ဗုဒၶ ႏွင္႔ အေျခခံလူ႔အခြင္႔အေရး

(၁) အမ်ိဳးသမီးအခြင္႔အေရး (ဘိကၡဳနီသာသနာ ႏွင္႔ သာဓက တင္သည္)

(၂)ဇာတ္ခြဲျခားမွဳ ဆန္႔က်င္ေရး (ဆတၱာသည္ ဥပါလိ ကို သာကီဝင္ မင္းသားေျခာက္ဦးထက္ အရင္ ရဟန္းျပဳေပးၿပီး ဝါႀကီးေစျခင္း ျဖင္႔ ထင္ရွားေစ၏။)

(၃)ေက်းကၽြန္စနစ္ ဆန္႔က်င္ေရး (ကၽြန္မ ပုဏၰ ႏွင္႔ ပုဏိၰကာ တို႔အား သံဃာေဘာင္ဝင္ခြင္႔ျပဳျခင္းျဖင္႔

    သက္ေသျပသည္။

(၄)ယုံၾကည္ကိုးကြယ္ခြင္႔ လြတ္လပ္ေရး( အာေသာကေက်ာက္စာ ျဖင္႔ မွတ္တမ္းတင္သည္။)

(၅)အေတြးအေခၚ လြတ္လပ္မွဳ(ဝိဘဇၨဝါဒ ျဖင္႔ ဖြင္႔ျပသည္။)

                                                                             ပါရဂူ

                                                                         (မဟာကဝိ-စာအုပ္မွ)

"လွမ္းဆြဲေနေသာ အနာဂါတ္ (ဦးဟန္ထြန္း) "

သိပၸံ ပညာတတ္ လူေတာ္ေတြ နဲ႔ နီးစပ္ဖို႔၊ အဲဒီ ပုဂၢိဳလ္ေတြ အတြက္ ရင္းႏွီးျမဳပ္ႏွံၾကဖို႔ သူတို႔က မလုပ္ၾကဘူး။ သူတို႔ကို စြန္႔ခြါထြက္သြားၾကတဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ ထြန္းေျပာင္တဲ႔ လူေတာ္ေတြ ကို လည္း သတိတရ နဲ႔ အမွတ္မထားမိၾကဘူး။ သူတို႔ ေမ႔ပစ္လိုက္ၾကပါၿပီ။ 

          ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံ တည္ေဆာက္ဖို႔ စီးပြါးေရးမဟာအင္အားႀကီး ျဖစ္လာဖို႔…..စစ္ပြဲေတြကို အထိေရာက္ဆုံး ဆင္ႏြဲဖို႔…..ဒါမွမဟုတ္ ကမာၻတစ္ခြင္ ျဖန္႔ၿပီး လုပ္ငန္းႀကီးလုပ္ဖို႔…..တကယ္ေတာ႔ လူအင္အား၊ အခ်ိန္ကာလ ဒါမွမဟုတ္ အရင္းအႏွီး မ်ားမ်ား မလိုပါဘူး။

          ဒါေပမဲ႔ နည္းပညာတတ္ကၽြမ္းသူေတြကိုေတာ႔ တကယ္လိုအပ္တယ္။

          ကမာၻ႔အဆင္းရဲဆုံး နဲ႔ အဆင္းရဲဆုံး ၾကားကြာဟခ်က္

                   ၃၉၀ : ၁

          သမိုင္းအစဥ္အလာႀကီးမားခဲ႔ၿပီး၊ ျမင္႔ျမတ္မ်ိဳးႏြယ္ဆိုတဲ႔ ယဥ္ေက်းမွဳ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းတစ္ရပ္ဟာ သူတို႔ ႏိုင္ငံသားေတြ ရဲ႕ထုတ္လုပ္မွဳ စြမ္းပကား အဆတိုးေစမယ္႔ နည္းလမ္းကို မေတြ႔ႏိုင္ခဲ႔တာေၾကာင္႔ ပိုပိုၿပီး ဆင္းရဲသြားရေတာ႔တယ္။

          တကယ္လို႔ မင္း အေနနဲ႔ ပညာကို ျဖန္႔ျဖဴး ေရာင္းခ်ဖို႔ အားထုတ္တဲ႔အခါမွာ….အဲဒီ ပညာတစ္ရပ္ရပ္ ကို ခက္ခဲရွားပါးေအာင္ လုပ္ထားရင္ သူ႔တန္ဖိုးက က်သြားတယ္။ အေရးႀကီးဆုံးက ဝယ္ယူသူဟာ ကူးသန္းေရာင္းဝယ္ေနတဲ႔ ကြန္ရက္မွာ အစိတ္အပိုင္း တစ္ရပ္ အေနန႔ဲ ပါဝင္လာဖို႔ ျဖစ္တယ္။

          နည္းပညာတတ္ေျမာက္သူေတြနဲ႔ မတတ္ေျမာက္ေသးသူေတြ အၾကား ကြာဟခ်က္က R&D တိုးျမွင္႔လာတာနဲ႔ အမွ် လြယ္လြယ္ နဲ႔ ပိုၿပီး ႀကီးမားနက္ရွိဳင္းလာႏိုင္တာ ျဖစ္တယ္။ လူသား တစ္ဦးခ်င္းေတြ၊ လူမ်ိဳးစုေတြ၊ တိုင္းႏိုင္ငံေတြ အမ်ားအျပားဟာ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ ေနာက္က် က်န္ခဲ႔ႏိုင္တယ္။

          ခ်မ္းသာၾကြယ္ဝတဲ႔ ႏိုင္ငံေတြက ေရႊသတၱဳသိုက္ကိုလည္း မလိုခ်င္ေတာ႔ဘူး။ စိန္တြင္းေတြကိုလည္း မမက္ေတာ႔ပါဘူး။ ေျမဧက ေပါင္းမ်ားစြာကိုလည္း မပိုင္ဆိုင္လိုေတာ႔ပါဘူး။ 

          သူတို႔လိုလားတာက သူတို႔ျပည္သူ၊ ျပည္သားေတြကို ပညာတတ္ေစခ်င္ၾကတယ္။ သည္ထက္မပိုပါဘူး။ လိမၼာပါးနပ္တဲ႔ စီးပြါးေရးလုပ္ငန္းကၽြမ္းက်င္သူေတြ ကိုပဲ လိုခ်င္တာပါ။ ၿပီးေတာ႔ စီးပြါးေရး နဲ႔ ႏိုင္ငံေရးကို တည္ၿငိမ္ေအာင္ ကိုင္တြယ္ ထိန္းသိမ္းႏိုင္တဲ႔ အစိုးရမ်ိဳးကို သူတို႔ လိုလားၾကပါတယ္။ သည္ထက္လည္း မေလွ်ာ႔ပါဘူး။

          လြတ္လပ္တဲ႔ ေစ်းကြက္ေတြ၊ သြက္လက္ထက္ျမက္တဲ႔ ျပည္သူေတြနဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းတည္ၿငိမ္မွဳစတဲ႔ အေျခအေနေတြ အတန္အသင္႔ ညီတူတန္းတူသာ ရိွၾကမယ္ ဆိုရင္၊ ငယ္ေပမဲ႔ ၾကြယ္ေအာင္ လုပ္ႏိုင္ပါတယ္။

          နယ္နိမိတ္ အပိုင္းအျခား မရိွတဲ႔ ကမာၻမွာ ပညာမတတ္သူေတြက သူတို႔ ႏိုင္ငံသားေတြကိုလည္း ပညာတတ္ေအာင္ လုပ္မေပးဘဲ ဒီအတိုင္းထားၾကတယ္။ ပညာဥာဏ္စစ္ပြဲ အမ်ားစုကို သူတို႔ ရွံဳးၾကပါလိမ္႔မယ္။ 

          ဖြံၿဖိဳးဆဲ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံျဖစ္ေနလို႔ ေငြေဖါင္းပြမွဳႏွဳန္းေလ်ာ႔က်ေအာင္၊ အဂတိလိုက္စားမွဳေတြ ေလ်ာ႔နည္းသြားေအာင္ မင္းက လုပ္ႏိုင္မယ္။ အစိုးရ အသုံးစရိတ္ ေခၽြတာဖို႔ ဘတ္ဂ်က္ကို ျဖတ္ေတာက္ပစ္အုံးမယ္။ ႏိုင္ငံပိုင္စီးပြါးေရးေတြကို ပုဂၢိလိကပိုင္ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္မယ္။ သို႔တိုင္ေအာင္ ႏိုင္ငံဟာ မခ်မ္းသာလာဘူး။ မင္းက ပညာေတြထြက္ေအာင္ ထုတ္တာမွ မဟုတ္ဘဲ။ ကုန္ပစၥည္းေတြ ထုတ္လုပ္ေနတာကိုး။

          ကေနဒါရဲ႕ စီးပြါးေရးဟာ သစ္ေတာ၊ လယ္ယာ နဲ႔ သတၱဳက႑ အေပၚမွာ ေတာက္ေလ်ာက္ အမွီျပဳေနလို႔ပါပဲ။ အထူးခၽြန္ဆုံး လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ဒါေၾကာင္႔ ကေနဒါကို စြန္႔ခြါသြားၾကတယ္။

          မကၠဆီကိုႏိုင္ငံကလည္း ပညာဥာဏ္သစ္ေတြ မထုတ္လုပ္ႏိုင္ေတာ႔ သူတို႔ရဲ႕လုပ္အားကိုပဲ အျမဲထာဝရ ေလ်ာ႔ေစ်း နဲ႔ ေရာင္းစားေနရတယ္။

          ……အေၾကာင္း၊ ဘာသာေရးအေၾကာင္း……စတဲ႔ အေၾကာင္းအရာစုံကို ေဆြးေႏြးၾကပါတယ္။ သိပၸံ အေၾကာင္းက လြဲလို႔ေပါ႔။ ဝမ္းနည္းစရာပါပဲ။ အဲဒီဘာသာရပ္ကို ဘယ္သူမွ ေခါင္းထဲ မထည္႔ၾကပါဘူး။

          စားနပ္ရိကၡာအတြက္ ေကာက္ပဲသီးႏွံေတြ စိုက္ပ်ိဳးမဲ႔အစား ေတာင္သူလယ္သမားေတြက ေဆးဝါးေတြ၊ ပလပ္စတစ္ေတြ၊ ေလာင္စာစြမ္းအင္ေတြကို စိုက္ပ်ိဳးစျပဳလာၾကပါၿပီ။ သို႔ေပမဲ႔ ပညာတတ္ေျမာက္တဲ႔ ၊ နည္းပညာသစ္ေတြကို လက္လွမ္းမီႏိုင္တဲ႔ …..ေတာင္သူ လယ္သမားေတြသာ စိုေျပဝေျပာဖို႔ ေမွ်ာ္လင္႔ႏိုင္ၾကေတာ႔မွာပါ။

           က်ရွံဳးမသြားဖို႔အတြက္ ကုမၸဏီေတြဟာ ကမာၻနဲ႔ခ်ီၿပီး အခ်ိဳးကိုက္ေအာင္လုပ္ရပါလိမ္႔မယ္။ အဲဒီလိုလိုက္ေနရင္းက သူတို႔ဟာႀကီးသထက္ႀကီးလာၾကတာပါပဲ။

          တိုင္းျပည္ႏိုင္ငံေတြ….စီးပြါးေရးလုပ္ငန္းေတြ…အစိုးရေတြက ရရိွၿပီး ႏွင္႔တဲ႔ အဆင္႔အတန္းကို ဆက္လက္ ထိန္းထားႏိုင္ဖို႔…. အကာအကြယ္ေတြကို ရွာေဖြေနၾကဆဲမွာပဲ နည္းပညာက တျခားေနရာေဒသေတြမွာ ရွင္သန္ဖြံၿဖိဳးေနေတာ႔….ပိုမိုၿပီး ျမန္ဆန္စြာ ဆင္းရဲဖို႔ဆီကို ဦးတည္ေနၾကတယ္။

          ဘဝကို ေအာင္ျမင္ေခ်ာေမာစြာ နဲ႔ ကူးေျပာင္းႏိုင္ဖို႔ တစ္ခုတည္းေသာလမ္းကေတာ႔…သေဘာ အျမင္သစ္ေတြနဲ႔ နည္းပညာသစ္ေတြကို တတ္သိနားလည္ေအာင္၊ အသုံးခ်တတ္ေအာင္ ေလ႔လာ ဆည္းပူးသင္ယူဖို႔ပဲ ျဖစ္တယ္။

          ကိုယ္လူေတြ ကိုယ္ ပညာတတ္ေအာင္ လုပ္ေပးတဲ႔ သို႔မဟုတ္ တျခားႏိုင္ငံေတြက အေကာင္းဆုံးလူေတြကို ဆြဲေဆာင္ေခၚငင္တဲ႔ ႏိုင္ငံေတြပဲ ေအာင္ျမင္ၾကပါလိမ္႔မယ္။

"ပါရမီ မီးပြင္႔လား၊ အေလ႔အက်င္႔လား"

ဤသုေသတနက ပါရမီ(Genius) ႏွင္႔ ေျပာင္ေျမာက္မွဳ(Accomplishment) ကို ခြဲျခားၾကည္႔သည္။ ျခားနားမွဳသည္ ဘုရားသခင္၏ မီးပြင္႔လည္း မဟုတ္၊ ဥာဏ္ရည္(IQ) လည္း မဟုတ္။ ရည္ရြယ္ခ်က္ရိွရိွ ႏွင္႔ ျပဳလုပ္ေသာ ေလ႔က်င္႔မွဳ(Deliberate practice) ျဖစ္သည္။ ထိပ္တန္းေရာက္ေအာင္ ေအာင္ျမင္မွဳတို႔သည္ သူတို႔၏ အတတ္ပညာကို နာရီေပါင္းမ်ားစြာ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ လက္ေတြ႔ ေလ႔က်င္႔ၾကသည္။…..

          တခုခုကို ဖိုးကပ္စ္လုပ္၍ ေလ႔က်င္႔ဖန္မ်ားလာေသာအခါ၊ ကၽြမ္းက်င္မွဳသည္ ေအာ္တိုမစ္တစ္ ျဖစ္လာသည္။ ကၽြမ္းက်င္မွဳသည္ မသိစိတ္ထဲ ဝင္သြားသည္။ ထိုမွတဆင္႔ ထပ္မံေလ႔က်င္႔ဖန္မ်ားလာ ေသာအခါ ကၽြမ္းက်င္မွဳသည္ ေအာ္တိုမစ္တစ္ ျဖစ္လာသည္။ ကၽြမ္းက်င္မွဳသည္ မသိစိတ္ထဲဝင္သြားသည္။ ထိုမွတဆင္႔ ထပ္မံေလ႔က်င္႔ဖန္မ်ားလာေသာအခါ ပါေဖါင္းမင္႔အေကာင္းစားတို႔သည္ ဦးေႏွာက္မွတ္ဥာဏ္ထဲ ျဖစ္စဥ္တရား အျဖစ္ စိမ္႔ဝင္သြားသည္။

          သေဘာမွာ ပါရမီသည္ နားလည္ရခက္ေသာ လွ်ိဳ႕ဝွက္ခ်က္ မဟုတ္ေပ။ ေမွာ္လည္း မဟုတ္ေပ။ ရည္ရြယ္ခ်က္ ရိွရိွ၊ ဇြဲရိွရိွ ပ်င္းစရာေကာင္းေသာ ထပ္တလဲလဲ လုပ္ငန္းကို ျပဳစု ထူေထာင္ႏိုင္ေသာ စြမ္းရည္သာ ျဖစ္သည္။

                                                                             ေမာင္စူးစမ္း

                                                          (ပါရမီ မီးပြင္႔လား၊ အေလ႔အက်င္႔လား..ေဆာင္းပါးမွ)

ဝါရင္ဘူေဖး၏ လူငယ္မ်ားအေပၚ အၾကံေပးခ်က္မ်ား

အေၾကြးဝယ္ကဒ္ေတြ၊ ဘဏ္ေခ်းေငြေတြကေန ေဝးေဝးေရွာင္ပါ။ ၿပီးေတာ႔…

(က)။ ေငြက လူကို မဖန္တီးႏိုင္၊ လူကသာ ေငြကို ဖန္တီးသည္။

(ခ)။ ဘဝကို ရိုးရွင္းစြာ ေနထိုင္ပါ။

(ဂ)။ သူမ်ားေျပာတဲ႔အတိုင္း မလုပ္ပါနဲ႔။ နားေတာ႔ေထာင္ပါ။ ဒါေပမဲ႔ ကိုယ္ေကာင္းမယ္ ထင္တာ လုပ္ပါ။

(ဃ)။ နာမည္ႀကီးအဝတ္အစားေတြ မဝတ္ပါနဲ႔။ ကိုယ္႔အတြက္ သက္ေသာင္႔သက္သာ ရိွမယ္႔ဟာကိုသာ

        ဝတ္ဆင္ပါ။

(င)။ မလိုအပ္တာေတြအတြက္ ေငြမျဖဳန္းပါနဲ႔။ လိုအပ္တာေတြအတြက္သာ သုံးပါ။

(စ)။ ေနာက္ဆုံးေျပာခ်င္တာကေတာ႔ “ဒါ ကိုယ္႔ရဲ႕ဘဝေလး၊ ဘာေၾကာင္႔ ကိုယ္႔ဘဝကို အျခားသူမ်ားရဲ႕   

      ျပ႒ာန္းျခင္းကို ခံရမွာလဲ။”

၁။ ကိုယ္႔ရဲ႕ကေလးေတြကို စီးပြါးေရးလုပ္ငန္းေတြမွာ ရင္ႏွီးျမဳပ္ႏွံၾကဖို႔ တိုက္တြန္းပါ။

၂။ ကိုယ္အမွန္တကယ္ လိုအပ္တာထက္ပိုၿပီး ဘာပစၥည္းမွ မဝယ္ပါနဲ႔။ ကိုယ္႔သား၊ သမီး ေတြကိုလည္း

   အဲဒီလို စဥ္းစားေတြးေခၚတတ္ေအာင္ တိုက္တြန္းပါ။

၃။ကိုယ္႔ရဲ႕ အလုပ္ကို ေစ်းသက္သက္သာသာ နဲ႔ ၿပီးေျမာက္ေအာင္ျမင္မည္႔ နည္းလမ္းမ်ားကို အၿမဲၾကံဆေန

   ပါ။

၄။ လူမွန္၊ ေနရာမွန္ ခန္႔ထားပါ။

၅။ရည္မွန္းခ်က္ ပန္းတိုင္ခ်ပါ။ ၿပီးရင္ လူအားလုံး(ဝန္ထမ္းအားလုံး) အဲဒီ ပန္းတိုင္ေပၚမွာပဲ အာရုံစိုက္ေနပါ

   ေစ။

၆။ၾကြားဝါဖို႔ မႀကိဳးစားပါနဲ႔။ ရုိးရိုးပဲ ေနပါ။ ကိုယ္႔ စိတ္ေက်နပ္မယ္႔ ဟာ ကိုယ္လုပ္ပါ။

“အေပ်ာ္ဆုံးလူ ဆိုတာ မလိုအပ္တဲ႔ အေကာင္းဆုံးေတြ အားလုံးကို ရေနတဲ႔လူ မဟုတ္ဖူး။ အေပ်ာ္ဆုံးလူ ဆိုတာ သူတို႔ ရေနသမွ်ကို တန္ဖိုးထား ေက်နပ္ေနတဲ႔ လူေတြသာ ျဖစ္ပါတယ္။”

"ရိွခိုးၿခင္း(၂) မ်ိဳး"

ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ ရည္မွန္းခ်က္ ခိုင္ၿမဲေစရန္ လည္းေကာင္း၊ဘ၀၏ အဓိပၸါယ္ကို ေဖၚထုတ္ရန္ လည္းေကာင္း ဗလငါးတန္ကို ပြါးမ်ားႀကရမည္ ၿဖစ္၏။ယင္း ဗလငါးတန္မွာ (၁) သက္၀င္ ယံုႀကည္မွု(faith) (၂) အာရံုစိုက္ထုတ္မွု (Diligence )(၃) သတိရိွမွု (Mindfulness) (၄) အာရုံစူးစိုက္မွု (Concentration) (၅) ထိုးေဖါက္ ၿမင္ႏိုင္စြမ္း ရိွမွု ( Insight ) တုိ႔ ၿဖစ္ႀကပါသည္။

                                    "ရိွခိုးၿခင္း(၂) မ်ိဳး"

      ရိွခိုးၿခင္း ( worship ) ဟူသည္ တစ္မ်ိဳးတည္း မဟုတ္ပါ။ ႏွစ္မ်ိဳး ရိွပါသည္။ ဤ ရိွခိုးပံု (၂) မ်ိဳးရိွသည္မွာ ရိွခိုးမွုကို ခံယူေသာ တန္ခိုးရွင္ ႏွင္႔ သက္ဆိုင္ ပါသည္။ တန္ခိုးရွင္ တစ္မ်ိဳးမွာ ေလာကႀကီးတစ္ခုလံုး အား ဖန္ဆင္းေတာ္မွုေသာ တန္ခိုးရွင္ ၿဖစ္ပါသည္။ သက္ရိွ၊သက္မဲ႔ အားလံုးကို တန္ခိုးရွင္ က ဖန္တီး၍ ယင္းတို႔သည္ တန္ခိုးရွင္ အလိုေတာ္ အတိုင္းၿဖစ္ ပ်က္ ေနႀကသည္။ ထို႔ေႀကာင္႔ ဤသို႔ တန္ခိုးရွင္အား ရိွခိုး သည္ ဆိုသည္ မွာ တန္ခိုးရွင္၏ ေမတၱာေတာ္ ကို ခံယူ၍ မိမိဘ၀ တြင္ သာယာ ၀ေၿပာေရး ကို ဖန္တီးရန္ ၿဖစ္သည္။ ဤအယူအဆတြင္ အဓိက အက်ဆံုးေသာ အရာမွာ ရိွခိုးၿခင္းကို ခံယူေတာ္မူေသာ တန္ခိုးရွင္ ပင္ ၿဖစ္သည္။ ဤသို႔ ရိွခိုးၿခင္းကို Objective worship ဟုေခၚသည္။

   ဒုတိယ အမ်ိဳးအစားၿဖစ္ေသာ ရိွခိုးၿခင္းကိုမႈ Subjective worship ဟုေခၚ၏။ ဤ ရိွခိုးၿခင္း၏ အဓိကမွာ မိမိ ၿဖစ္သည္။ ရိွခိုးၿခင္းကို ခံယူေတာ္မွုေသာ တန္ခိုးရွင္မွာ မိမိအား လမ္းၿပေပးေသာ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးၿဖစ္၏။ တကယ္တမ္း ဒုကၡ အေပါင္းမွ လႊတ္ေၿမာက္ ေအာင္ လုပ္ရမည္႔ သူမွာ မိမိသာ ၿဖစ္၏။ ရိွခိုးၿခင္း၏ ရည္ရြယ္ခ်က္မွာ တန္ခိုးရွင္က မိမိအား ဒုကၡအေပါင္းမွ လြတ္ေၿမာက္ရာ သို႔ သယ္ေဆာင္ သြား၍ မဟုတ္၊       လြတ္ေၿမာက္ရာလမ္းကို ၿပ၍ မိမိ ကိုယ္တိုင္က ထိုလမ္းကိုေလွ်ာက္၍ သြားမွသာ လြတ္ေၿမာက္ရာ သို႔ ေရာက္မည္ ၿဖစ္၏။

    တစ္နည္းဆိုရေသာ္ Subject worship ၏ ရည္ရြယ္ခ်က္မွာ မိမိကိုယ္မိမိ စိတ္ထားမွန္ကို ရရိွ၍ ထိုစိတ္ထားမွန္ အတိုင္း စိတ္တက္တက္ႀကြႀကြ ရိွလာရန္ၿဖစ္သည္။ ထို႔ေႀကာင္႔ ဗုဒၶရုပ္ပြါးေတာ္အား ရိွခိုးေသာ အခါ ဗုဒၶအား သက္ေတာ္ ထင္ရွား ရိွစဥ္က ကဲ႔သို႔ မိမိကိုယ္တြင္း ယံုႀကည္မႈမ်ားပြါးမ်ားကာ မိမိကိုယ္မိမိ အားေပးၿခင္း ၿဖစ္၏။

                                                     ကၽြန္ေတာ္နားလည္ေသာ အေရွ႕တိုင္း အေတြးအေခၚ

                                                      ေဒါက္တာ ခင္ေမာင္၀င္း(ဒႆနိက)