“ဘယ္ေတာ႔မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလို႔ မေျပာပါနဲ႔”

         ကၽြန္မ ဘဝမွာ အလုပ္ခ်င္ဆုံးအလုပ္က ေက်ာင္းဆရာမပါ။ ေက်ာင္းဆရာမအလုပ္ကလြဲလို႔ အျခားအလုပ္ကို စဥ္းစားလို႔ မရပါဘူး။ ကေလးဘဝမွစလို႔ ဝမ္းကြဲေမာင္ႏွမေလးေတြနဲ႔ ေက်ာင္းဖြင္႔တမ္း၊ ဆရာမလုပ္တမ္း ကစားေနတတ္ခဲ႔ပါတယ္။ ျဖစ္လာမယ္႔ေက်ာင္းဆရာမအလုပ္ကို ႀကိဳၿပီးေလ႔က်င္႔ေနမိသလားေတာ႔ မေျပာတတ္ပါဘူး။ ကေလးဘဝတုန္းကေတာ႔ ကိုယ္႔အိမ္မက္အတြက္ ဘယ္လိုတန္ဖိုးေတြ ေပးရမယ္ဆိုတာ သေဘာမေပါက္ပါဘူး။ 

       ကၽြန္မတို႔မိသားစုက လူလတ္တန္းစားမိသားစုပါ။ ေန႔စဥ္စားႏိုင္ေသာက္ႏိုင္ဖို႔ ရုန္းကန္ေနရတဲ႔မိသားစုပါ။ ေကာ္နက္တီကပ္တကၠသိုလ္တက္ဖို႔အိပ္မက္ဟာ ကၽြန္မအတြက္ ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏိုင္တဲ႔အိပ္မက္ပါ။ တကၠသိုလ္တက္ဖို႔ကလြဲလို႔ အျခားဟာ ကၽြန္မ မလုပ္ႏိုင္ပါဘူး။ အေလွ်ာ႔လဲမေပးခ်င္ပါဘူး။ 

          အထက္တန္းေက်ာင္းေတြ စဖြင္႔ခ်ိန္မွာ ကၽြန္မ ေကာလိပ္ဝင္ခြင္႔ စၿပီးေလွ်ာက္ပါတယ္။ ကၽြန္မႏွလုံးသားရဲ႕ဆုံးျဖတ္ခ်က္က ေကာ္နက္တီကပ္တကၠသိုလ္တက္ဖို႔ပါ။ ကၽြန္မရဲ႕အိပ္မက္ တကယ္ျဖစ္လာဖို႔အတြက္ ႀကီးမားတဲ႔အတားအဆီးႀကီးတစ္ခုကေတာ႔ ေငြေၾကးေထာက္ပံ႔မႈပါ။

          ကၽြန္မရဲ႕အိပ္မက္ကို စြန္႔လႊတ္ဖို႔ အဆင္႔သင္႔ပါပဲ။ ကၽြန္မလို သာမာန္အဆင္႔ရိွတဲ႔ အထက္တန္းေက်ာင္းသူေလးကို ဘယ္သူမ်ား ေထာက္ပံ႔မွာလဲ။ အတန္းထဲမွာ ကၽြန္မက အေတာ္ဆုံးေက်ာင္းသူ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒီအဆင္႔နဲ႔ ကၽြန္မေနရာက အေဝးႀကီးပါ။ ကၽြန္မႏွလုံးသားကေတာ႔ အျမင္႔ဆုံးမွန္းထားပါတယ္။ ဆုံးျဖတ္ခ်က္လဲခ်ၿပီးပါၿပီ။ ပညာသင္ေထာက္ပံ႔မႈဆိုတာ အေတာ္ဆုံးေက်ာင္းသား၊ေက်ာင္းသူေတြကို ေပးတာလို႔ ကၽြန္မသိထားတယ္။ သိသမွ် ပညာသင္ဆုတိုင္းကို ကၽြန္မ ေလွ်ာက္ပါတယ္။ ေလွ်ာက္လႊာတင္ၿပီး၊ ေလွ်ာက္ရတာ ကၽြန္မအတြက္ အရွဴံးမရိွႏိုင္ပါဘူး။ ကၽြန္မရဲ႕ပညာေရးအတိုင္ပင္ခံက ဘ႑ာေရးေထာက္ပံ႔မႈစနစ္ကို ရွင္းျပပါတယ္။ ကၽြန္မေလွ်ာက္လႊာေတြကို တင္ေသာ္လည္း ပညာသင္ဆုရဖို႔အရည္အခ်င္းျပည္႔မွီမယ္လို႔ မထင္ပါဘူး။

          ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြၿပီးဆုံးသြားပါၿပီ။ ေကာလိပ္ေက်ာင္းဝင္ခြင္႔ကို ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းေတြ စရေနပါၿပီ။ ကၽြန္မအတြက္ ေရာက္လာမယ္႔စာကို စိတ္လႈပ္ရွားစြာ ေစာင္႔ေမွ်ာ္ေနမိပါတယ္။ ေနာက္ဆုံး ေကာ္နက္တီကပ္တကၠသိုလ္မွ စာတစ္ေစာင္ ကၽြန္မဆီ ေရာက္လာပါတယ္။ ေၾကာက္လန္႔ျခင္း၊ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းခံစားမႈေတြ ကၽြန္မ တစ္ကိုယ္လုံးကို လႊမ္းၿခံဳသြားပါတယ္။ စာအိတ္ကို ေဖါက္ဖတ္ဖို႔ အသင္႔ပါပဲ။ မ်က္ရည္ေတြ မ်က္လုံးမွာဝဲလာပါတယ္။ တုန္ရီေနတဲ႔လက္နဲ႔ စာအိတ္ကို ေဖါက္လိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္မ ေအာင္ျမင္ခဲ႔ပါၿပီ။ ေကာ္နက္တီကပ္တကၠသိုလ္ဝင္ခြင္႔ကို ကၽြန္မ ရခဲ႔ပါၿပီ။ 

            စိတ္လႈပ္ရွားမႈ၊ ေၾကာက္ရႊံ႕မႈေတြကို ခံစားရၿပီး၊ ကၽြန္မ ခဏတာ ငိုေၾကြးမိပါတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ႀကိဳးစားမႈေၾကာင္႔ တကၠသိုလ္ဝင္ခြင္႔ကို ရခဲ႔ပါၿပီ။ သို႔ေသာ္လည္း ကၽြန္မရဲ႕ ေငြေရးေၾကးေရးအေျခအေနေၾကာင္႔ ကၽြန္မရဲ႕ဝင္ခြင္႔ကို ျငင္းဆိုခဲ႔ရင္ ဘယ္လိုလုပ္ရပါ႔မလဲ။

          အခ်ိန္ျပည္႔အလုပ္ေတြ ကၽြန္မလုပ္ခဲ႔ေသာ္လည္း၊ ေက်ာင္းလခေပးရုံသာ လုံေလာက္ပါတယ္။ မိဘေတြက အဲဒီေငြေတြ ေထာက္ပံ႔ေပးဖို႔မတတ္ႏိုင္ပါဘူး။ ေထာက္ပံ႔ႏိုင္သလိုအေျခအေနမ်ဳိး ကၽြန္မ ဟန္မေဆာင္ခ်င္ပါဘူး။ ကၽြန္မဟာ မိသားစုထဲမွာ ပထမဆုံး တကၠသိုလ္တက္ႏိုင္သူပါ။ မိဘေတြ ကၽြန္မအတြက္ ဘယ္ေလာက္ဂုဏ္ယူၾကတယ္ဆိုတာ ကၽြန္မ သိပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ မိဘေတြ တကၠသိုလ္တက္ဖို႔ မေထာက္ပံ႔ႏိုင္ၾကပါဘူး။ 

          ကၽြန္မမိဘေတြဟာ တကယ္႔ကို အံ႔ၾသဖို႔ေကာင္းသူေတြပါ။ အခက္အခဲေတြ ဘယ္ေလာက္ေတြ႔ေတြ႔ အိပ္မက္ေတြကို မစြန္႔လႊတ္ဖို႔ ကၽြန္မကိုေျပာျပပါတယ္။ အခက္အခဲေတြနဲ႔ တိုက္ခိုက္ရင္ဆိုင္ ေနရေသာ္လည္း ဘဝမွာတကယ္ျဖစ္ခ်င္တဲ႔အရာကို မ်က္ေျခမျပတ္ဖို႔ သင္ေပးၾကပါတယ္။ ကၽြန္မ မိဘေတြ မွန္ကန္ပါတယ္။ ကၽြန္မကိုယ္ ကၽြန္မ ဆက္လက္ၿပီး ယုံၾကည္မႈအျပည္႔ထားပါတယ္။ ကၽြန္မအိပ္မက္ေတြကိုလည္း ဆက္လက္ယုံၾကည္ေနဆဲပါ။

          လေပါင္းမ်ားစြာကုန္ဆုံးသြားပါတယ္။ ေငြေၾကးေထာက္ပံ႔ေရးအဖြဲ႔ထံမွ ျပန္ၾကားခ်က္ တစုံတရာကို ကၽြန္မ မရေသးပါဘူး။ အေထာက္အပံ႔ေပးဖို႔အတြက္ ကၽြန္မရဲ႕အရည္အခ်င္း မျပည္႔မီွဘူးလို႔ ယူဆပါတယ္။ သို႔ေသာ္ကၽြန္မရဲ႕ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ကို အခုထိ မစြန္႔လႊတ္ေသးပါဘူး။ ေနာက္ဆုံး ကၽြန္မထံကို စာတစ္ေစာင္ ေရာက္လာပါတယ္။ စိတ္ထက္သန္စြာနဲ႔ စာကိုဖြင္႔လိုက္ပါတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း ထိုစာမွာ မွားယြင္းသည္႔စာတစ္ေစာင္ပါ။ စာပါအေၾကာင္းအရာကေတာ႔ ကၽြန္မေလွ်ာက္လႊာကို စီစစ္ဖို႔အတြက္ လိုေနတဲ႔အခ်က္အလက္ေတြကို ထပ္ေတာင္းတာပါ။ 

          ထိုကဲ႔သို႔စာေတြ ထပ္ၿပီးေရာက္လာခဲ႔ပါတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ေတြကို ထပ္ခါထပ္ခါ ဖ်က္ဆီးေနသလိုပါပဲ။ ေနာက္ဆုံးမွာေတာ႔ စာအိပ္အႀကီးႀကီးတစ္လုံး ကၽြန္မထံေရာက္လာပါတယ္။ ကၽြန္မ တကၠသိုလ္တက္ဖို႔၊ မတက္ဖို႔ အဆုံးအျဖတ္ေပးမယ္႔စာတစ္ေစာင္ဆိုတာကို ကၽြန္မ သိလိုက္ပါၿပီ။ စာအိတ္ႀကီးကို ကၽြန္မ ေဖါက္လိုက္ပါတယ္။ စာအိတ္ထဲမွစာရြက္စာတမ္းေတြရဲ႕ဆိုလိုရင္းကို ကၽြန္မ နားမလည္ပါဘူး။ 

          ေနာက္ရက္မွာေတာ႔ ကၽြန္မ ထိုစာအိတ္ႀကီးကို ေက်ာင္းကိုသယ္သြားပါတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ပညာေရးအႀကံေပးကို စာရြက္စာတမ္းေတြအေၾကာင္း ၾကည္႔ရွဴေပးဖို႔ ေမးျမန္းပါတယ္။ အႀကံေပးဆရာရဲ႕မ်က္ႏွာ ဝင္းပစြာၿပံဳးသြားပါတယ္။ အသုံးစရိတ္ေတြကို က်ခံေပးဖို႔အတြက္ ေငြေၾကးကူညီမႈကို ကၽြန္မရရိွခဲ႔ပါၿပီ။ ထို႔ျပင္ ေလွ်ာက္ထားေသာ အျခားပညာသင္ဆုႏွစ္ဆုကိုလည္း ကၽြန္မ ရရိွပါေသးတယ္။ ရုတ္တရက္ ကၽြန္မ ထိတ္လန္႔သြားသလိုျဖစ္ၿပီး၊ ငိုခ်လိုက္ပါေတာ႔တယ္။ ေနာက္ဆုံးမွာေတာ႔ ကၽြန္မရဲ႕အိပ္မက္ေတြ အေကာင္အထည္ေပၚလာခဲ႔ပါၿပီ။

          ယခု ေကာ္နက္တီကပ္တကၠသိုလ္ ဂ်ဴနီယာတန္းမွာ ကၽြန္မတက္ေနပါတယ္။ အဂၤလိပ္စာအဓိကေမဂ်ာယူထားပါတယ္။ ယခုေထာင္စုႏွစ္ရဲ႕အစမွာ ကၽြန္မအိပ္မက္ေတြ တကယ္အေကာင္အထည္ေပၚလာေတာ႔မွာပါ။ ကၽြန္မ ဆရာမတစ္ေယာက္ျဖစ္လာေတာ႔မွာပါ။

          ကၽြန္မ အၿမဲယုံၾကည္တဲ႔ ဆိုရိုးစကားေလးကေတာ႔

“ ေကာင္းကင္ကိုေရာက္ဖို႔ အၿမဲႀကိဳးစားေနပါကြယ္။ ေကာင္းကင္ကို မေရာက္ခဲ႔ရင္ေတာင္ ၾကယ္ေလးေတြၾကား ေရာက္ေနပါလိမ္႔မယ္။”

( Chicken Soup for the College Soul စာအုပ္မွ Never Say Never by Rosa Torcasio ကို ဘာသာျပန္ဆိုျခင္း ျဖစ္ပါသည္။  )

လီမြန္နစ္တစ္ခြက္ႏွင္႔ ခ်စ္ပုံျပင္- ( ၂ )

“အဲဒီအခ်ိန္အလွတရားကို မင္းျမင္ရဲ႕လား။ ႏွစ္ေတြကုန္သြားေသာ္လည္း အခ်စ္ေတြပိုပိုၿပီး တိုးလာတယ္။ တခါတေလေတာ႔လဲ ရန္ျဖစ္တာေပါ႔ကြာ။ ဒါေပမဲ႔ အခ်စ္ေတာ႔ မပ်က္ဘူးကြ။”

“က်ဳပ္ မိန္းမကို ခ်စ္တဲ႔အခ်စ္ကို ဘယ္လိုရွင္းျပရမလဲ မသိဘူး။ အခ်စ္ေတြက ထာဝရပဲ။  ပိုလို႔ေတာင္ ခိုင္မာလာေသးတယ္။ က်ဳပ္ဘဝမွာ အမွားေတြ အမ်ားႀကီး လုပ္ခဲ႔တယ္။ ဒါေပမယ္႔ လက္ထပ္တာမွားတယ္လို႔ေတာ႔ ဘယ္ေတာ႔မွ မခံစားခဲ႔ပါဘူး။” လို႔ အဖိုးႀကီး ေခါင္းေလး တၿငိမ္႔ၿငိမ္႔နဲ႔ ေျပာျပပါတယ္။ 

“ဘဝဆိုတာ အရမ္းကို ခက္ခဲလြန္းပါတယ္ကြာ။ က်ဳပ္အတြက္ အခုေခတ္လူ႔ေလာကႀကီးက တကယ္႔ကို နားလည္ရခက္တယ္ကြာ။ က်ဳပ္ဘဝကို ျပန္စဥ္းစားလိုက္ရင္ ေသခ်ာတာတစ္ခုေတာ႔ရိွတယ္။ ဘဝမွာ စြမ္းအားအႀကီးဆုံးက ေငြေၾကးမဟုတ္ဘူး။ ေလာဘမဟုတ္ဘူး။ ေဒါသမဟုတ္ဘူး။ ခ်စ္ျခင္းတရားပါ။ ခ်စ္ျခင္းတရားကို စကားလုံးေတြနဲ႔ ေဖၚက်ဴးလို႔ မရဘူး။ ကဗ်ာဆရာေတြ၊ စာေရးဆရာေတြက ႀကိဳးစားၿပီး ခ်စ္ျခင္းတရားကို ပုံေဖၚၾကတယ္။ မရပါဘူးကြာ။ အခ်စ္ဆိုတာ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ မတူဘူးကြ။ က်ဳပ္ မိန္းမကို အရမ္းခ်စ္တယ္။ မင္း ျမင္တဲ႔အတိုင္းပဲကြာ။ ေသရင္ေတာင္မွ အုတ္ဂူႏွစ္ခုယွဥ္ၿပီးထားမယ္ကြာ။”

ကၽြန္ေတာ္႔ ဖန္ခြက္အလြတ္ကို အဖိုးႀကီးၾကည္႔လိုက္တယ္။

“မင္းထင္တာထက္ ပိုၾကာၾကာ က်ဳပ္ေျပာေနမိၿပီထင္တယ္။” လို႔ အဖိုးႀကီး ေတာင္းပန္စကားဆိုပါတယ္။ 

“လင္မနစ္ေဖ်ာ္ရည္ကို မင္းႀကိဳက္မယ္ထင္ပါတယ္ကြာ။ မင္း ျပန္သြားတဲ႔အခါ မင္းမိန္းမ၊ မင္းကေလးေတြကို ခ်စ္ပါ။ မင္းဘဝရဲ႕ေနတိုင္း သူတို႔ကို ခ်စ္ပါကြာ။ သူတို႔နဲ႔ ဘယ္ေတာ႔ ခြဲခြါရမလဲဆိုတာကို ဘယ္သူသိႏိုင္မွာလဲကြာ။”

ကၽြန္ေတာ္႔ကားဆီသို႔ လမ္းေလွ်ာက္သြားခ်ိန္မွာ အဖိုးႀကီးရဲ႕စကားလုံးအင္အားေတြကို ခံစားေနရပါတယ္။ အဖိုးႀကီး သူ႔မိန္းမ ဆုံးသြားတာႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာၿပီး။ သို႔ေသာ္လည္း အဖိုးႀကီးက ဆက္ၿပီး ခ်စ္ေနတာျဖစ္မယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ထင္မိပါတယ္။ လစ္မနစ္ဆိုင္ေလးနဲ႔ တစ္ခါတရံေရာက္လာတတ္တဲ႔ ဧည္႔သည္ေတြကို စကားေျပာေနရတဲ႔ အဖိုးႀကီးကို သနားမိပါတယ္။ 

လမ္းမေပၚျပန္ေရာက္ေသာ္လည္း၊ အဖိုးႀကီး ကၽြန္ေတာ္႔စိတ္ထဲမွ မထြက္ပါဘူး။ ရုတ္တရက္ လီမြန္နစ္ေဖ်ာ္ရည္ဖိုး ကၽြန္ေတာ္ မေပးမိဘူးဆိုတာကို သတိရလိုက္ပါတယ္။ ကားကို ျပန္ေကြ႔ၿပီး ေမာင္းလာခဲ႔ပါတယ္။ အိမ္နားကို ကားေရာက္လာတဲ႔အခါ ကားတစ္စင္းရပ္ထားတာ ေတြ႔လိုက္ရပါတယ္။ အျခားကားတစ္စင္းကို ေတြ႔လိုက္လို႔႔ ကၽြန္ေတာ္ ရုတ္တရက္ အံ႔ၾသသြားပါတယ္။ 

ကၽြန္ေတာ္ ကားရပ္ၿပီး၊ စင္ဝင္ေအာက္ကို လမ္းေလွ်ာက္သြားပါတယ္။ ဘယ္သူမွ မေတြ႔ပါဘူး။ ကုလားထိုင္ေပၚမွာပိုက္ဆံကို တင္ေပးထားၿပီး၊ ျပတင္းေပါက္မွ လွမ္းၿပီးၾကည္႔လိုက္ပါတယ္။ ဧည္႔ခန္းအလယ္မွာ အဖိုးႀကီး သူ႔မိန္းမနဲ႔ ေျဖးေျဖးေလး ကေနပါတယ္။ 

ကၽြန္ေတာ္ သေဘာေပါက္နားလည္သြားပါတယ္။ အဖိုးႀကီး သူ႔မိန္းမကို ထာဝရမဆုံးရွံဴးပါဘူး။ ေန႔လည္ခင္းတစ္ခု အျပင္ထြက္သြားတာပါ။

ထိုအျဖစ္အပ်က္ကိုႀကံဳေတြ႔ခဲ႔ၿပီး၊ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္ အဖိုးႀကီးႏွင္႔ သူ႔မိန္းမ အေၾကာင္းကို စဥ္းစားမိေနတုန္းပါ။ သူတို႔ေနထိုင္ျဖတ္သန္းတဲ႔ဘဝမ်ဳိးကို ကၽြန္ေတာ္ လိုခ်င္မိပါတယ္။ သူတို႔လို ကေလးေတြ၊ ေျမးေတြအထိ ခ်စ္ေနခ်င္မိပါတယ္။ သူ႔မိန္းမနဲ႔အတူ ကေနတဲ႔အဖိုးႀကီးျဖစ္ခ်င္မိပါတယ္။ တကယ္ေတာ႔ အခ်စ္ထက္ႀကီးမားတဲ႔ဆုမြန္ေကာင္းမရိွပါဘူး။

( Chicken Soup for the Couple’s Soul စာအုပ္မွ Lemonade and a Love Story by Justin R.Haskin ကို ဘာသာျပန္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။  )

လီမြန္နစ္တစ္ခြက္ႏွင္႔ ခ်စ္ပုံျပင္- ( ၁ )

         ကႏာၱရဆန္ေသာ အင္ဒီယားနားလမ္းမႀကီးအတိုင္း ကားေမာင္းလာစဥ္ “လတ္ဆတ္ေသာလီမြန္နစ္ေဖ်ာ္ရည္ရမည္” ဟူေသာဆိုင္းဘုတ္ကို ေတြ႔လိုက္ေသာေၾကာင္႔ ကားကို ဆြဲေကြ႔လိုက္ပါသည္။ ဓါတ္ဆီဆိုင္ သို႔မဟုတ္ စတိုးဆိုင္ေလးတစ္ဆိုင္ေတြ႔ရမည္ဟု ထင္မိေသာ္လည္း တကယ္တမ္းေတြ႔လိုက္ရသည္မွာ အိမ္ေလးတစ္လုံးပါ။ စင္ဝင္ေအာက္တြင္ အဖိုးႀကီးတစ္ေယာက္ထိုင္ေနပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ကားထဲမွထြက္စဥ္ အနီးအနားတြင္ မည္သူမွ် မေတြ႔မိပါ။ အဖိုးႀကီးက ကၽြန္ေတာ္႔ကို လီမြန္နစ္တစ္ခြက္ထည္႔ေပးၿပီး၊ ထိုင္ခုံေနရာေပးပါသည္။ ထိုေနရာသည္ ဂ်ဳံခင္း၊ ေကာင္းကင္ႀကီး၊ ေနေရာင္ျခည္တို႔ႏွင္႔ အလြန္သာယာလွပေသာေနရာေလးပါ။

          ကၽြန္ေတာ္႔ခရီးစဥ္ႏွင္႔ ရာသီဥတုအေျခအေနကို စကားစျမည္ေျပာမိပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္႔မွာ မိသားစုရိွပါသလားဟု အဖိုးႀကီးက ေမးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း မဂၤလာေဆာင္ၿပီးတာ မၾကာေသးေၾကာင္း မၾကာမွီကေလးရမည္ဟု ေမွ်ာ္လင္႔ရေၾကာင္း ျပန္ေျပာမိသည္။ မိသားစုကို အလြန္အေရးေပးေသာေက်နပ္မႈမ်ဳိးျဖင္႔ အဖိုးႀကီးသည္ အလြန္ေက်နပ္ေနပါသည္။ အဖိုးႀကီးက သူ႔ဘဝကို ကၽြန္ေတာ္႔ကို ေျပာျပပါသည္။ မွတ္သားေလာက္ေသာေၾကာင္႔ ကၽြန္ေတာ္ျပန္ၿပီး မွ်ေဝေပးပါရေစ။

         “မိသားစုနဲ႔ပတ္သက္ရင္ေတာ႔ အၿမဲတမ္းအေရးပါတာေလးေတြပါ။ မိန္းမရယ္ ကေလးေတြရယ္ မင္းပိုင္ဆိုင္တဲ႔အိမ္ကေလးတစ္လုံးရယ္ေပါ႔ကြာ။ မင္း အရြယ္တုန္းက အခ်ိန္ေလးေတြကို အၿမဲသတိရေနေသးတယ္ကြာ” လို႔ အဖိုးႀကီး ေျပာပါတယ္။

        “မိသားစုဘဝကို ရလာလိမ္႔မယ္လို႔ ဘယ္တုန္းကမွ မထင္ခဲ႔မိပါဘူး။ က်ဳပ္မွာ မိသားစုႀကီးႀကီးမားမား မရိွပါဘူး။ ဇြဲေကာင္းေကာင္းနဲ႔ တည္ေဆာက္ခဲ႔ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔ကို ႏွစ္ဖက္မိဘေတြ ခ်စ္ခင္ၾကပါတယ္။ အခုအခ်ိန္မွာေတာ႔ ႏွစ္ဖက္မိဘေတြရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြ ေကာင္းမြန္ခဲ႔တယ္ဆိုတာ သေဘာေပါက္ခဲ႔ပါၿပီ။ အခက္အခဲေတြကို ႀကံ႕ႀကံ႕ခံခဲ႔ရပါတယ္။ ညေပါင္းမ်ားစြာ အိပ္ယာထဲမွာ လွဲရင္း ကြာရွင္းျပတ္စဲျခင္းကို စဥ္းစားခဲ႔ရပါတယ္။”

          ဇနီးမယားဆိုတာ ဘာလဲ။ မိသားစုဆိုတာ ဘာလဲ။ ဘာေၾကာင္႔ ဒီလိုျဖစ္ရတာလဲ။ ငါ႔ကေလးေတြကို အိမ္ေထာင္ေရးအဆင္မေျပမႈကို ဘယ္ေတာ႔မွ မႀကံဳေတြ႔ေစရဘူးလို႔ ဆုံးျဖတ္လိုက္ပါတယ္။ 

“က်ဳပ္ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္တုန္းက စိတ္လႈပ္လႈပ္ရွားရွားျဖစ္ခဲ႔ဖူးတယ္။ အခ်စ္ဆိုတာကို မယုံဘူး။ ျပင္းထန္တဲ႔ စိတ္ခံစားမႈတစ္ခုလို႔ ထင္ခဲ႔တယ္။ သူမနဲ႔ကေတာ႔ သူငယ္ခ်င္းလိုပါဘဲ။ ရွစ္တန္းမွာ က်ဳပ္တို႔ ႀကိဳက္သြားၾကတယ္။ က်ဳပ္တို႔ စကားေတြေဖါင္ဖြဲ႔ေအာင္ေျပာေနေသာ္လည္း ရင္ထဲရိွတာေတြကို သိုဝွက္ၿပီး မသိေအာင္ သိမ္းထားၾကတယ္။ သူမက အေကာင္းဆုံးအေဖၚမြန္ပါပဲ။ အထက္တန္းေက်ာင္း တက္တုန္းကာလေတြမွာ က်ဳပ္တို႔ႏွစ္ေယာက္က စြယ္ေတာ္ရြက္လိုပါ။” လို႔ အဖိုးႀကီးက ေျပာပါတယ္။

“သူမ မိသားစုမွာ ျပႆနာေတြျဖစ္ၾကတယ္ကြ။ က်ဳပ္ သူမကို ကူညီတယ္ကြာ။ အေကာင္းဆုံးဂရုစိုက္တယ္ကြာ။ သူမက သိပ္ကိုလွတယ္။ စမတ္က်တယ္။ အျခားေကာင္ေတြလဲ သူ႔ကို လိုခ်င္ၾကတယ္။ က်ဳပ္ကလဲ သူ႔ကို ဘယ္လက္လႊတ္ခံႏိုင္မွာလဲ။” လို႔ အဖိုးႀကီးက ေတြေတြေလးေလး ေျပာပါတယ္။   

  

“က်ဳပ္တို႔တစ္ခါအတူတူ အျပင္ထြက္ဖို႔ ႀကိဳးစားတယ္ကြာ။ ဒါေပမယ္႔ မထင္မွတ္တဲ႔ ျပႆနာေတြ တက္လာၿပီး၊ ၉လလုံးလုံး စကားမေျပာၾကဘူး။ ဒါေပမယ္႔ က်ဳပ္လဲ စာတိုေလးေရးၿပီး ျပန္ဆက္ဖို႔ လုပ္တယ္ကြာ။ စာျပန္လာတယ္ကြ။ အေျခအေနေတြ တျဖည္းျဖည္းျပန္ေကာင္းလာတယ္ကြာ။ အဲဒီေနာက္ သူ ေကာလိပ္ဆက္တက္တယ္။”

အဖိုးႀကီး လီမြန္နစ္ ထပ္ထည္႔ေပးပါတယ္။

“သူ႔အေဖေနတဲ႔ မင္နီဆိုတားမွာ သူ ေက်ာင္းသြားတက္တယ္။ က်ဳပ္က ေဘ႔စ္ေဘာ ကစားခ်င္တယ္။ ေက်ာင္းေတြ တစ္ေက်ာင္းၿပီး တစ္ေက်ာင္း က်ဳပ္ကို ပယ္ခ်တယ္ကြ။ ေနာက္ဆုံးမွ မင္နီဆိုတာျပည္နယ္ ေက်ာင္းအေသးေလးက က်ဳပ္ကို လက္ခံလိုက္တယ္။ ေတာ္ေတာ႔ကို ခက္ခဲတယ္ကြာ။ အဲဒီအေၾကာင္းေတြ ေျပာျပေတာ႔ သူ ငိုတယ္ကြ။” လို႔ အဖိုးႀကီးက သူ႔ရဲ႕ေပ်ာ္ရႊင္စရာအခ်ိန္ေလးေတြကို ၿပံဳးရင္းေျပာပါတယ္။

“က်ဳပ္တို႔ စၿပီး၊ ခ်ိန္းေတြ႔ၾကတယ္။ ငါ႔အခန္းထဲမွာ သူ႔ကို ပထမဆုံးအနမ္းေပးခဲ႔ခ်ိန္ေလးကို သတိရေနတုန္းေပါ႔ကြာ။ က်ဳပ္ ႏွလုံးသား အရမ္းကို ခုန္ေနၿပီး ျငင္းလိုက္မလားလို႔ အရမ္းစိုးရိမ္ေနတယ္ကြာ။ ဒါေပမယ္႔ က်ဳပ္တို႔ရဲ႕အခ်စ္ေတြ ဆက္လက္ႀကီးထြားလာခဲဲ႔ပါတယ္။ ေကာလိပ္ေက်ာင္းၿပီးေတာ႔ က်ဳပ္ ေဘ႔စ္ေဘာ ဆက္ၿပီး ကစားခဲ႔တယ္။ က်ဳပ္တို႔ ဘုရားေက်ာင္းခုံေတြၾကားမွာ သူ႔လက္ေလးကို ကိုင္ၿပီး၊ လက္တြဲလမ္းေလွ်ာက္ရမယ္လို႔ ဘယ္တုန္းကမွ မေတြးခဲ႔မိပါဘူး။”

“အဖိုးတို႔ ကေလးေတြရခဲ႔ၾကပါသလား” လို႔ ကၽြန္ေတာ္ေမးမိပါတယ္။

အဖိုးႀကီးက ၿပံဳးၿပီး ျပန္ေျပာတယ္။

“ေလးေယာက္ရတယ္ေလ။”

“ကေလးေတြကို ေက်ာင္းထားတယ္။ ဘဝကို အေကာင္းဆုံးေနထိုင္ဖို႔ က်ဳပ္တို႔သိသေလာက္ သင္ေပးတယ္ကြာ။ အခုေတာ႔ ကေလးေတြလဲ အိမ္ေထာင္ရက္သားၾကၿပီး သားသမီးေတြ ကိုယ္စီနဲ႔ေပါ႔။ သူတို႔ကေလးေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ေတြ႔ရင္ အရမ္းဂုဏ္ယူတယ္။ ဘဝဆိုတာ ေနေပ်ာ္စရာႀကီးပါကြ။”

“ကေလးေတြ အိမ္ခြဲသြားေတာ႔ မိန္းမနဲ႔ က်ဳပ္နဲ႔ ခရီးေတြထြက္ၾကတယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းကလို တစ္ေယာက္ရဲ႕လက္ကို တစ္ေယာက္က ဆုပ္ကိုင္ထားရင္းေပါ႔။”

သက္ဆုံးတိုင္ မခြဲဘဲ….

       ခ်စ္သူစုံတြဲအမ်ားစုကေတာ႔ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ေသအတူ၊ ရွင္မကြဲ မခြဲဘဲေနလိုၾကပါတယ္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ၾကားဖူးတဲ႔ အစီေဒါစထေရာက္တို႔စုံတြဲရဲ႕ သစၥာတရားနဲ႔ ခ်စ္ျခင္းကိုေတာ႔ အျခားသူေတြမွီဖို႔ ခဲယဥ္းပါလိမ္႔မယ္။

          ၁၉၁၂ ခုႏွစ္မွာ တိုက္တင္းနစ္သေဘၤာႀကီးရဲ႕ ကံမေကာင္းတဲ႔ခရီးစဥ္ကို စတင္ပါတယ္။  စထေရာက္တို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံ သေဘၤာႀကီးေပၚလိုက္ပါခဲ႔ပါတယ္။ သေဘၤာနဲ႔အတူ နစ္ျမဳပ္ခဲ႔တဲ႔ အမ်ိဳးသမီး အေရအတြက္ သိပ္မမ်ားပါဘူး။ တခ်ဳိ႕တေလပါပဲ။ ထိုျခြင္းခ်က္ထဲမွာပါတဲ႔ မစၥစထေရာက္ တစ္ေယာက္ကေတာ႔ ရိုးရွင္းတဲ႔အေၾကာင္းျပခ်က္ေၾကာင္႔ သေဘၤာႀကီးနဲ႔အတူ နစ္ျမဳပ္ခဲ႔တာပါ။ သူမ ေယာက်္ားကို မခြဲခဲ႔ႏိုင္လို႔ပါ။

          ဒီအေၾကာင္းအရာေလးကို မစၥစထေရာက္ ရဲ႕အိမ္အကူအမ်ဳိးသမီး ေမဘယ္ဘတ္ ျပန္ေျပာျပခဲ႔တာပါ။ 

        “တိုက္တင္းနစ္သေဘၤာႀကီး စနစ္ျမဳပ္ခ်ိန္မွာ ေၾကာက္လန္႔ေနတဲ႔အမ်ိဳးသမီးေတြ၊ ကေလးေတြကို အသက္ကယ္ေလွေပၚကို ပထမဆုံးတင္ေပးၾကပါတယ္။” စထေရာက္ တို႔လင္မယားက အရမ္းကို တည္ၿငိမ္ၿပီး၊ အျခားသူေတြ ေလွေပၚေရာက္ေအာင္ ကူညီေပးၾကပါတယ္။ ခရီးသည္ေတြကို ႏွစ္သိမ္႔ေအာင္ ေျဖာင္းျဖၾကပါတယ္။ 

“သူတို႔ မကူညီရင္ ကၽြန္မလဲ ေရနစ္ေသမွာပါ။ ကၽြန္မရဲ႕အသက္ကယ္ေလွက ေလး၊ ငါးစီးေျမာက္ေလွပါ။ မစၥစထေရာက္ ကၽြန္မကို ေလွေပၚကူတင္ေပးၿပီး၊ အေႏြးထည္အထူႀကီး ကၽြန္မကို ဝတ္ေပးပါတယ္။”

       မစၥတာစထေရာက္ သူ႔မိန္းမကို သူ႔ရဲ႕အိမ္အကူအမ်ဳိးသမီးႏွင္႔အတူ ေလွေပၚကိုတက္ဖို႔ေျပာပါတယ္။ မစၥတာစထေရာက္ ေလွေပၚကို စတက္ပါတယ္။ ေလွေပၚကို ေျခတစ္ဖက္တင္အၿပီး၊ ရုတ္တရက္ စိတ္ေျပာင္းသြားပါတယ္။ ျပန္လွည္႔ၿပီး၊ နစ္ေနတဲ႔သေဘၤာေပၚကို ျပန္ဆင္းလိုက္ပါတယ္။

“အခ်စ္ရယ္ မင္း ေလွေပၚကိုျပန္တက္ပါကြယ္” လို႔ သူ႔ေယာက်္ားက ေျပာပါတယ္။ 

        သူ႔ေယာက်္ားမ်က္လုံးကို သူ စိုက္ၾကည္႔ေနပါတယ္။ သူ႔ဘဝအခ်ိန္အမ်ားစုမွာ အတူရိွေနခဲ႔သူပါ။ အေကာင္းဆုံးမိတ္ေဆြ၊ အေကာင္းဆုံးႏွလုံးသားအေဖၚမြန္ျဖစ္ၿပီး သူ႔စိတ္ဆႏၵကို အၿမဲေက်နပ္ႏွစ္သိမ္႔မႈ ေပးခဲ႔သူပါ။ သူ႔ရဲ႕ လက္ေမာင္းကို ဖမ္းလိုက္ၿပီး၊ ကိုယ္ကိုဆြဲဖက္ထားလိုက္ပါတယ္။

“မလိုက္ဘူး။ ကၽြန္မ ေလွေပၚကို မလိုက္ဘူး။ ကၽြန္မတို႔ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အတူရိွေနခဲ႔ၿပီးၿပီ။ အခု အသက္ေတြႀကီးၿပီေလ။ ကၽြန္မ ရွင္႔ကို ခြဲၿပီး မသြားႏိုင္ဘူး။ ရွင္သြားတဲ႔ေနာက္ကို ကၽြန္မလိုက္မယ္။” လို႔ ေျပာပါတယ္။

          အဲဒီလို ေတြ႔လိုက္တာေနာက္ဆုံးအႀကိမ္ေတြ႔လိုက္ျခင္းပါ။ ကုန္းပတ္ေပၚမွာ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ လက္ခ်င္းခိုင္ခိုင္ၿမဲၿမဲခ်ိတ္လွ်က္၊ ေယာက်္ားျဖစ္သူ မိန္းမကို ၿမဲၿမဲၿမံၿမံကာကြယ္ၿပီး၊ ေရေအာက္ကို သေဘၤာႏွင္႔အတူ နစ္ျမဳပ္သြားခဲ႔ပါတယ္။ ထာဝရအတူ မခြဲမခြါဘဲ…..

(Chicken Soup for the Couple’s Soul စာအုပ္မွ Till Death Us Do Part by Barbara De Angelis, Ph.D .ကို ဘာသာျပန္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။  )