ား၏ တုန္႔ၿပန္ပံု ကလည္း အႏုစိတ္ကာ ၀တၳဳစာအုပ္ဖတ္ေနသည္ ဟူေသာ အသိေပ်ာက္ကာ ပုလိပ္ေရာဂါ ကပ္ဆိုးႀကီး သင့္ေနေသာၿမိဳ႕ထဲ ေရာက္သြားကာ ထြက္ေပါက္မရိွပဲ မြန္းႀကပ္ကာ တလည္လည္ႏွင့္ ၿဖစ္ေနမိပါသည္။

      ဖတ္ေနရင္း စနစ္ဆိုးႀကီး၏ ေအာက္တြင္ ေနထိုင္ရေသာ ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ ဘ၀မ်ား ႏွင့္လည္း ႏိႈင္းယွဥ္ႀကည့္ေနမိသည္။ ကပ္ဆိုးႀကီးေရာက္လာေသာအခါ ေန့မအား၊ ညမအား မိမိလုပ္ရမည့္ အလုပ္ကို ညဥ္းညဴၿခင္းမရိွ၊ စိတ္ပ်က္ၿခင္းမရိွဘဲ တိတ္ဆိတ္စြာ လုပ္ကိုင္ေနေသာ ေဒါက္တာေရး၏ စရုိက္ကား ၿဖစ္တည္မႈ ပဓာန၀ါဒကို ထိုဇာတ္ေကာင္ၿဖင့္ ပံုေဖာ္ထားသည္ဟု ဆိုႏိုင္သည္။ အၿဖစ္တရားကို အရိွအတိုင္း လက္ခံကာ ဇြဲ၊ သတၱိၿဖင့္ ရုန္းကန္ရဲသည့္ စံၿပလူသားတစ္ဦးကို ပံုေဖာ္ထားသည္။

      ထို႔၀တၳဳမွ ဇာတ္ေကာင္ အသီးသီးသည္ မိမိတို႔ပတ္၀န္းက်င္တြင္ အသက္ရွင္ေနသကဲ့သို႔ ခံစားရပါသည္။ အသက္ရွင္ၿခင္း၊ ေသဆံုးၿခင္းမ်ားသည္ အေမ့ေလွ်ာ့ခံဘ၀မွ ဘ၀၏အစိတ္အပိုင္း အၿဖစ္သို႔ နီးနီးကပ္ကပ္ ေရာက္ရိွလာၿပီး လူသားတစ္ဦး၏ ဒုကၡ၊ သုကၡ မ်ားၿဖင့္ ၿပည့္ေနေသာ္လည္း ဆက္လက္ ေလွ်ာက္လွမ္းေနရေသာ ဘ၀ကို ထြက္ေပါက္မရိွ တ၀ဲလည္လည္ ခံစားရပါသည္။

   တစ္စံုတစ္ခု၏ ၿပစ္ဒဏ္စီရင္ခံရၿခင္းကို ေစာင့္ေနမည့္အစား၊ ဆက္ေလွ်ာက္ေနရေသာ အေနအထားကို ဖတ္ရေသာအခါ ဆက္ေလွ်ာက္ေနရဲသည့္သတိၱႏွင့္ အားမာန္ကိုရရိွပါသည္။

    ထိုသို႔ ရသ၀တၳဳတစ္ပုဒ္ကို ၾကိဳက္မိေသာအခါ ထို၀တၳဳမွေပးေသာ အေတြးအျမင္၊ ဇြဲ သတၱိမ်ားသည္ မိမိ၏ စိတ္အတြင္းသို႔ စိမ့္၀င္သြားသလို ခံစားရပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း တစ္ခု သတိထားရမည့္အရာမွာ တစ္ခါတစ္ရံ ရသစာေပ ေရးသားေသာ စာေရးဆရာသည္ သူ ယံုၾကည္ေသာ စနစ္တစ္ခု၏ စံမ်ား၊ မိမိ၏ စိတ္ကူးယဥ္မႈမ်ားကို သူတတ္ေသာ ရသအေရးအဖြဲ႕မ်ားျဖင့္ ေရးဖြဲ႕တတ္ၾကသည္။ ထိုအခါ စာဖတ္သူသည္ လြဲမွားစြာ အနက္ေကာက္မႈမ်ား လုပ္လိုက္တတ္ၾကသည္။

     ဥပမာအားျဖင့္ ဆိုေသာ ဆရာေရႊလင္းယုန္ အမည္ခံ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ဦးခ်စ္ေမာင္ ေရးသားေသာ “သူ” ၀တၳဳတြင္ ပါ၀င္ေသာ ဆရာ၀န္ေဒါက္တာျမင့္ေမာင္၏ အနစ္နာခံမႈသည္ အျပင္လက္ေတြ႕ ဘ၀တြင္ျဖစ္ႏုိင္ပါ့မလားဟု သံသယရိွစရာျဖစ္သည္ဟု စာေရးဆရာကိုတာ က မယုတ္မလြန္ ေရးသားခဲ့ပါသည္။

   မျပည့္စံုေသာ အခ်က္အလက္မ်ားေပၚတြင္ မူတည္၍ ခ်မွတ္ရေသာ မည္သည့္ဆံုးျဖတ္ခ်က္မဆို မွန္ကန္ဖို႕ ရာႏႈန္းလည္းနည္းေလသည္။ ထိုသို႔ေသာ အရာမ်ားကိုေတာ့ သတိခ်ပ္ထားသင့္ပါသည္။

    ထို႔ေၾကာင့္ စိတ္တြင္စြဲသြားေသာ ရသစာေပ တစ္အုပ္ျဖင့္ မိမိ ဘ၀အတြက္ လိုအပ္ေသာ တြန္းအားမ်ားကိုရရိွပါသည္။ မိမိ ဘ၀အတြက္ မွန္ကန္ေသာ ဘ၀ အျမင္မ်ား လည္း ေျပာင္းလဲ သြားႏိုင္ပါသည္။