လက္ထပ္ပြဲအၿပီး၊ ႏွစ္လေလာက္အၾကာ
ညနက္ပိုင္းမွာ က်မတို႔အိမ္ေခါင္းေလာင္းကို တီးသံၾကားရပါတယ္။ က်မတံခါးကို ဆြဲဖြင္႔လိုက္ခ်ိန္မွာ
သမီးငိုၿပီး က်မလက္ေမာင္းထဲကို လဲက်သြားပါတယ္။ က်မ သမီးကို အိမ္ထဲကို ဆြဲေခၚသြားၿပီး၊
ၾကည္႔လိုက္ခ်ိန္မွာ သူမရဲ႕မ်က္ႏွာ၊ လည္ပင္းနဲ႔ လက္ေမာင္းေတြမွာ အညိဳအမဲစြဲေနပါတယ္။
သူ႔ေယာက်္ား အရက္ေသာက္ၿပီး၊ သူ႔ကို ဘယ္ေလာက္ရိုက္တယ္ဆိုတာ ေျပာပါတယ္။ က်မအိမ္ေဖၚမေလး
ေျပာတဲ႔ ေၾကာက္စရာဇာတ္လမ္းေတြကို က်မခ်က္ခ်င္း ျပန္ၾကားမိပါၿပီ။
က်မသမီးကို ျပန္ပို႔အၿပီးမွာ က်မ ဘာအေၾကာင္းေၾကာင္႔
ဒီလုိျဖစ္ရသလဲ စဥ္းစားရပါၿပီ။ ဒီအေျခအေနထိေအာင္ က်မသမီး ဘာလို႔လက္ခံေနတာလဲ။ အိမ္ေဖၚမေလးကို
မကူညီဘဲ၊ လူသားတစ္ဦးရဲ႕လုပ္ေဆာင္ရမယ္႔ဝတၱရားကို ပ်က္ကြက္ခဲ႔တဲ႔ သူမအေမ က်မေၾကာင္႔လား။
မတရားမႈကို တားျမစ္တဲ႔အေနနဲ႔ က်မတို႔ တတ္ႏိုင္သေလာက္ လုပ္သင္႔တယ္လို႔ အခ်က္ေပးေနၿပီလို႔
ဆိုလိုတာလား။ ဘယ္သူခံရတာျဖစ္ျဖစ္၊ မတရားဘူးဆိုရင္ ႏိုင္သေလာက္ မလုပ္သင္႔ဘူးလား။
က်မ အသဲေတြ ကြဲေနပါၿပီ။ အိမ္တြင္းအၾကမ္းဖက္မႈဆိုတာ
ဆင္းရဲသားေတြမွာပဲျဖစ္တတ္တယ္၊ ခ်မ္းသာသူေတြ၊ ေခတ္မွီသူေတြကေတာ႔ လက္ထပ္ၿပီးရင္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္
ေနၾကတယ္လို႔ က်မေယာက်္ားနဲ႔က်မ အၿမဲယုံၾကည္ခဲ႔ပါတယ္။
ဒီလုိႏွိပ္စက္တာကို ဘာလို႔အၾကာႀကီး မေျပာဘဲေနတာလဲလို႔
က်မသမီးကို ေမးၾကည္႔တယ္။ သူမ ဒီလိုျပန္ေျဖတယ္။
“အေမ၊ တယ္လီဖုန္းဆက္ၿပီး ေျပာဖို႔ႀကိဳးစားတိုင္း
က်မ အိမ္ေဖၚမေလးရဲ႕အျဖစ္အပ်က္ကို အၿမဲသတိရတယ္။ ဂီးတလဲ သမီးလို အျဖစ္မ်ဳိးႀကံဳခဲ႔ပါတယ္။ အေမနဲ႔အေဖ ဘာမွဝင္စြက္ၿပီး မေျပာခဲ႔ဘူး။
အၿမဲႏုတ္ပိတ္ေနခဲ႔တယ္။ တကယ္ေတာ႔ လင္၊မယားႏွစ္ေယာက္ၾကားကိစၥကို ဝင္မစြက္ဖက္ဖို႔ အေဖ
အေမ႔ကို ေသေသခ်ာခ်ာ ေျပာထားခဲ႔တယ္ေလ။ ဒါေၾကာင္႔ က်မ မွားယြင္းမႈမရိွေအာင္ ေရငုံႏုတ္ပိတ္ေနသင္႔တယ္လို႔
ေတြးမိတယ္ေလ။”
ေဘးမွာထိုင္ၿပီး၊ အေရးတယူ မျပဳသင္႔တဲ႔အခ်ိန္အခါ
မဟုတ္ေတာ႔ပါဘူး။ အိမ္ေဖၚမေလးဂီးတနဲ႔ ကေလးေတြကို
က်မအိမ္ကိုေခၚထားလိုက္တယ္။ က်မအိမ္ေဖၚမေလးနဲ႔ က်မသမီးကို ႏွိပ္စက္မႈကင္းၿပီး၊ ခ်စ္ခင္ေအးခ်မ္းတဲ႔ပတ္ဝန္းက်င္မွာေနရဖို႔
က်မ တတ္ႏိုင္တာ အားလုံးလုပ္ေတာ႔မယ္။
က်မ ေရွ႕ေနတစ္ေယာက္နဲ႔ ဆက္သြယ္တယ္။ က်မသမီးေယာက္်ားနဲ႔
အိမ္ေဖၚမေလးရဲ႕ေယာက်္ားတို႔ က်ဴးလြန္တဲ႔ အိမ္တြင္းအၾကမ္းဖက္၊ ႏွိပ္စက္တဲ႔အမႈကို တရားရုံးမွာ
တရားစြဲေျဖဖို႔ပါ။ ဘုရားသခင္ရဲ႕ေစာင္မမႈ၊ ခိုင္မာတဲ႔အေထာက္အထားနဲ႔ မ်က္ျမင္သက္ေသေတြ
က်မတို႔ဖက္မွာ ရိွခဲ႔ပါၿပီ။ က်မတို႔ အမႈႏွစ္ခုလုံးႏိုင္ခဲ႔ပါၿပီ။
က်မသမီးနဲ႔ အိမ္ေဖၚမေလးတို႔ လိုအပ္တဲ႔ကူညီမႈရခဲ႔ပါတယ္။
ဒါေပမဲ႔ အိမ္တြင္းအၾကမ္းဖက္မႈရဲ႕ သားေကာင္ေတြရိွေနဦးမယ္ဆိုတာ က်မတို႔ သိခဲ႔ပါၿပီ။
နီးစပ္ရာရဲစခန္းကို ဆက္သြယ္ခ်ိန္မွာ အျခားေသာအၾကမ္းဖက္ခံသားေကာင္ေတြ ရိွတယ္ဆိုတာ ေျပာျပၾကပါတယ္။
ထိုအမ်ဳိးသမီးေတြကို က်မတို႔ရဲ႕အေတြ႔အႀကံဳေတြ ေျပာျပတယ္။ ဥပေဒလမ္းညႊန္မႈေတြ လုပ္ေပးတယ္။
ေနာက္ပိုင္း Ultimate လို႔ေခၚတဲ႔ NGO တစ္ခုကို
က်မတို႔ ထူေထာင္လိုက္ပါတယ္။ ဘင္ဂေလာၿမိဳ႕နဲ႔ အနီးအနားေက်းရြာေတြမွာ အၾကမ္းဖက္မႈအတြက္
ဥပေဒနဲ႔အခြင္႔အေရးကို အမ်ဳိးသမီးေတြ ပိုမိုသိရိွဖို႔ ေဆာင္ရြက္ပါတယ္။ ဥပေဒေၾကာင္းဆိုင္ရာမွာ
အခမဲ႔ကူညီပါတယ္။ ပန္းထိုးျခင္း၊ အပ္ခ်ဳပ္ျခင္း၊ အေျခခံကြန္ျပဳတာသင္တန္း၊ ပန္းခ်ီဆြဲျခင္း၊
ဥယ်ာဥ္စိုက္ပ်ဳိးျခင္း စတဲ႔ သင္တန္းေတြ NGO မွ ဖြင္႔လွစ္ေပးပါတယ္။ ေက်းရြာမွ အမ်ဳိးသမီးမ်ား
လြတ္လပ္စြာေျပာဆိုဖို႔ စည္းရုံးတိုက္တြန္းပါတယ္။
အခ်ိန္ေတြ တျဖည္းျဖည္းကုန္ဆုံးသြားပါတယ္။
က်မသမီး ဒီပီကား ေနာက္တစ္ႀကိမ္အိမ္ေထာင္
ထပ္ျပဳၿပီး၊ ကေလးတစ္ေယာက္ထပ္ရပါၿပီ။ သူ႔ေယာက်္ားနဲ႔အတူ ခ်င္ႏိုင္းမွာ ေပ်ာ္ရႊင္စြာေနထိုင္ၾကပါတယ္။
က်မေယာက်္ား ေဒလီၿမိဳ႕ကို ေျပာင္းေရႊ႕ခ်ိန္မွာ အိမ္ေဖၚမေလးဂီးတ သူ႔ရြာကိုျပန္သြားခဲ႔ၿပီး၊ Ultimate အဖြဲ႔နဲ႔ အလုပ္ေတြဆက္လုပ္ခဲ႔ပါတယ္။
အခုေတာ႔ Ultimate အဖြဲ႔ကို ဘင္ဂေလာၿမိဳ႕ရိွေက်ာင္းဆရာေတြ စီမံခန္႔ခြဲပါတယ္။
ျပန္ေတြးၾကည္႔တဲ႔အခါ၊ တကယ္လို႔ အိမ္ေဖၚမေလးဂီးတရဲ႕ဒုကၡေတြကို
ေစာစီးစြာ ဝင္စြက္ၿပီး ေျဖရွင္းခဲ႔ရင္ က်မသမီးေတြအတြက္ မွန္ကန္တဲ႔နမူနာျဖစ္လာႏိုင္မယ္။
က်မတို႔ခံစားရတဲ႔ဒုကၡမ်ဳိး မႀကံဳေအာင္ ေရွာင္လြဲႏိုင္မွာပါ။ က်မ အခု သိလိုက္ပါၿပီ။
အိမ္တြင္းအၾကမ္းဖတ္မႈေတြ က်မတို႔အိမ္တံခါးဝ ေရာက္လာခ်ိန္အထိ ေစာင္႔မေနသင္႔ပါဘူး။ ေရာက္မလာခင္
ေျဖရွင္းသင္႔တာေျဖရွင္း၊ လုပ္သင္႔တာကို လုပ္ကိုင္ရမွာပါ။
( Opening my
eyes by Neha Mehta- RD- Feb,2011 ကို ဘာသာျပန္ဆိုပါသည္။ )
